माझा ट्रॅव्हलॉग

मी आळशी आहे.

2011-10-05T23:12:00.000-07:00

गेली एक वर्ष त्या पेक्षा हि जास्त काळ होऊन गेला माज्याकडून चार ओळी लिहिल्या गेल्या नाहीत ..खरच मी आळशी आहे. लिहिण्यासारखा बराच काही असता पण मला मान्य करावा लागतंय कि मी आळशी झालोय ...आळस झटकावा लागेल ..फोटोस्टोरी तर नक्कीच लिहू शकतो

Woodstock Outing Gallery

2010-06-04T21:14:00.000-07:00

Thanks to Prakash for letting me use his camera.

मी काढलेली पेन्सिल स्केचेस

2010-04-15T11:58:00.000-07:00

कॉलेजला असताना असाच टाईमपास म्हणून एक छोट्या डायरीमध्ये काही स्केचेस काढली होती परवा बऱ्याच दिवसांनी ती डायरी सापडली मग काय घरात स्कॅनर असल्यामुळे लगेच स्कॅन केली आणि आज पब्लिश करतोय. आवडली तर प्रतिक्रिया जरूर कळवा.

आणि हो, हे शेवटीचे तीन चार ऑफिसमध्ये बसून काढले आहेत

घरच्या परसबागेतून भाग २

2010-03-22T11:11:00.000-07:00

बरेच दिवस झाले काहीच लिहिले नाही, काय करणार "आळस हा माणसाचा शत्रू असतो" पण बहुतेक सध्या माझा मित्र झाला असावा. हल्ली त्यामुळे ऑफिस झोप ऑफिस एवढेच चालू आहे..असो तर मागे एका पोस्ट मध्ये घरामागच्या परसबागेबद्दल लिहिले होते आज त्याचाच दुसरा भाग देतोय. भाग एक मध्ये फुलांच्या आणि फळांच्या झाडांबद्दल लिहिले होते आज त्यांच्यामुळे येणाऱ्या पक्षांबद्दल देतोय आणि हो छायाचित्रे आहेतच जोडीला...

रोजचा दिवस उगवतो तो चिमण्यांच्या चिव-चीवाटाने जो दिवसभर चालूच असतो. वेगवेगळ्या प्रकारच्या, रंगाच्या चिमण्या, पारवे, बुलबुल, पोपट, मैना हे हमखास दिसणारे पक्षी. पहिल्यांदाच दिसलेला हिरव्या रंगाचा तांबट पक्षी पण त्यात आहे आणि हे सगळे कुठे हि जंगलात पक्षी निरीक्षणाला न जाता अगदी घरच्या घरी बघायला मिळाले.

चिमण्यांची घर बांधण्याची धडपड, त्यात घातलेली अंडी मग त्याचे शत्रूपासून (मांजर किंवा साप) रक्षण करण्यासाठी केलेला दंगा, पिले झाल्यावर त्यांचा चिव-चीवाट, त्यांना भरवण्यासाठी केलेली पळापळ हे सगळे मी अनुभवले आहे. कोकिळेचा मधुर स्वर ऐकला आहे तर कावळ्याची काव-काव पण तेवढ्याच सुरात कानात घुसलीये. आणि हो गोड लागतात म्हणून पक्षांनी खाऊन अर्धी सोडलेली फळे पण खाल्ली आहेत. मागच्याच आठवड्यात मम्मीने बरेच चिक्कू दाखवले जे अर्धे खाऊन तसेच सोडले होते.

तर अश्या ह्या अनोख्या पक्षीविश्वाचे मी काढलेली छायाचित्रे देत आहे इकडे, आशा आहे तुम्हाला आवडतीलच..

ता.क - वरती दिलेली सगळी छायाचित्रे माझ्या परसाबागेतली आहेत. माझी इतर काही पक्षांची छायाचित्रे इथे पहा

तिसऱ्यांदा विजयी

2010-02-28T12:13:00.000-08:00

दंगा, धुडगूस, शिमगा सगळं होळीच्या एकदिवस अगोदरच करून झालं, म्हणजे कारणच तसे होते माझ्या क्रिकेट संघाने म्हणजे पटनी कॉम्पुटर सिस्टिम्सच्या संघाने मगरपट्टा मध्ये झालेल्या सायबरसिटी-२०१० क्रिकेट स्पर्धेत आम्ही सलग तिसऱ्या वर्षी विजयश्री खेचून आणली. ह्या वर्षीची फायनल मॅच E.D.S च्या संघाबरोबर होती तसा तोही मजबूतच संघ आणि त्यात विशेष म्हणजे दोन्ही संघ मिळूनच सराव करायचे त्यामुळे प्रत्येक खेळाडू कसा खेळतो हे माहित होतेच त्यामुळे जास्तीच दडपण.

सकाळच्या सत्रात उपांत्यफेरीत मगरपट्टा-ब संघाला धूळ चारली होती त्यामुळे सर्वांचा आत्मविश्वास उंचावला होता. नाणेफेक हरल्यामुळे पहिला गोलंदाजी करावी लागली. E.D.S ची सुरुवात चांगली झाली पण तिसऱ्याच शतकात पुनीतने पहिला महत्वाचा बळी घेतला आणि जसे काही E.D.Sच्या फलंदाजीला ग्रहणच लागले एकामागे एक फलंदाज परतत होते. क्षेत्ररक्षण खूपच छान झाले ते म्हणतात न "Catches win Matches" ते काही खोटे नाही त्याचा प्रत्यक्ष अनुभव आला. दहा षटकात ९ गडी गमवून जेमतेम ६० धावा केल्या त्यांनी.

दहा षटकात ६० धावा करायचे आव्हान घेऊन जेंव्हा पुनीत आणि स्वप्नील फलंदाजीला आले त्यावेळी अगदी पहिल्याच चेंडूवर पुनीतने जोरदार षटकार खेचत गोलंदाजाना आव्हान दिले आणि एक संदेशपण दिला कि लवकरच संपवतोय आम्ही. तिथेच न थांबता दोघांनी ३ शतकात २५ धावांची भागीदारी केली. स्वप्नील बाद झाल्यावर उतरलेल्या प्रशांतने पुनीतबरोबर उरल्यासुरल्या गोलंदाजांचे कंबरडे मोडून काढत अवघ्या ६ षटकात विजयश्री खेचून आणली. पुनीतने विजयी चौकार मारल्यावर दंगा धुडगूस सगळे पळत मैदानात सुटले स्टंप्स उखडल्या गेल्या, शर्ट हवेत उडाले, घोषणा चालू झाल्या थ्री चियर्स फॉर पटनी, क्रिकेट में मगरपट्टा का डॉन कौन पटनी पटनी वगेरे वगेरे...आणि यानंतर सुरुवात झाली फोटोसेशनची

आमचा इडली प्रयोग

2010-01-27T19:47:00.000-08:00

भारतातून इकडे येताना (इकडे म्हणजे अमेरिकेत) माझा मित्र रवीसाठी त्याच्या घरच्यांनी दिलेले इडलीपात्र घेऊन आलो. जेव्हा योगेशने ते बघितले तेव्हाच पट्ठ्याने घोषित केले कि घरी इडली बनवायची. गेल्या आठवड्यात एन.जे. ला जाऊन पण रवी चे भांडे दिले नाही (वहिनी ओरडत असणार माझ्या नावाने ). आम्ही ठरवले की तांदूळ आणि उडीद भिजत घालायचे आणि दुसऱ्यादिवशी बारीक करून परत पीठ आंबत ठेवायचे. पण वेळच मिळत न्हवता.

काल ऑफिस मधून घरी येताना इंडिअन स्टोअर मधून इडली रवा आणि उडीदाचे पीठ आणले. रात्री त्यानेच दोन्ही पीठ मिसळून भिजत ठेवले. सकाळी उठून मी मस्त चटणी बनवली (थोडा लसून जास्ती झाला दिवसभर तोंडाचा वास गेला नाही). प्रयोग म्हणून एकाच घाना काढायचे ठरले मग इडली पात्रात पीठ भरून शिजवायला ठेवले. पंधरा मिनटात इडली तयार. बघितले किती कमी कष्ट लागतात ते. एखाद्या अण्णाच्या हॉटेल ला लाजवेल अशी झकास इडली बनली होती. नेहमीप्रमाणे तुमच्यासाठी फोटो काढून लिमिटेड एडिशन इडली संपवून टाकली. वीकेंड ला मंडळासाठी बनवायचा प्लान आहे जोपर्यंत भांडे आहे तोपर्यंत चान्स पे डान्स मारून घेतो :-)

बघा जमते का तुम्हाला सोप्पे आहे
साहित्य - इडली रवा, उडीद पीठ आणि इडली पात्र. चटणी साठी ओले खोबरे, डाळे (भिजवून घ्या), कोथिंबीर, लसून आणि हिरव्या मिरच्या
कृती - रात्री किंवा सकाळी पण बनवायच्या अगोदर ७-८ तास दोन्ही इडली रवा आणि उडीद पीठ चांगले एकजीव भिजवून आम्बवण्यासाठी ठेऊन द्या. थोडे दही घातले तरी चालेल. पीठ आंबले की भांड्याला थोडे तेल लावून त्यात ते पीठ भरा. पात्रात पाणी ओतून इडल्या ठेऊन द्या. पंधरा मिनिटे शिजत ठेवा. तोपर्यंत चटणी बनवण्यासाठी वर दिलेले साहित्य मिक्सर ला बारीक वाटून घ्या. इडल्या बाहेर काढा. जास्ती वाट न बघता संपवून टाका. :-)

तुम्हाला हा पोस्ट आवडला तर हा पण पहा - कोल्हापुरी फ्रेंच टोस्ट

माझा अमेरिका प्रवास

2010-01-23T01:07:00.000-08:00

पोहोचलो एकदाचा अमेरिकेत, हो पण त्यासाठी २६ तासांचा खडतर प्रवास करावा लागला राव. पहिल्यांदा येताना जितकं कुतुहूल, उस्चाह होता तितका ह्यावेळी न्हवता म्हणूनच घरच्यांना पण सांगितले होते सोडायला वगेरे यायची गरज नाही माझा मी जाईन. खरेदी पण काही केली नाही एक महिना तर यायचे होते आणि योगेश, विपिन, झएद अशी मित्रमंडळी होतीच ज्यांनी सांगून ठेवलेच होते फक्त कपडे आणि मिठाई घेऊन ये म्हणून. काका हलवाई मधून खूप सारी मिठाई खरेदी केली बाकी किरकोळ खरेदी बिग बजार मधून केली. अगदी आधल्या दिवशीच सूटकेस भरली. त्याची पण एक स्टोरीच होती माझ्या दोन्ही सुटकेस अमेरिकेत मग मित्राच्या घेऊन आलो.

सोमवारी रात्री उशिरा म्हणजे मंगळवारी पहाटे २ ला विमान निघणार होते मग उगाच स्पेशल गाडी करण्याची तसदी नाही घेतली (ह्यावेळी कॉस्ट कटिंग करावे म्हंटले). महामंडळाच्या शिवनेरीचे तिकीट बुक केले इंटरनेट वरून. (कसे करायचे माहित नसेल तर इथे क्लिक करा). सोमवारी ऑफिसला जावेच लागले काय करायचे अजून तिकीट मिळाले न्हवते (ऑफिस मध्ये दोन तीन विभाग अशे असतात की जे सरकारी पेक्षा विचित्र वागतात) तर दुपारी १२ ला तिकीट मिळाले. आता अमेरिकेला जायचे म्हणून शूज ड्राय क्लिनिंग ला दिले होते ते मिळायला दोन वाजले. घरी येऊन दोन चार घास पोटात टाकले आणि स्वारगेट ला पोहोचलो. चारला म्हणजे चारलाच शिवनेरी ने प्रयाण केले.

साधारण ७.३० च्या दरम्यान मी आएरोलि मध्ये उतरलो. ठरल्याप्रमाणे मुबारक आला होताच . दोन मिनटात त्याच्या रूम मध्ये पोहोचलो आणि जेवायला बाहेर पडलो . नुकतीच त्याने यामाहाची फेजर नावाची गाडी घेतली आहे चालवून बघितली, मस्त वाटली . परत आल्यावर थोडे दिवस गाडी अदलाबदली करू असे सांगून टाकले त्याला . तिथेच जवळ एका हॉटेल मध्ये जेवण केले. गरम मसाला नाव होते हॉटेलचे काय मस्त तंदुरी चिकन ,चिकन टिक्का मसाला, मुर्ग लाहोरी दिले म्हणता थोडाच खाणार होतो पण राहवलेच नाही..9 च्या दरम्यान जेवण झाले. अमीन मागे लागला होता अजून भरपूर वेळ आहे आमचे म्हणजे पटनीचे मुंबई मेन ऑफिस जे नव्यानेच आयरोलीमध्ये चालू केले आहे ते बघून येऊ. नको म्हंटले तरी एकेनाच मग तिकडे जाऊन आलो जवळच होते छान आहे मोठे आहे. पुढच्या वेळी आतून बघेन.

९.३० च्या दरम्यान आम्ही एअरपोर्ट साठी निघालो अपेक्शेपेक्षा लवकर म्हणजे १०.३० लाच पोहोचलो. थोड्या वेळाने मंगेशपण आला. अर्धातास गप्पांमध्ये गेला, सोमवार असून पण एअरपोर्टला खूप गर्दी होती. तिकडे जॉन ला त्याच्या ऑडी मधून जाताना पाहिलं काय माहित आला असेल कोणाला तरी सोडायला नाहीतर निघाला असेल कुठे तरी.

११ च्या सुमारास कार्यकर्त्यांचा निरोप घेऊन आत प्रवेश केला. एअर इंडिया ची फ्लाईट होती मनात असे बसले होते कि देसी आहे म्हंटल्यावर बेकार सर्विस, बकवास विमान, म्हाताऱ्या एअर होस्टेस वगेरे वगेरे..आणि दुसरे कारण म्हणजे बोर्डिंग पास घेण्यासाठी एक तर भली मोठी रांग आणि त्यात ती काकू बराच वेळ घेत होती त्यात मुंबई एअरपोर्ट ला एसी चा पत्ता नाहीये नावालाच अंतरराष्ट्रीय. बोर्डिंग पास घेऊन इमिग्रेशन आणि सुरक्षा चाचणी करून टर्मिनलला गेलो. मला वाटले होते जरा कडक चेकिंग होईल पण नाही तेच आपले नेहमीचे. अजून दोन तास होते त्यामुळे मस्त एका खुर्चीवर ताणून दिली. अजून काउंटर ला कोणीच आले न्हवते एका अर्धा तास अगोदर एक सफाई कामगार आला आणि म्हणाला तुम्हाला गेट ७ ला जावे लागेल तिथून बोर्डिंग होणार आहे अधिकृत घोषणाच झालीच नाही सगळे गेट ३ वरून ७ ला आलो तर इथे कोणीच नाही. कोणा एका दुसऱ्या एअरलाईनचे बोर्डिंग चालू होते लोकांनी त्या बिचाऱ्या पोरीला प्रश्न विचारून त्रास दिला. शेवटी एक २० मिनिट अगोदर एक पोलीस काका आले आणि त्यांनी माफी मागून बोर्डिंग चालू केले.

साधारण १.४५ ला विमानात प्रवेश केला आणि आश्चर्याचा धक्का बसला नवीनखट्ट बोईंग ७७७ विमान होते. नव्या कोऱ्या छान सीट्स, इकॉनॉमी मध्ये पण भरपूर लेग स्पेस आनंद वाटला. सीट खिडकी कडेची होती त्यामुळे अडचण न्हवती. शेजारी एक इटालीअन पण अमेरिकेत स्थाईक बाई येऊन बसल्या आणि त्यांच्या पलीकडेच अमेरिकेत शिकत असणारा गोव्याचा नझीर. थोड्याच वेळात आमच्या गप्पा चालू झाल्या. विमान लेट झालेच साधारण ३ च्या दरम्यान विमानाने उड्डाण भरले आणि माझी अमेरिका यात्रा सुरु झाली. (छायाचित्र मी काढले नाहीये गुगल इमेज सर्च मधून घेतले आहे)

विमानाचा फ्रंन्कफर्ट मध्ये हाल्ट होता दोन तासाचा तिथे पोहोचायला एक तास लेट झाला. जरी आम्ही त्याच विमानाने पुढे जाणार असलो तरी उतरावे लागले का तर म्हणे अमेरिकेत येणारा प्रत्येक प्रवासी डबल चेक झाला पाहिजे. चेकिंग पण कडक होते, एक न एक प्रवासी आणि प्रत्येकाची सुटकेस उघडून पहिली जात होती. चार तर गेले त्यात परत लेट. लोकल वेळेनुसार आम्ही काहीतरी सकाळी ६.३० ला पोहोचलो होतो आणि ९ ला वगेरे उड्डाण केले शिकागो साठी. शिकागो ला आम्ही सकाळी १०.५० ला पोहोचायला हवे होते पण १२.०० वाजले माझी तर दुसरी फ्लाईट होती १.२३ ला. बहुतेक चुकणार असे वाटले कारण १२ ला उतरून इमिग्रेशन, कस्टम, त्यानंतर सुटकेस चेक करावी लागणार होती आणि मग डोमेस्टिक टर्मिनल जे दुसऱ्या टोकाला होते तिकडे जावे लागणार होते.

सुदैवाने कुठेही अडचण आली नाही आणि अगदी शेवटच्या क्षणी म्हणजे १२.५३ ला मी युनायटेड च्या विमानात प्रवेश केला बहुतेक माज्यासाठीच ते थांबले होते ते. मी आलो नी आम्ही निघालो. बरोबर सायंकाळी ४.३० ला प्रोव्हीडन्स ला पोहोचलो. विपिन आणि योगेश येणार होते घ्यायला पण नंतर समजले कि ते कुठे तरी रस्ता चुकले. तसे नीलम आणि झएद त्यांच्या अगोदरच आले होते. मी माझ्या चेक इन सुटकेस ची वाट बगत होतो पण आलीच नाही बहुतेक शिकागो मधेच राहिली. मग तिकडे नोंद केली आणि त्यांनी उद्या घरपोच मिळेल म्हणून सांगितले.

घरी येऊन मस्त चहा पोहे खाल्ले २६ तासांच्या प्रवासाने डोके जम झाले होते. जास्ती झोप पण मिळाली नाही अपेक्शेपेक्षा चागली सर्विस दिली एअर इंडिया ने एअर होस्टेस चा अपवाद सोडला तर सगळे चांगले होते. दोन मराठी चित्रपट पण होते पण मी २ हिंदी आणि एक इंग्लिश बघितला. नझीरशी चांगली ओळख झाली त्यामुळे एकटे एकटे वाटले नाही. दोघे पण (बहुतेक सगळेच प्रवासी) कंटाळून गेलो होतो.. कुठे हि सेक्यूरिटी चेक चा जास्ती त्रास झाला नाही..फक्त थोडा जेट ल्याग झाला आहे म्हणूनच रात्री ४ ला हि पोस्ट सबमिट करतोय..

लवकरच पहिल्या विमान प्रवासात (माझा दुसरा असल्यामुळे थोड्याफार गोष्टी माहित झाल्या आहेत) घ्यावयाची काळजी आणि काय करावे आणि काय करू नये ह्यावर एक लेख लिहितोय..

छायाचित्रे मराठी ब्लॉगर्सच्या स्नेहमेळाव्याची

2010-01-17T12:16:00.000-08:00

रात्रीचे दोन वाजतोय उद्या म्हणजे आजच कि हो अमेरिकेसाठी निघायचे आहे पण फोटो टाकल्याशिवाय राहवत नाहीये. .अहो कारणच तसे आहे. आजच एका ऐतहासिक पर्वाची सुरुवात पुण्यातील पु ला देशपांडे बागेत झाली. चार पाच लोकांनी एकत्र येऊन मराठी ब्लॉगर्स चा स्नेहमेळावा घडवून आणला. थोडे थोडके नाही तर चक्क ६०-७० लोकांनी हजेरी लावली. म्हणजे फक्त ब्लॉग लिहिणारेच नाही तर सुजन वाचक, पत्रकारिता व टी.व्ही, क्षेत्रातील मान्यवर तसेच ज्यांना ब्लॉग म्हणजे काय हे माहित पण नाही अश्यानी सुद्धा कुतूहलापोटी हजेरी लावली. जास्ती लिहित बसत नाही कारण तेवढा वेळ पण नाहीये...ह्या मेळाव्याचा सविस्तर वृतांत पंकजच्या ब्लॉगवर वाचण्यासाठी इथे क्लिक करा. काही महत्वाच्या घटना इथे वाचा सुरेश पेठे काका जे मुळ कल्पने मागे होते त्यांचे मनोगत इथे वाचा. इ-सकाळची ताजी बातमी वाचण्यासाठी आणि व्हिडीओ पाहण्यासाठी इथे क्लिक करा . आभार प्रदर्शन वाचण्यासाठी इथे जा.

काही फोटो देत आहे खाली आवडले तर जरूर कळवा..धन्यवाद आता पुढील भटकंतीचे पोस्ट अमेरिकेतूनच तोपर्यंत लोभ असावा धन्यवाद.

हे फोटो इतरांबरोबर शेअर करण्यासाठी किंवा डाउनलोड करण्यासाठी इथे क्लिक करा

एस.टी. इंटरनेट रिझर्वेशन

2010-01-12T00:20:00.000-08:00

हो एसटी आपल्या सगळ्यांच्या जिव्हाळ्याची जी गेल्या ६० वर्षांपासून अखंड आणि सुधारित सेवा देण्याचा पर्यंत करीत आहे त्यांनी एक पाऊल पुढे येऊन नुकतीच इंटरनेटवरून रिझर्वेशन ची सुविधा उपलब्ध करून दिली आहे. "गाव तिथे रस्ता आणि रस्ता तिथे एस.टी." या ब्रीदवाक्यानूसार संपूर्ण राज्यात आपले जाळे विणले आहे. लाल डब्बा अशी ख्याती असलेल्या या विभागाने आपली कात टाकून आधुनिक व्होल्वो बसेस, नवीन प्रकारच्या परिवर्तन बसेस आपल्या ताफ्यात समाविष्ट केल्या आहेत.

नुकताच ह्या नवीन सेवेसाठी रजिस्टर केले. खूप साधी आणि सरळ प्रक्रिया आहे. सर्वप्रथम एम.एस.आर.टि.सी. च्या संकेतस्थळावर जा. http://www.msrtc.gov.in . उजव्या बाजूला तुम्हाला खाली दिलेली इमेज दिसेल तिकडे क्लिक करा.

एक नवीन विंडो ओपन होईल. नवीन युझर असाल तर एक वेळ रजिस्टर करावे लागेल. तुम्ही निवडलेल्या युझरनेम आणि पासवर्ड ने लॉगीन करा. तुमचा प्रवास निश्चित करा आणि प्रवाश्यांची माहिती भरा. पेमेंट साठी तुमच्याकडे क्रेडीट कार्ड असणे आवश्यक आहे. एकदा पेमेंट झाले कि तिकीटाची प्रिंट घ्या तेच तिकीट तुमच्या ई-मेल वरती पण येईल. आहे न सोप्पे. आणखी माहिती साठी इथे बघा http://public.msrtcors.com/ticket_booking/Help.html

तर कधी बुक करताय तुमचे पहिले एसटी ई-तिकीट?

धनगड अका घनगड आणि नव वर्ष

2010-01-02T19:56:00.000-08:00

पहिल तर तुम्हा सर्वाना नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा. बहुतेक सर्वजण ३१ डिसेंबरची रात्र जागून नव्या वर्षात झोपी गेले असणार पण आमचा प्लान काही वेगळाच होता. वर्षाची सुरवात ट्रेक ने करायची आणि पहिला सूर्य बघायला निसर्गात जायचे. पहाटे ४ ला निघून आम्ही पौड मुळशी ताम्हिणी लेक-४९ करत धनगड (घनगड) सर केला. ह्या आमच्या वेडाबद्दल थोडेसे..

३१ डिसेंबर ची रात्र इतकी काही चांगली गेली नाही पार्टी, डी.जे. जेवण सगळेच बकवास होते. दुपारपासून पंकजच्या मागे लागलो होतो नवीन वर्षाची सुरवात ट्रेक ने करू तसा प्लान बी पण तयार होता. पण रात्री ११ ला त्याचा फोन आला कि धनगड ज्यालाच घनगड असे पण म्हणतात तिकडे जाऊ. त्याने झोपताना एक लिंक पाठवली होती ज्यात गडाबद्दल माहिती होती. तरी १ वाजता त्याने फोन केलाच ४ वाजता जे एम रोड ला भेटू म्हणून. प्रॉब्लेम एकच होता गाडीत पेट्रोल न्हवते. पहाटे ४ ला मी जे एम रोड ला पोहोचलो पंकज निघाला होताच वाटेत त्याला आर टी ओ चा पेट्रोल पंप चालू दिसला मी लगेच तिकडे पोहोचलो चला एक काळजी मिटली होती. त्याची गाडी पार्क करून आम्ही चांदणी चौक च्या दिशेने निघालो. वाटेत अमृतेश्वर चा चहा पिला. सचिन (अपर्चर जंकी) येतोय म्हणून पंकज ने सांगितले मग त्याची वाट बघितली चांदणी चौक ला. त्याला यायला १०-१५ मिनिटे लागले त्याचा पण पेट्रोल प्रॉब्लेम होताच. लकीली जवळच कुठेतरी भेसळयुक्त का होईना पण पेट्रोल मिळाले. बरोबर ५ च्या दरम्यान आम्ही ताम्हिणी च्या दिशेने कूच केली.

३० किमी च्या बम्पी राईड नंतर (म्हणजे रस्त्यात खड्डा कि खड्ड्यात रस्ता अशी अवस्था होती) मुळशी धरणाच्या मागे कुठेतरी आम्ही ब्रेक घेतला पौर्णिमेचा पूर्ण चंद्र मावळतीला निघाला होता त्याचे सुंदर प्रतिबिंब मुळशी च्या पाण्यात पडले होते मागचे डोंगर पण त्यांचे अस्तित्व दाखवत होते. असे दृश्य आणि फोटो नाही काढायचे म्हणजे काय तिघांचे कॅमेरे बाहेरे निघाले पटकन फोटो काढले आणि पुढे निघालो.

धनगड साठी तुम्हाला ताम्हिणी गावानंतर पुढे एका आश्रमासाठी एक उजव्या बाजूला वळण घ्यावे लागते तोच रस्ता पुढे लोणावळ्याला पण जातो. चांदणी चौक पासून ७० किमी अंतरावर असणाऱ्या एकोले गावात पोहोचावे लागते. रस्त्यात नवरा-नवरी डोंगर पण लागतो. म्हणजे ३ सुळके आहेत ज्याला नवरा नवरी आणि मध्ये भटजी अशी नवे आहेत. तिकडून तैल-बैल ची शिखरे पण दिसतात.

साधारण ७ च्या दरम्यान आम्ही एकोले मध्ये पोहोचलो. थंडी तर होतीच सोबत हवा पण चालू होती. गाव (चार पाचच घरे होती) तसे अर्धे कच्चे जागे झाले होते. आम्ही एका घरात हेल्मेट्स ठेऊन गड चढायला चालू केली. १० च मिनटात गाजराईचे मंदिर लागते तिथून पुढे पाचच मिनटात तुम्ही स्टेज १ ला पोहोचता म्हणजे धनगड आणि त्याच्या बाजूला असणाऱ्या डोंगर मध्ये एक जागा आहे जिकडून दोन्ही बाजूचे परिसर आणि डोंगर रांगा दिसतात. तिथून तुम्ही धनगड मध्ये प्रवेश करता. प्रवेशालाच दोन गुहा आहेत जिकडे राहण्याची व्यवस्था होऊ शकते तिकडेच देवीची एक मूर्ती आहे एक मोठी शिळा पण पडली आहे. आता इथून वरती जाण्यासाठी एक वीस फुटाचा रॉक पॅच आहे तसा अवघड नाहीये पण तसा सोप्पा पण नाहीये. पंकज अगोदर वरती गेला आणि तिकडे असणाऱ्या हुकला रोप बांधला. मी सचिन ला वरती चढवायचा पर्यंत केला पण तो म्हणाला मी इकडेच थांबतो मग मी आणि पंकज वरती जायचे ठरले.

गडावर विशेष असे काहीच नाहीये पडके बुरुज आणि चार पाच खोल्यांचे अवशेष आहेत. पण वरून दिसणारा नजरा काय वर्णू तैल-बैलाचे दोन बुरुज एका बाजूला कोकण आणि दूरवर पसरलेल्या डोंगररांगा सगळेच एकदम झकास होते. खूपच छान हवा सुटली होती त्यातच सूर्यदेवाने दर्शन दिले वर्षाचा पहिला सूर्य. गडाच्या बाजूलाच असणाऱ्या एक उंच कातळामागून सूर्यदेव वरती डोकावले सकाळचे आठ वाजले असतील त्या वेळी. मन प्रसन्न झाले थोडा वेळ फोटो काढले आणि गड उतरायला सुरवात केली. १० मिनटात रॉक पॅच उतरून खाली पोहोचलो सचिनची फोटोग्राफी चालूच होती. तिकडून दहा पंधरा मिनटात आम्ही गावात पोहोचलो. मी गाडीचा सायलेन्सर जरा टाइट बांधला (मागच्या एका ट्रीप मध्ये गाडी खड्ड्यात गेल्यामूळे फुटलाय बिचारा नवीन घालायचा तर सात हजार किंमत आहे पण मी बदलतोय लवकरच).

अशक्य रित्या सकाळी ९ वाजता आमचा ट्रेक संपवून परतीची वाट पकडली. सचिनच्या विनंतीला मान देऊन आम्ही सहारा व्हली - आंबवणे मार्गे लोणावळा मध्ये निघायचे ठरले. रस्ता laich बेकार होता. रस्त्यात एक ठिकाणी एक अजब प्रकार घडला गाडी चालवताना मला एकदम रस्त्यावर हिरवे काहीतरी दिसले मला वाटले झाडाची छोटी फांदी नाहीतर वेल असेल पण तो चक्क हरणटोळ नावाचा साप होता मी ओरडलोच कारण इतके दिवस मी जंगलात कुठे दिसतोय का शोधायचो तर इथे साहेब चक्क रस्त्यावर...बर थांबून फोटो काढायचे तर सेकंदात गायब पण. मी पहिल्यांदाच हरणटोळ बघितला.

साधारण ११.३० च्या सुमारास आम्ही लोणावळ्यात पोहोचलो तिकडे रामेश्वर हॉटेल मध्ये नाश्ता केला आणि १.०० वाजता पुण्यनगरीत पोहोचलो. तसे नवीन वर्षाचे एक संकल्प पण केला आहे इथून पुढच्या प्रत्येक ट्रेक मध्ये एक भगवा ध्वज घेऊन जायचे आणि तो तिकडे लावून यायचे.

नवीन वर्षाचे स्वागत करायची आमची हि पद्धत कशी वाटली ते प्रतिक्रियांमध्ये जरूर लिहा.

हाच ट्रेक पंकजच्या नजरेतून हे नक्की वाचा - इथे क्लिक करा . धनगड़ चा नकाशावर पाहण्यासाठी इथे क्लिक करा

मला पण टॅगले

2009-12-25T11:37:00.000-08:00

परवापासून बघतोय हे टॅगा-टॅगी चे काही तरी प्रकरण चालू आहे. फारसे समजले नाही म्हणजे तसे मुळापर्यंत जायचा पर्यंत पण केला नाही. असो तर पंकज ने मला टॅगले म्हणून म्हंटले लिहून टाकावे एकदा

1.Where is your cell phone?
बाजूलाच ठेवलाय. वाजतो अधून मधून. सायलेंटवर आहे घरी आलोय न सगळे जोपलेत.

2.Your hair?
काळेच आहेत. बारीकच ठेवतो आणि मिलिटरीकट असतो. थोडे कुरळे आहेत आणि सध्या गळत आहेत म्हणून औषधोपचार पण चालू आहे.

3.Your mother?
मी घरी येतोय असे नुसते समजले की मटन तयार. थोडी हळवी आहे प्रत्येक वेळी घरून निघताना डोळ्यात पाणी येते. म्हणून न चुकता दर दुसऱ्या आठवड्याला मी घरी पळतो.

4.Your father?
एक आदर्श पिता. त्यांचे सगळे गुण माझ्यात आलेत. आणि हो मला कधीही नाही म्हणत नाहीत बाकीच्यांचा विरोध असला तरी.

5.Your favorite food?
तांबडा पांढरा रस्सा, कोल्हापुरी चिकन, मम्मीच्या हाताचे मटन.

6.Your dream last night?
एकदा जोपलो की काही समजत नाही मग स्वप्न कशी पडणार. पडली तरी लक्शात राहत नाहीत.

7.Your favorite drink?
कसल्याच प्रकारचे अल्कोहोलिक ड्रिंक मी घेत नाही..कोक आवडते पण फेवरेट नाही

8.Your dream/goal?
माझे जेवढे छंद आहेत त्या सगळ्यात प्राविण्य मिळवायचे.

9.What room are you in?
घरचा हॉल कम बेडरूम मध्ये

10.Your hobby?
ट्रेकिंग, फोटोग्राफी, बायकिंग, खूप भटकणे आणि हो आताच लागलेले ब्लोग्गिंग चे वेड

11.Your fear?
माहित नाही

12.Where do you want to be in 6 years?
पुण्यातच की आणखी कुठे जाणार

13.Where were you last night?
रात्री १०.३० पर्यंत पुणे-तासगाव बस मध्ये नंतर घरीच गावी आलोय ना

14.Something that you aren’t diplomatic?
अवघड प्रश्न आहे किंवा मला समजला नाही

16.Wish list item?
आता सांगून टाकतोच Canon 5D Mark II आणि पांढऱ्या लेन्स. का माहित नाही पण मला हे हवे आहे आणि २०१० मध्ये मी नक्की घेणार

17.Where did you grow up?
पलूस. बालवाडी ते बारावी मी पलूस मधेच वाढलो. इंजिनिअरिंगची चार वर्षे कोल्हापूरला बावड्यात होतो.

18.Last interesting thing you did?
बाईक वरून कोकण ची सफर... ८०० किमी

19.What are you wearing?
टी शर्ट आणि बर्मुडा

20.Your TV?
घरी आणि पुण्यात दोन्हीकडे ओनिडा के.वाय. थंडरच आहे

21.Your pets?
नाही मला असे प्राण्यांना बांधून ठेवायला नाही आवडत. उगाच हाल बिचाऱ्यांचे

22.Friends
खूप आहेत आणि हो मला प्रत्येकाच्या टच मध्ये राहायला आवडते. शाळा, कॉलेज, ऑफिस, ट्रेक, फोटोग्राफी, ओर्कुट, गावातले आणि इतर असा खूप मोठा मित्र वर्ग आहे

23.Your life?
एकदम निवांत आणि टेन्शन फ्री आहे

24.Your mood?
नेहमी चांगलाच असतो. मूड खराब नाही करून घेत मी किवा मला रागच येत नाही

25.Missing someone?
Actually

26.Vehicle?
हो माझं पाहिलं प्रेम - माझी Pulsar 200. ३२००० किमी ची अखंड साथ दिली आहे मला आणि हो मी लद्दाख ला घेऊन जाणार आहे

27.Something you’re not wearing?
हा कसला प्रश्न.

28.Your favorite store?
वालमार्ट. अजून भारतात नाही उघडले पण हे प्रकरण अशक्य आहे ह्याची भव्यता तुम्ही हे बगीतल्यावरच लक्शात येईल

29.Your favorite color?
लाल. माझी गाडी, हेल्मेट लालच आहेत. मला आकाशी पण आवडतो

29.When was the last time you laughed?
मगाशी पंकजचा पोस्ट वाचताना

30.Last time you cried?
नाही सांगत राव

31.Your best friend?
सगळे बेस्टच आहेत तरीपण जिवाभावाचा एक मित्र आहे प्रसाद नाव आहे त्याचे

32.One place that you go to over and over?
भीमाशंकर आणि हो जोरदार पावसात ते पण शिडी घाटाने

33.One person who emails me regularly?
बरेच आहेत

34.Favorite place to eat?
पुरेपूर कोल्हापूर

झाले एकदा. किती प्रश्न विचारतात लोक आणि स्वताबद्दल लिहायचे म्हंटल्यावर जरा अवघड जाते. असो पण ह्या आठवड्यात मी हे टॅगिंग प्रकरण नक्की काय आहे ते शोधून काढेनच...

पुरेपूर कोल्हापूर

2009-12-22T10:27:00.000-08:00

पुरेपूर कोल्हापूर हॉटेलचे जे मेनू कार्ड आहे त्याच्या शेवटच्या पानावर मला हि कविता मिळाली. तिकडेच बसून ऑर्डर ची वाट वाट बगत मोबाईल मध्ये टाईप करून घेतली तीच इकडे देत आहे. कोणी लिहिली माहित नाही पण कवीतेचा एक आणि एक शब्द खरा आहे. वाचून बघा तुम्हाला नक्की आवडेल..

"खळाळत्या जीवनाचा निर्झर कोल्हापूर...
मनातल्या माणूसकीचा पाझर कोल्हापूर...

रंकाळ्याचा वारा कोल्हापूर...
पन्हाळ्याच्या धारा कोल्हापूर...

खासबागेतील कुस्ती कोल्हापूर...
जेवल्यानंतरची सुस्ती कोल्हापूर...

चपलेपासून फेट्यापर्यंत मातीचा सुगंध कोल्हापूर...
मनानं शरीरानं आत्म्यानं बेधूंद कोल्हापूर...

मिसळीचं वाटण कोल्हापूर...
पांढ-या रश्श्यातलं मटण कोल्हापूर...

विन्या मिल्या पश्या कोल्हापूर...
पम्या पक्या दिप्या कोल्हापूर...

शिव्यांमधलं प्रेम कोल्हापूर...
राजकारणातील गेम कोल्हापूर...

शाहिरीचा बाज कोल्हापूर...
गळ्यातला साज कोल्हापूर...

मातीमधलं पसरलेलं घोंगडं कोल्हापूर...
नखशिखांत रांगडं कोल्हापूर...

ताराबाई पार्कातलं चुणचुणीत कोल्हापूर...
शिवाजी पेठेतलं झणझणीत कोल्हापूर...

क्षणोक्षणी
जिथे तिथे
भरपूर पुरेपूर
ते.... माझं कोल्हापूर... "

घरच्या परसबागेतून भाग १

2009-12-16T11:38:00.000-08:00

आजकाल लोकांनी फेसबुक वर मोठ्या प्रमाणावर शेती करायला चालू केली आहे. हो म्हणजे जर तुम्हाला माहित नसेल तर फेसबुक वर फार्मव्हिले नावाचा एक प्रकार आहे त्यामध्ये तुम्हाला शेती करण्यासाठी थोडी जागा आणि थोडे भांडवल दिले जाते ते वापरून तुम्ही नांगरणी, पेरणी, पशुपालन वगेरे वगेरे करून शकता, धान्याची विक्री करून पैसे कमवू शकता. तर मी सुद्धा हल्लीच हे सगळे करून पहिले मस्त वेळ जातो पण येवढा वेळ नाहीये राव.

फार्मव्हिले वरून आठवले माझ्या घरच्या रिकाम्या जागेत माझ्या मम्मी पप्पानी अशीच हौस म्हणून वेगवेगळी झाडे लावली आहेत. काही बिया पडून उगवली तर काही लावली आहेत. म्हंटले ह्या निमित्ताने आज लिहावेच जरा. तसे नेहमी घरी गेलो की मी एक तासभर घरच्या परसबागेत घालवतोच, पण कॅमेरा घेऊन. तिकडे येणार वेगवेगळे पक्षी टिपतो. आमच्या परसबागेत अगदी मोठ्या वृक्षांपासून छोटे छोटे सिझनल वेल पण आहेत. मी काही फोटो काढलेत ते इकडे देतोय.

सुरवात आंब्यांपासून करतो. असेच एक पडके झाड उगवून आले आणि बघता बघता मोठे हि झाले. दर वर्षी एक शंभरबर आंबे निघतात. फोटो पाहून आकाराची कल्पना आली असेलच, तरी हे कच्चे आहेत..

सीताफळ - घराच्या भोवती एक ५ ते ६ झाडे आहेत. सिझन मध्ये सगळी झाडे लग्गडलेली असतात. माझी मम्मी लोकांना देऊन देऊन कंटाळते. पक्ष्यांची तर मेजवानीच असते खासकरून बुलबुल पक्षी अर्धे खाऊन फळ झाडाला सोडण्यात पटाईत आहे.

चिक्कू - एकच झाड आहे पण खूप लागतात आणि त्याची गोडी काही वेगळीच आहे

जांभूळ - सिझनल, मला झाडावर चढून खायला आवडतात. आमच्या शेजारचे पाटील सर (म्हणजे ते ११-१२ विला मला गणित शिकवायचे) ते सुद्धा झाडावर चढून जांभळे काढतात. बरीच खराब होऊन खाली पडून जातात कारण काही ठिकाणी तुम्ही पोहचू शकत नाही झाड लवचिक असते आणि पडायचा धोका असतो.

बदाम - अलीकडेच बदमे लागायला सुरुवात झाली आहे. पण बदमापेक्षा त्याच्या सावलीचा खूप उपयोग होतो आणि असे पण एवढ्या उंच झाडावरून बदमे काढायचे कष्ट कोणी करत नाही. एकतर काठीने पाडा नाहीतर मग दगड आहेतच :-)

लिंबू - विकत आणावे लागत नाहीत इतके तरी निघतातच

दोडका - असाच एक पडीक वेल भाव खाऊन गेला. चार पाच वेळा नक्कीच झाली असेल भाजी. मला आवडत नाही सो जास्ती लिहित नाहीये

कडू कारले - अगदीच कहर केला ह्या सिझनला, शेजारी पण कंटाळले असतील, मम्मीने तर तिच्या सगळ्या स्टाफ ला वाटले असतील. पण परत मी खात नाही सो जाऊदे. अजूनही आहेत पाहिजे असतील तर सांगा घेऊन येईन पुढच्यावेळी गेलो की.

टोम्याटो - कुठे तरी एखादे झाड उगवले होते. दिसला म्हणून फोटो काढला.

कोरफड - मुबलक प्रमाणात उपलब्ध आहे

बाकी मग नारळाचे एक झाड आहे ज्याला जास्त नाही पण मोजके नारळ लागतात. तसेच चिंचा, हो चिंचेचे झाड आहे झाड कसले वृक्षच आहे तो अगदी घराच्या भिंतीपासून तीन फुट अंतरावर आहे बरेच लोक म्हणतात घराला बाधा होईल मुळ्या भिंतीमध्ये शिरतील वगेरे पण आम्ही ते कापले नाही. खूप चिंचा लागतात. मम्मी छान मीठ लावून गोळे बनवून ठेवते. राहिलेल्या जो मनुष्य काढायला येतो त्याला आम्ही देऊन टाकतो. फळांबरोबर फुलांची पण खूप झाडे आहेत. झेंडू, निशिगंध, गुलाब, मोगरा, जास्वंदी, अबोली आणि मे फ्लावर सुद्धा.

तर आवडली का माझ्या मम्मी पप्पानी जपलेली परसबाग. मग कधी येताय बघायला. पुढच्या भागात परसबागेतल्या पक्ष्यांबद्दल लिहीन.

व्होट फॉर मी

2009-12-09T20:49:00.000-08:00

HP ने आयोजित केलेल्या HP Climate Change Photography Contest ‘०९ म्हणजे वातावरणातील बदलावरील छायाचित्र स्पर्धेत मी भाग घेतला आहे. मला तुमच्या अमूल्य मताची गरज आहे. जर माझे छायाचित्र तुम्हाला योग्य आणि विषयाला अनुसरून वाटले तर जरूर मत द्या. मत देण्यासाठी खाली दिलेल्या लिंक वर क्लिक करा..(एका कॉम्पुटर वरून एकदाच मत देता येईल).

मत देण्यासाठी इथे क्लिक करा

तुम्हाला तुमचा निर्णय देणे सोपे जावे ह्यासाठी ते छायाचित्र इथे देत आहे.

ह्या छायाचित्राद्वारे मला असे सांगायचे आहे कि

"पृथ्वी नष्ट होते आहे आणि मी, तुम्ही आपण सगळे जबाबदार आहोत. ह्यातून बाहेर पडायचे असेल तर झाडे लावा आणि ती जगवा" .

धन्यवाद.

पहिला स्नो फॉल- (६ डिसेंबर, ०८)

2009-12-08T09:34:00.000-08:00

त्या दिवशी शनिवार होता तसे आदल्या दिवशीच कळले होते कि सकाळी हलकासा बर्फ पडणार आहे ते. पहाटे जाग आली त्यावेळी नेहमी पेक्शा जरा जास्तच उजेड दिसत होता त्यात घराबाहेर असणारे झाड पांढरे दिसत होते..म्हंटले झोपेत असल्यामुळे असे होतेय का?..आळस झटकून जवळच्या खिडकीतून बाहेर डोकावले तर आश्चर्याचा धक्का बसला..सगळीकडे बर्फाची पांढरी शुभ्र चादर पसरली होती. म्हणजे पहिल्यांदाच असे काही पाहत होतो त्यामुळे ढगात असल्यासारखे वाटले. कॅमेरा जवळच होता खिडकीतूनच एक फोटो काढला.

बाल्कनीतून हात बाहेर काढला आणि थोड्याच वेळात बर्फाच्या खिसाने हात भरला मस्त फिलिंग होते...कपडे बदलून (आता फोटो काढायचे म्हंटल्यावर चांगले कपडे नको का :-) ). तिघे पण आवरून बाहेर पडलो सकाळी सातच्या दरम्यान बर्फामध्ये पहिले पाऊल टाकले. (त्याचा व्हीडीओ काढून ठेवला आहे). जास्ती थंडी न्हवती बर्फाचे छोटे छोटे कण पडत होते. खूप सारे फोटो काढले एकदा पाय घसरून पडलो ही, विशेष असे लागले नाही. एक तास बाहेर फिरलो मग जरा हुडहुडी भरल्यावरच घरी आलो..मजा आली. काही फोटोस देतोय इथे तुम्हाला आवडतील

आवडला असेल तर जरूर कळवा...

शूरा मी वंदितो - २६/११

2009-11-26T04:26:00.000-08:00

भावपूर्ण श्रद्धांजली त्या शूर वीरांना ज्यांनी दहशतवादाविरुद्ध लढा देताना आपले प्राण अर्पिले मुंबईला वाचविण्यासाठी, आपल्या सगळ्यांना वाचवण्यासाठी, आपल्या देशासाठी...

कॉन्स्टेबल : जयवंत पाटील

कॉन्स्टेबल : योगेश पाटील

कॉन्स्टेबल : अंबादास पवार

रेल्वे पोलीस: एम. सी. चौधरी

एनएसजी कमांडो: गजेंदर सिंग

इन्स्पेक्टर: शशांक शिंदे

सब इन्स्पेक्टर: प्रकाश मोरे

कॉन्स्टेबल : ए. आर. चित्ते

कॉन्स्टेबल : विजय खांडेकर

असिस्ट. सब इन्स्पेक्टर: व्ही. ओबाळे

सब इन्स्पेक्टर: बाबुसाहेब दुर्गुडे

सब इन्स्पेक्टर: नानासाहेब भोसले

मेजर: संदीप उन्नीकृष्णन

Add. कमिशनर पोलीस : अशोक कामते

सिनिअर पोलीस इन्स्पेक्टर: विजय साळसकर

ए टी एस प्रमुख: हेमंत करकरे

देशाच्या सर्व शूर सैनिकांना मी वंदन करतो जे अजूनही दहशतवादासाठी लढा देतायेत अगदी स्वतःच्या जीवाची, परिवाराचीही चिंता न करता फक्त आपल्यासाठी, आपल्या देशासाठी...

(हा फोटो माझा नाहीये इंटरनेट वरून घेतला आहे )

ताम्हिणी सिक्रेट लेक

2009-11-24T11:26:00.000-08:00

P@P च्या काही लोकांनी मुळशी ताम्हिणी च्या पठारांमध्ये लपलेला एक तलाव शोधून काढला आहे. काही लोकांनी अगदी दोन तीन तीन ट्रिप्स मारल्या. त्यांचे फोटो बघून राहवत न्हवते जायची खूप इच्छा होती पण एकटे जाणे म्हणजे तसे रीस्किच. शनिवारी कवडी झाले त्यामुळे रविवारचा काही प्लान न्हवता पण ध्रुव ला सांगून ठेवले होते जर लवळेला जाणार असशील तर मेसेज कर म्हणून.

शनिवारी रात्री उशिरा पंकजचा मेसेज आला "ताम्हिणी सिक्रेट लेक?" उत्तर त्याला पण माहित असावे लगेच होकार कळवून टाकला. मग पुढचा मेसेज आला "पहाटे ४.०० ला चैतन्य च्या घरी भेट, येताना सुहास ला पिक कर". मग फोनाफोनी झाली सुहासकडून पत्ता घेतला आणि झोपून गेलो. बरोबर ३.२७ ला अलार्म च्या ३ मिनिट अगोदरच जाग आली. आवरून सुहासकडे पोहोचलो पत्ता माहित न्हवता पण गुगल नकाशाचे आभार, पद्मावती-डहाणूकर मार्ग बिनचूक दाखवला. १० मिनटात सुहासकडे हजर. थंडी इतकी होती कि दोन जर्किन घालून पण जाणवत होती. सुहासचे हाल झाले बिचारा कानालापण बांदले नाही. बरोबर चार ला चैतन्य च्या घरी पोहोचलो पंकज आणि तो तयारच होते मी गाडी पार्क केली आणि कारमध्ये घुसलो. गर्मीत बरे वाटले. आम्ही मुळशीच्या दिशेने निघालो. चैतन्य मधून मधून ए.सी चालू करायचा मग मी आणि सुहास मागून ओरडायचो. पण काय करणार काचेवर दव जमायचे त्यामुळे तसे करणे भागच होते.

ह्यामध्ये मी एकटाच फर्स्ट टायमर होतो बाकीचे तिघे पण अगोदर जाऊन आले होते. त्यांच्या मध्ये आज आम्ही खूपच लौकर निघालो होतो. चैतन्य ने पुठ्याची बिस्किटे घेतली होती (मारी गोल्ड) भूक लागेल तशी खात होतो. सुहासने झोपायचा बराच पर्यंत केला पण तो मागच्या सीटवर फिट होत न्हवता त्यात रस्ता इतका खराब होता की खड्डा कुठे आणि रस्ता कुठे समजतच न्हवते.

५.३० च्या दरम्यान आम्ही मुख्य रस्ता सोडला आणि एका उजवीकडे वळलो तो रस्ता एका अरुंद पुलावरून पुढे लोणावळ्याला जातो. रस्त्यात एक योगा आश्रम पण लागतो. दोन तीन की.मी आत आले की डाव्या बाजूलाच आहे सिक्रेट लेक. मस्त हवा सुटली होती. आम्हाला थोडा वेळ वाट पहावी लागणार होती कारण अजून सूर्योदय झाला न्हवता. सकाळच्या वेळी तळ्यावर बगळ्यांची हालचाल सुरु झाली होती. तलावाचे पाणी अगदी काचेसारखे स्वच्छ आणि शांत होते. जसा जसा सूर्य वर येऊ लागला तसे तसे आकाशात विविध रंग उभारू लागले. समोरच असलेल्या डोंगरावर सूर्याची किरणे पडली आणि त्याचे मस्त प्रतिबिंब पाण्यात दिसू लागले ह्याच साठी तर आलो होतो. एक एक क्षण कॅमेऱ्यात टिपून घेऊ लागले सगळे. चैतन्य ने लवकरच तो नाद सोडला आणि त्याची ३०० एम एम लावून पक्ष्यांच्या मागे गेला तो. पंकज आणि सुहास त्यांच्या १०-२० म्हणजे वाईड अंगल लेन्सेस लावून फोटो काढत होते मी मात्र माझी कीट लेन्स १८-२०० जी कधी बदलायची गरजच पडत नाही ती वापरून चालू होते माझे.

तिकडे दोन तास घालवल्यावर आम्ही परतीला लागलो. १०० मीटरच आलो असेन की एका शेतात एक बाबा काम करत असलेले दिसले सगळे एकदम म्हणाले छान पोट्रेट आहे. एकटाच उतरायचे ठरले म्हणून पंकज उतरला पण आम्हाला पण राहवले नाही.
चैतन्य ला किंगफिशर दिसला, एक नाही चार होते मग तो कशाचा गाडीत बसतोय. सुहास ने गप्पा मारत मारत खूप फोटो घेतले बाबांचे. पंकज आणि चैतन्य किंगफिशर च्या मागे लागले होते. मनासारखे फोटो मिळाल्यावर आम्ही पोटाची आग थांबवण्यासाठी मुळशी कडे निघालो. एका ठिकाणी थांबून मस्त मिसळ पाव आणि चहाची मेजवानी झाली. मग गप्पा मारत मारत कधी पुणे आले कळलेच नाही. ४ ते १२ हे आठ तास कसे गेले कळलेच नाही...

बघा तुम्ही पण एकदा प्रयन्त करून लवकर उठा आणि मस्त भटकंतीला बाहेर पडा..निसर्ग तुम्हाला साद घालतोय...

कावडी पक्षी शूट

2009-11-23T12:01:00.000-08:00

दृष्टीकोन संपले आता काय? भटकंती कधी चालू करायची असा प्रश्न पंकजला दहावेळा विचारून झाला. शुक्रवारी तसा घरी जायचा प्लान होता पण काही कारणांमुळे तो पुढच्या वीकेंड ला गेला. आयताच मौका मिळाला परत एक मेसेज टाकला पण अजूनही काही प्लान बनला न्हवता. त्यातच विकासचा रात्री फोन आला पानशेत ला येणार का होय म्हणून टाकले. त्याच रात्री मस्त चिकन बनवले त्यामुळे जरा झोपायला उशीर झाला. पंकजचा मेसेज आला होता "If interested कावडी ला येणार का? " हा प्रश्न का होता ते समजले नाही असो. तर दोन दोन प्लान होते त्यात पोटात चिकन गेले होते.

सकाळी 4.30 ला काय उठायचे जमणार नाही म्हणून पानशेत ऐवजी कावडी ला जायचे ठरवले मग एक दोन मेसेज केले आणि ध्रुवला पिक करून सकाळी ६.१५ ला हडपसरच्या पुलाखाली भेटायचे ठरले. सकाळी उठून ध्रुवला घेतले आणि गाडी हडपसरच्या दिशेने सोडली. थंडी खूप होती. पंकज आणि चैतन्य वेळेत आले आणि आंम्ही कवडीच्या दिशेने निघालो. तसे जास्ती लांब नाही 10 मिनिटे बस होतील हडपसर पासून. रेल्वे फाटक लागले होते त्यामुळे तिकडे थांबावे लागले. ध्रुव म्हणाला इकडे सूर्योदय छान मिळतो मग काय रेल्वे गेल्यावर गाडी फाटकापलीकडे उभी केली पंकज आणि चैतन्य मागे राहिले होते. रेल्वे रुळाचे दोन तीन फोटो घेतले तेवढ्यात ते दोघे आलेच त्यांच्या मागेच स्वातीची गाडी आली. पंकज ने सागितले किरण आणि सुहास पण येतायेत मागून.

म्हंटले आज काही खरे नाही स्वाती किरणची ४०० एम एम आणि चैतन्य आणि धृवची नवीन ३०० एम एम म्हणजे आज भरपूर पक्षी कॅमेऱ्यात कैद होणार असं वाटलं. सूर्योदयाचे फोटो घेऊन आम्ही कावडीच्या दिशेने निघालो. मेन रोड पासून साधारण एक कि.मी असेल. गावात शिरले कि तुम्ही लगेच नदीकाठी पोहचता. हल्लीच झालेल्या अति वृष्टीमुळे खूप सारी घाण तेथे असलेल्या कोल्हापुरी बंधाऱ्यावर अडकून बसली होती. पण घाण असलेल्या जागीच पक्ष्यांना मेजवानी बरेच पक्षी तिकडे पाहायला मिळाले. सकाळचा नजरा मस्त होता उगवत्या सूर्याची किरणे पाण्यावर पडली होती, पाण्यातून वाफा निघत होत्या, त्यातच एखादा पक्षी झेप मारून पाण्यातून त्याचे खाद्य उचलून जायचा. माझ्याकडे २०० एम एम असल्यामुळे तसा पक्ष्यांचे फोटो काढायचा येवढा स्कोप न्हवता पण एक दोन तीन मिळाले. पंकज आणि सुहास ची पण अशीच काही अवस्था होती त्यामुळे आम्ही बंधाऱ्यावर बसून गप्पा मारणे पसंद केले.

सकाळचे कोवळे उन, व्हिटामिन डी वगेरे वेगळे सांगायची गरज नाहीये ना. माझा वाकी सुहासला जाम आवडला आम्ही त्याबरोबर खेळलो. एक तासाभरात ह्या लोकांचे समाधान झाले असावे चांगले काही फोटो मिळाल्याचा आनंद दिसत होता. साधारण १० च्या सुमारास डी सी मध्ये नाश्ता करायचे ठरवून आम्ही तिथून निघालो.

ठिकाण- कवडी (हडपसर पासून जवळ. टोल नाक्याच्या पुढे १०० मी वर कवडीची फाटी दिसते डावीकडे)
वेळ - शक्यतो सकाळी लवकर किंव्हा सायंकाळी पक्षी बाहेर पडतात

माझ्या काही क्लिक्स..

दृष्टीकोन दुसरा तिसरा दिवस

2009-11-18T10:59:00.000-08:00

दिवस २ रा :
पहिला दिवस खूपच हेक्टिक होता त्यात रात्री जागून ब्लॉग लिहिला होता..सकाळी लवकर उठून परत तिकडे पोहोचलो. आज शनिवार असल्यामुळे गर्दी अपेक्षित होती.

सकाळी दहा नंतर लोक यायला सुरुवात झाली. आज फोटोग्राफर्ससाठी मेजवानी होती म्हणजे ऋषीचे लाईटरूम चे आणि सुहास चे फोटोशॉपचे सेशन्स होते. ११.३० ला सेशन चालू झाला खूपच छान झाला आज नवीन काहीतरी शिकायला मिळाले. सुहासने पण मास्किंग बद्दल खूप छान सांगितले.

दुपारी (दुपार कसली चार वाजले होते) चैतन्य ला जाऊन पराठे खाल्ले. (तिकडे आजकाल कांदे महागल्यामुळे कोबी देतात पराठ्याबरोबर - सौमित्र). तिकडून आलो तर विशालचे वाईल्ड लाईफ फोटोग्राफीवरचे सेशन चालूच झाले होते. विशाल त्याने काढलेले फोटो दाखवत होता आणि त्याच्या बद्दल ची माहिती सांगत होता. काही टिप्स पण दिल्या त्याने. प्रदर्शन फळाला लागल्यासारखे वाटत होते. खूप काही शिकायला मिळत होते, वेगवेगळे कॅमेरे, लेन्सेस वापरायला मिळाल्या. भूषणचा निकॉन 700D पूर्ण वेळ माझ्याकडेच होता.

दिवस कसा संपला कळलेच नाही. आता ओढ लागली होती ती भूषणची गाणी आणि गिटार ऐकण्याची. आज अगदी व्हीडीओ कॅमेरा सेट करून ठेवण्यात आला सुहासने पण त्याच्या 5D मधून व्हीडीओ घेतले. आजपण भूषणने गिटार ट्यून करून खूप छान गाणी गाईली. मजा आली. आज मुंबईवरून ऋषी आणि मंगेश आले होते मग रात्री मी, पंकज, सचिन, ऋषी, मंगेश आणी चैतन्य हॉटेल चैतन्य मध्ये चिकन खाल्ले. पंकजने वेगळे काहीतरी करायचे म्हणून चिकन पराठा मागवला पण प्रयन्त फसला निम्मा टाकून दिला.

दिवस ३ रा :
रविवार आज जरा उशिराच उठलो आणि दहा वाजेपर्यंत तिकडे पोहोचलो. सौमित्र ज्याच्याकडे चावी असायची, चैतन्य, ऋषी आणि मंगेश चौघेच आले होते. बाहेर खूप कॉलेज ची मुले दिसत होती काल एकले होते कि काहीतरी डान्स चा कार्यक्रम आहे पण नंतर समजले कि चेन मार्केटिंग चे बळी आहेत हि सगळी पोरे आणि काही सुटा बुटात असलेली पोरेच ह्यांना बकरा बनवत होती शेवटी मास्टर माइंड कुणीतरी दुसराच असणार पण जाऊदे गर्दी होती हे खरे. भूषण म्हणाला अगदी पोट्रेट्स आहेत सगळे. आज मंगेशच सेशन होते जे माझे राहून गेले काहीतरी मोठे मिस केले आहे मी. दुपारी सुनील कापडीयांचे प्रिंटींग विषयी सेशन झाले. ते चालू असतानाच पोटातली भूक भागवण्यासाठी पिज्झा ऑर्डर केले कधी न्हवे ते वेळेवर आलो तो. पोटात काहीतरी गेल्यावर पोट शांत झाले.

भर नोव्हेंबर मध्ये पाउस पडत होता पण तरी पण लोक येतच होते. रात्री आठच्या दरम्यान कुंड्या आणि झाडे घेऊन जाण्यासाठी अजिंक्यचा टेम्पोवाला हजर झाला. जितक्या वेळेत आम्ही कुंड्या वर आणल्या होत्या त्याच्या कितीतरी कमी वेळात त्या टेम्पोत भरल्या गेल्या. फक्त झाडे (झाडे कसले वृष होते ते) टेम्पोत चढवताना हाल झाले. (सुदैवाने मी तिकडे न्हवतो म्हणजे रिकामा बसलो न्हवतो फ्रेमजवळ माहितीचे कागद चिकटवत होतो). अजून एक तासभर बाकी होता पण आताच कसे सुने सुने वाटत होते. वेळ होती ग्रुप फोटोची लगेच कॅमेरे सज्ज झाले आणि गुप फोटो सेशन झाले.

नऊच्या दरम्यान आम्ही फ्रेम्स काढायला चालू केल्या. मी तितक्यात चटका करून सगळ्यांच्या कॅमेर्यातले फोटोस माज्या लापटोप वर टाकले (हावरटसारखे - पंकज). झाले सगळे रिकामे झाले.कोणीतरी जाऊन गिटार आणली हो हा कार्यक्रम चुकवून कसे चालेल पण त्या आधी मंगेश ला सगळ्यांनी निरोप दिला बिचारा एक पैसा घेतला नाही एवढे छान डिझाईन करून दिले होते त्याने. परत आज भूषणची गिटारवरची पाच गाणी झाली. उद्या हे सगळे नसणार याचे दुख सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होते पण प्रदर्शन यशस्वी झाल्याचा आनंदही तितकाच होता. त्याच आनंदाचे सेलिब्रेशन साठी गुडलक घाठले. मस्त चिकन वर तव मारला आणि १२ वाजता सगळ्यांचा निरोप घेतला.

दृष्टीकोन २००९ - दिवस पहिला

2009-11-13T17:35:00.000-08:00

(आज खूप कंटाळा आला आहे पण थोडासा लिहायचा पर्यंत करतोय डिटेल मध्ये पंकज टाकेलच) काल रात्रीची धावपळ अगदी फोटोगॅलरी साफ करण्यापासून ते लाईटस्, फ्रेम्स अगदी रात्री दोन वाजल्यापर्यंत चालू होती. तसे जेवण पण जाले न्हवते सचिनने आणलेले मालपाणी चे क्रीमरोल्स आणि ध्रुव ने आणलेले वडापाव एवढच पोटात होत. थोडी राहिलेली कामे सकाळी करायची ठरवून थोड्या तासांच्या निद्रेसाठी सगळे पसार झालो.

सकाळी लवकर आवरून ठरल्याप्रमणे ९ वाजता गॅलरीला पोहोचलो. तिकडे सौमित्र आणि स्वाती राहिलेल्या फ्रेम्स लावत होते तर पंकज आणि चैतन्य राहिलेले चार फोटो फ्रेम करायला गेले. मी जाऊन राहिलेल्या लाईटस लावल्या आणि नंतर सगळ्या व्यवस्थित अडजस्त करून घेतल्या. तोपर्यंत भूषण कार्पेट वाल्यांना कार्पेट सहित घेऊन आला. वाह रेड कार्पेट टाकल्यावर काय मस्त फील आला छान वाटले. सकाळी लवकर येऊन सुहास ने बाहेरच मोठे पोस्टर लाऊन घेतले होते. फायनली ४ फ्रेम्स सोडल्यातर आणची तयारी पूर्ण झाली.११.०० ची वेळ दिली होती पाहुन्य्नाना, मग भूषण त्यांना आणायला गेला. सौमित्रने उगाच माझे नामकरण करून टाकले 'हर्क्युलिस' म्हणे काही केले नाही मी फक्त दोन चार खिळे जे निघत न्हवते आणि एक दोन विचित्र फ्रेम सरळ लावल्या तर सगळे लगेच हर्क्युलिस म्हणायला लागले :-)

१०.३० च्या दरम्यान विद्या महामंडळ मुकबधीर संस्थेची मुलं व त्यांचे शिक्षक आले. थोडेफार प्रेक्षक यायला सुरुवात झाली होती. बरोबर ११.०० ला भूषण प्रमुख पाहुणे श्री पारकनिस यांना घेऊन हजार झाला. डी.एन.ए चे मुख्य छायाचित्रकर श्री. अनिल अवचट ही वेळेत वेळ काढून हजार झाले. तसेच प्रदर्शनाचे मुख्य प्रायोजक युनायटेड पेरीफेरल्स श्री सुनील आपल्या दोन सहकार्यानं समवेत आले.

उदघाटनाचा कार्यक्रम वेळेत चालू झाला. आरती ने प्रमुख पाहुण्यांचा परिचय करून दिला. श्री पारकनिस हे नावाजलेले छायाचित्रकार आहेत त्यांची भरपूर प्रदर्शने झाली आहेत, त्याच बरोबर त्यांची दरवर्षी सवाई महोस्तवातल्या फोटोंची दिनदर्शिका बनते. पु. ला. चे ते खूप चांगले मित्र होते भारतीय डाकविभागाने प्रसिद्ध केलेल्या पु. ला. देशपांडे चे डाक तिकिटावर त्यांनी काढलेला फोटो आहे. आरती ने इतर पाहुण्च्याचा परिचय करून देत आलेल्या मुकबधीर विद्यार्थ्यानांचे स्वागत केले.

पाहुण्यांच्या हस्ते दीप प्रजवलन करून प्रदर्शनाचे उद्घाटन झाले. पारकनिस काकांनी आम्हा सगळ्यांना मार्गदर्शन केले. देशपांडे बाईनी त्यांच्या मुलांना समजावे म्हणून त्यांच्या भाषेत लगेच भाषांतर केले. विशेष म्हणजे आपल्या मुलाचे कौतुक करावयाला आलेल्या अबोधच्या बाबांनी बसल्या बसल्या एक कविता आणि दोन चारोळ्या लिहिल्या आणि त्या खास आमच्यासाठी वाचून

दाखवल्या. (आता त्या माझ्याकडे उपलब्ध नाहीयेत मी नंतर टाकेन). सौमित्र च्या आईनेही आमचे कौतुक केले. अशा तरीने आमच्या तिसऱ्या प्रदर्शनाला सुरुवात झाली.

या कार्यक्रमानंतर आमचे एक महत्वाचे काम राहून गेले होते ते चालू झाले ते म्हणजे छायाचित्रांची माहिती तसेच आमचे आणखी एक प्रायोजक फ्लॉप म्यगझिन यांनी एक स्पर्धा ठेवली ज्यात येणार रसिक त्यांच्या आवधीचे पाच फोटो निवडून देणार आणि मग त्यानंतर हे फ्लॉप म्यगझिन वाले त्यातले दोन निवडून ते फोटो विकत घेणार त्यासाठी फोटोना क्रमांक देणे आवश्यक होते. मग ते काम चालू झाले. त्यात खूप वेळ गेला पण काम सुंदर झाले. लोक येत होतेच.

दुपारी रेडीओ सिटी वरती आर जे ने दिल चाहता च्या गाण्यानंतर केलेली छान जाहीरात ऐकून सगळ्यांना अगदी सार्थक वाटले. ह्या वर्षी लोकांपर्यंत पोहोचण्यात कोणतीच कसर ठेवली नाहीये. दुपारीच आय. पी. एन. नावाच्या एका टी.व्ही. रिपोर्टर येऊन बातमी व रेकॉर्डिंग घेऊन गेल्या. हजर असलेल्या मेम्बर्स नी उस्फुर्तपने माहिती व प्रतिकिया दिल्या.

तीनच्या दरम्यान सगळ्यांना जाम भूक लागली होती सकाळपासून एक सामोसा आणि चहा वर होते सगळे. मग काय अमित ने पिज्झा मागवले जे पाच मिनटात येतो म्हणत १ तासांनी आले तोपर्यंत पोटात कावळ्यांचे रान उठले होते. लोक पिज्झा वर तुटून पडले. तसे घासपूस वाले दोनच होते पण उगाच पाप नको म्हणून बाकीच्यांनी एक एक घास तरी खाल्लाच त्यातला.

संध्याकाळी बर्यापैकी गर्दी झाली. लोक छायाचीतरांचा आनंद लुटण्यात मग्न होते. काहींनी फोटो विकत घेण्याबद्दल बोलून दाखवले तश्या नोंदीही करून घेतल्या. लोक अभिप्राय देऊन जात होते.

रात्री नऊ नंतर भूषणला आग्रह करून गिटार चा डेमो द्यायला सांगितला होता. त्याने खास घरी जाऊन गिटार आणली. मग काय सगळे बंद करून दिवसाचा शेवट केला आणि बाहेरच्या व्हरांड्यात पाय्रीवर्ती भूषण आणि त्याच्या गिटार जवळ घोळका करून बसलो. भूषणने सगळे सेट करून पहिल्या गाण्याला सुरुवात केली इंग्रजीमधले अनिस हे गाणे खूप छान रित्या गिटार वाजवत सदर केले. टाळ्यांचा कडकडाट झाला. त्यानंतर त्याने ये शाम मस्तानी आणि भवरे कि गुनगुन सादर केले काय सुंदर गिटार वाजवली सगळे स्तब्ध झाले होते. त्यानंतर फर्माईश म्हणून लकी आलींचे ओ सनम आणि स्वतःच्या आवडीचे डूबा डूबा राहता हू सादर केले.. गारवा आणि एका इंग्रजी गाण्यानंतर उद्या परत गिटारचा कार्यक्रम नक्की करून आम्ही तिथून बाहेर पडलो. पंकज आणि मी गंधर्वला जेवलो आणि घराची वाट पकडली.

प्रदर्शनाचे काही फोटो इकडे देतोय पण विनंती आहे कि नक्की भेट द्या..

१. काही विदेशी नागरिकांनीही भेट दिली

२. मुकबधीर संस्थेचे विद्यार्थी प्रदर्शन पाहताना

३. छायाचित्रे

४. प्रदर्शन पाहण्यात गुंग असलेला रसिक वर्ग

५. छोटा प्रेक्षक

६. एक निवांत क्षणी मेम्बर्स

आवडले न हे सगळे मग जरूर भेट द्या..

९ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

2009-11-09T18:11:00.000-08:00

मागच्या वर्षी म्हणजे ९ नोव्हेंबर २००८ हा तसा म्हणजे आमचा अमेरिकेतला दुसराच रविवार होता. आज तसे विशेष असे काही न्हवते पण एक परफेक्ट सकाळ होती छान उन पडले होते. काल रात्री म्हणजे ८ नोव्हेंबर ला आम्ही चार रूम पार्टनर (मी, योगेश, विपिन आणि झयद म्हणजे बडे भैय्या) बर्लीग्टन कोट कारखान्यात गेलो होतो खूप मोठे दुकान होते सगळीकडे वेगवेगळ्या प्रकारचे कोट होते. एक २ तास गेले आवडता आणि अंगात व्यवस्थित बसणारा कोट शोधायला. विपिन जो अंगाने तसा बारीक आहे त्याच्या मापाचा कोट सापडत न्हवता मग अगदी लहान मुलांच्या विभागात पण शोधले आणि तिकडे एक मिळाला पण त्याचे हातुपे बारीक होते शेवटी कंटाळून तो राहूदे म्हणाला पण शेवटी एक शोधलाच. तिकडचे होईपर्यंत ४.३० वाजले, अंधार पडायला सुरुवात झाली होती.

तसा तिकडे लवकर अंधार पडतो ह्या दिवसात. थोडी खरेदी करायची होती म्हणून एका इंडिअन स्टोर मध्ये गेलो. तिकडे म्हणजे अगदी पापड लोंच्यापासून पीठ, बासमती तांदुळ इत्यादी सगळे ऐवज बघायला मिळाले.

तर परत ९ नोव्हेंबरच्या सकाळ बद्दल बोलू, कालच बिस्वास, भावीन आणि अश्विन इंडियामधून आले होते तसे मी बिस्वास ला अगोदरच मिठाई आणायला सांगितली होती झयदला काजू कतली खूप आवडते त्यामुळे आवरून आम्ही चौघे हॉटेलला गेलो. अश्विनची रेंटल कार आणायला ऐअरपोर्टला जायचे होते सो हॉटेल मध्ये जाऊन मस्त मिठाई खाल्ली आणि मग सगळे ऐअरपोर्टला गेलो. अश्विनला क्रायस्लर ची पी टी कृजर गाडी मिळाली तशी थोडी विचित्र दिसत होती म्हणजे जुन्या काळातल्या गाडीसारखी.
गाडी पिक करून एका ठिकाणी त्यांच्या साठी घर बघायला गेलो. छान लोकेशन होते. फोटोग्राफी साठी एकदम परफेक्ट. म्हणजे तसे आमच्या तिघांचे काही काम न्हवते त्यामुळे किरकोळ फोटोग्राफी चालूच होती. साधारण १.३० च्या दरम्यान त्या चौघांना निरोप देऊन आम्ही तिथून निघालो. अजून जेवणाचा पत्ता न्हवताच.

झयद बोलला होता इथे जवळच समुद्र आणि एक पोर्ट आहे मग त्याच्या मागे लागून तिकडे गेलो. पोर्ट चे नाव होते ग्रीनविच बे मरीना. पोर्ट म्हणजे खाजगी बोटींचा पार्किंग लॉट आहे तो. कित्येक महागड्या बोटी बांधून ठेवल्या होत्या तिकडे. निळाशार समुद्र आणि लाकडी पोर्ट ला बांधून ठेवलेल्या बोटी खूप छान नजरा होता. झयदभाई माहिती सांगत होते कसे असते. इथले लोक उन्हाळ्यामध्ये कशे मजा करतात मग थंडी ची सुरवात झाली कि बोटी कश्या घरी घेऊन जातात वगेरे वगेरे... उन जरी असले तरी हवे मध्ये खूपच थंडी होती.

तिकडे थोडे चांगले फोटो मिळाले काही नकली फोटो पण काडले जसा की हा.

अर्धा तास थांबून आम्ही घरचा रस्ता पकडला...तर असा होता माज्या मागच्या वर्षीचा आजचा दिवस

८ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

2009-11-07T11:46:00.000-08:00

मागच्या वर्षी ह्याच दिवशी शनिवार होता. ऑफिसला सुट्टी होती त्यात थंडी आणि काम जास्ती असल्यामुळे बाहेर जाने झालेच नाही. रात्री चिकन आणायला बाहेर पडलो मग थोडेसे फोटो काढले ते इकडे पोस्ट करतोय

१. Haxtons liquor Shop Warwick, RI. थोडक्यात सरकारमान्य देशी (म्हणजे अमेरिकन) दारूचे दुकान. पण हे आपल्या सारख्या दुकानांसारखे नसते ह्याचे पार्किंगच एकरभर जागेत असते मग दुकान केवढे असेल ह्याची कल्पना करा

२. Chipotle Mexican Grill Restaurant इकडे व्हेज आणि चिकन रोल चांगले मिळतात

३. Burger किंग - काही सांगायची गरज नाही होय ना

4. McDonald's - हे तर तिथूनच आलेय

5. सिग्नलला थांबलेल्या गाड्यंचा टेल लाईटसचा आउट ऑफ फोकस फोटो

नवीन काही सुचत नाही किंव्हा कुठे नवीन भटकंती करत नाही तोपर्यंत असेच अमेरिका दौऱ्याचे फोटो टाकत जाईन...

DRUSHTIKON 2009 - दृष्टीकोन २००९

2009-11-07T09:43:00.000-08:00

Photographers@Pune proudly invites you to

DRUSHTIKON 2009

The world we live in is made up of a myriad of places, events and colors… from the serene and picturesque mountains... to the raging seas. All made of different colors and different shades. The moment you see such immaculate sights, be it natural or artificial, you always want to capture them forever.

Over the past couple of years, we have been capturing countless such spectacular sights too, but with a slight difference. The difference is in seeing the world through our lens…
A different world through our Drushtikon ...

For this rich experience visit

७ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

2009-11-06T12:55:00.000-08:00

मागच्या वर्षी आजच्या दिवशी म्हणजे शुक्रवार ७ नोव्हेंबर २००८ ला काढलेले काही फोटोज. मी,Zaid, योगेश आणि विपिन दुपारी १२ च्या सुमारास ऑफिसमधून घरी जेवायला आलो होतो. कॅमेरा नेहमी जवळच असल्यामुळे रंगीबिरंगी झाडांचे फोटो टिपणाच्या हा एक प्रयन्त... तुम्हाला हे फोटो नक्की आवडतील हि आशा..

१. आमच्या घराबाहेरच एक मोठे झाड होते त्याखाली पडलेला हा पानांचा सडा

२. पिवळा रंग हा ह्या मौसमात हमखास बघायला मिळतो सगळीकडे..असाच एका पिवळ्या पानांनी लग्गडलेल्या झाडाखाली पार्क केलीली कार

३. रंगात हरवलेला रस्ता

४. थोडा रिसर्च करायचा प्रयन्त केला कि पाने पिवळी का होतात - पण तो आपला विषयच नाही

५. गाडीमधून घेतलेला पानांच्या सड्याचा फोटो

तर असा असतो अमेरिकेतील Autumn ज्याला ते लोक Fall पण म्हणतात. खरं म्हणजे थंडी सुरु होण्या अगोदर तिकडच्या झाडांची पाने पहिला रंगीबिरंगी होतात आणि मग गळतात. बर्फ चालू झाला कि मग झाडांना पानेच राहत नाहीत.

कोल्हापुरी फ्रेंच टोस्ट

2009-11-03T10:40:00.000-08:00

खाल्लाय का कधी? परवा म्हणजे शनिवारी (तसा मी वीकेंड ला कधीच काम करत नाही पण इलेक्शनची सुट्टी खाल्ल्यामुळे नाईलाज होता) ऑफिस कॅन्टीनच्या मेनू मध्ये फ्रेंच टोस्टचा पर्याय बघितला आणि डी. वाय. पाटील कॉलेजची आठवण आली. मी कोल्हापूरला असताना कॉलेजच्या होस्टेल मध्ये एक टपरी होती तिकडे सुनीलच्या हातचा फ्रेंच टोस्ट अगदी फेमस होता. नाव काढले तरी चव अजूनही तोंडावर रेंगाळते. दोन मिनिटात बऱ्याच गोष्टी डोळ्या समोरून गेल्या. राहवले नाही म्हणून लगेच ऑर्डर केला. कॅन्टीनवाल्याने दोन पावाचे तुकडे जे अंड्यामध्ये भाजले होते ते गरम करून आणून दिले म्हटले हे काय दिलेस रे बाबा? तो म्हणाला फ्रेंच टोस्ट आहे सर... त्याला म्हटले भावा कोल्हापूरला ये तुला फ्रेंच टोस्ट काय असते ते खायला घालतो. घरी फ्रेंच टोस्ट बनवायचे मनात ठरवून कसे तरी ते दोन पावाचे तुकडे आत ढकलले.

रविवारी सकाळी P@P ची मीटिंग होती सकाळी आठ ते दहा तिकडेच वेळ गेला त्यानंतर पण टी-शर्ट चे फिक्स करता करता एक वाजला. रूमवर आलो तर राशन संपलेय असे आधीच कार्यकर्त्यांनी सांगून ठेवले होते मग सावकार ला घेऊन बिग बजार ला गेलो झाले परत येईपर्यंत तीन वाजले अजून जेवणाचा पत्ता न्हवता. रूमजवळ आलो आणि सावकारला बेकरीत म्यगी घ्यायला सांगितले पण अचानक फ्रेंच टोस्ट ची आठवण आली. मग काय लगेच बेत बदलून अंडी, सॉस, कांदे, बनपाव अशी खरेदी करून रूमवर आलो. पाककृती जरा जरा आठवत होती कारण बऱ्याचदा सुन्या ला तयार करताना बघीतले होते. पाककृती द्यायचा पर्यंत करतोय...

पदार्थाचे नाव - कोल्हापुरी फ्रेंच टोस्ट
साहित्य- बनपाव २, अंडी ४, कांदे २, चिली सॉस एक वाटी, मीठ, चटणी, कोथिंबीर, जिरे, तेल

कृती -

बनपाव मधून कापुन घ्या (आडवे काप करा) म्हणजे चार तुकडे तयार होतील. चारी अंडी फोडून चांगली फेटून घ्या. एका प्लेटमध्ये अंड्याचे मिश्रण काढा. कडई मध्ये तेल ओतून थोडे तापू द्या. तेल तापले कि बनपावाचा एक एक तुकडा अंडे टाकलेल्या प्लेट मध्ये बुडवून घ्या आणि ऑम्लेट सारखे भाजून घ्या. चारी तुकडे भाजून झाले कि मग त्याचे सुरीने बारीक तुकडे करून घ्या. कांदा टोम्याटो पण बारीक कापून घ्या.
त्यानंतर कढईत दोनतीन चमचे तेल घालून हिंग-मोहोरीची फोडणी करावी. त्या फोडणीत चिरलेला कांदा-टोम्याटो घालून तो चांगला परतून घ्या. सॉस मध्ये जरासे पाणी टाकून ते कढईतल्या मिश्रणात टाका, हवी तेवढी चटणी टाका (कोल्हापुरी म्हणजे झनझनीत पाहिजे ना म्हणूनच हवी तेवढी टाका). मिश्रण चांगले हलवून घ्या. आता ह्यामध्ये अंडे लावलेल्या बनपावाचे काप टाकून चांगले हलवा. चवीनुसार थोडे मीठ टाका विसरला तरी हरकत नाही परत वरून घेता येते. हो आणि जर ड्राय वाटत असेल तर सॉस टाका. चांगले एकजीव झाले कि मग त्यावर कोथिंबीर टाकून लागलीच गरम गरम खायला घ्या..

हे बघा फायनल प्रॉडक्ट

बघा सुटले ना तोंडाला पाणी..मग कधी येऊ फ्रेंच टोस्ट खायला? आणि हो वाचून झाले कि कमेंट्स नक्की करा

१६ ऑक्टोबर - गद्धे पंचविशी

2009-10-19T11:25:00.000-07:00

१६ ऑक्टोबर हो ह्याच दिवशी हा (म्हणजे मी ) निष्पाप जीव जन्माला आला ह्या गोष्टीला आज २००९ मध्ये २५ वर्षे पूर्ण झाली. तशी शाळेत किंवा ऑफिशिअल जन्मतारीख १६ जुलै असल्यामुळे ऑफिस किंवा बाकीचे त्या दिवशीच शुभेच्छा देतात आणि सगळ्यांना सांगावे लागते, पण हल्ली आपल्याकडे सोशल नेटवर्किंग साईट ची रेलचेल असल्यामुळे मित्र मंडळीना समजून येते मग इ-मेल, स्क्रेप्स ह्या मधून शुभेछांचा वर्षाव होतो.
तर ह्या १५ च्या रात्रीच मला शुभेच्छा यायला सुरु झाल्या. मला माझ्या रूम पार्टनर्स कडून काहीतरी विशेष असल्याची खबर लागली होती पण बिचारे दिवसभर कम करून (?) दमुन आले होते त्यामुळे लगेच झोपून गेले. मी एकटाच माझ्या Laptop घेऊन वेळ घालवत बसलो होतो..तशी झोप पण येत न्हवती आणि काही फोन Calls अपेक्षित होते. बारा वाजता अमितचा अलार्म वाजला पण बिचाऱ्याने झोपेतच बंद केला. मी पण काही Calls घेतले काही Scarps ना उत्तरे दिली आणि झोपायची तयारी चालू केली. अमित ला १ वाजता जाग आली आणि तो बावरून विचारू लागला १२ वाजून गेले ? मग मला शुभेच्छा देऊन संदीपला उठवायचा एक प्रयन्त केला पण सगळे इतके कंटाळले होते कि उठलेच नाहीत. मग त्याने सांगितले कि सकाळी साजरा करू आणि झोपी गेलो.

      सकाळी लवकर उठायचं असे ठरून अलार्म लावला खरा पण नेहमीप्रमाणे तो बंद करून परत झोपलो. शेवटी संदीप ने सगळ्यांना जागे केले मग पटकन आवरून घेतले. आज ऑफिस मध्ये पण पारंपारिक कपड्यांमध्ये जायचे असल्यामुळे माझ्याकडे असणारा पांढरा शुभ्र कुर्ता आणि पायजमा घातला. मग काय सकाळी सकाळी फोटोसेशन केले.कार्यकर्त्यांनी टेबल सजवला केक ठेवला हातात उडवायचे फटाके आणले होते ते वापरले मेणबत्याऐवजी. मजा आली एकमेकांची तोंडे रंगवली आणि संदीप आणि मी ऑफिस साठी निघालो. जाता जाता वाकडी वाट करून सारसबागेतल्या गणपतीचे दर्शन घेतले.

      मधे थांबून ऑफिस मधल्या लोकांसाठी पेढे घेतले. तसे ऑफिसमध्ये आज खूप कमी लोक आले होते, आणि माझ्या युनिट मध्ये पण खूप कमी लोक आले होते. घरी राहिलेला केक ऑफिस मध्ये नाश्त्या वेळी खाल्ला बाकीचा डेस्क वरती आणून ठेवला आणि सगळ्या लोकांना ईमेल केला "स्वीट्स @ माय डेस्क". तसा आज काम पण करायची इच्छा न्हवती पण एक काम होते मग लगेच संपवून टाकले. सगळे आवरेपर्यंत १ कधी वाजून गेला ते कळलेच नाही. ऑफिसमध्ये ग्रुप फोटो साठी कॅमेरा घेऊन आलो होतो पण ज्यावेळी फोटो काढायला गेलो त्यावेळी लक्षात आले कि मेमरी कार्ड घरीच राहिले झालीका पंचायत पण ऐनवेळी गणेश मदतीला धावून आला आणि त्याचे कार्ड घेऊन फोटो काढले. लगेच आवरून ऑफिस मधून काढता पाय घेतला.

   आज उन खूप जास्ती होते गरम होत होते आणि त्यात ट्राफिक पण खूप होते. निम्म्या रस्त्यात आल्यावर लक्षात आले की घराची चावी नाहीये. आज असे का होत होते समजत न्हवते मग दवाखान्यात जाऊन अमित कडून चावी आणली. थोडासा फ्रेश होऊन माझी bagpack शोधू लागले तर सापडेनाच मग एक शंका आली की नक्की अप्पा घेऊन गेला असणार त्याला फोन करण्याअगोदर अमित ला विचारून नक्की करून घेतले. डोके जाम सटकले होते एक तर घरातून सारखे काळजीचे फोन कधी निघणार कधी पोहोचणार आणि इथे पिशवी गायब. कसेतरी संदीप ला समजावून त्याने भरून ठेवलेली त्याची पिशवी रिकामी केली आणि माझे साहित्य त्यात भरले. सगळे आवरता आवरता २.३० वाजले अजून गाडीच्या चेनला Oil घालायचे होते, टायर मध्ये हवा मारायची होती, घरच्यांसाठी बाकरवडी घ्यायची होती. उशीर तर झाला होता. पटापट सगळे आवरले आणि ३.०५ ला पुणे सोडले.

       माझा घरचा प्रवास चालू झाला. अंतर तसे २०० किमी आहे आणि ३-४ तास लागतात. जास्ती वाहने न्हवती त्यामुळे ८०-९० ने गाडी पळत होती. थोडे पुढे आल्यावर पेट्रोल भरून घेतले. मध्ये कुठे थांबायची इच्छा न्हवती. कानामध्ये मस्त आणि आवडीची गाणी वाजत होती. तसे खंबाटकी घाटापर्यंत पुण्यातल्या ३ रेडिओ स्टेशनची रेंज येते त्यामुळे असे काही वेगळे वाटत नाही. खंबाटकी घाट मस्त एन्जॉय केला. मला तिकडची आणि कात्रज घाटातली वळणे खूप आवडतात. गाडी चालवायला एक वेगळीच मजा येते तिकडे.

असो जेवण केले नसल्यामुळे पोटात कावळे ओरडत होते मग भूईज च्या पुढे एका ठिकाणी मस्त मिसळ पाव आणि पेप्सी मारली. दहा पंधरा मिनिटाचा ब्रेक घेऊन थोडे पाय मोकळे केले आणि परत प्रवास चालू केला. लोक मिळेल त्या वाहनाने प्रवास करत होते अगदी उघड्या ट्रक मधून सुद्धा. मी ज्या ज्या वेळी एखाद्या वहनाच्या पुढे जायचो त्यावेळी तिकडचे लोक कुतूहलाने पहायचे रंगीत हेल्मेट, स्पोर्ट्स बाईक, हातात half gloves असा काही माझा अवतार होता.

     साताराच्या पुढे आल्यावर शेखरअण्णाचा अमेरिकेतून फोन आला मग काय अमेरिकेतून मित्र फोन करतोय म्हंटल्यावर गाडी बाजूला घेऊन त्याच्या शुभेच्छांचा स्वीकार केला. छान वाटले. सातारा कराड अंतर लगेच पार केले आणि कराड पलूस रस्त्याला लागलो. नेहमीप्रमाणे रस्ता एवढा काही चांगला नाहीये आणि त्यात एकपदरी असल्यामुळे तसा वेळ पण लागतो. एफ एम बंद झाल्यामुळे स्वताची Play list बनवून त्यातली गाणी ऐकत अंतर कपात होतो. मधल्या दोन तीन गावांमध्ये आठवडी बाजारामुळे गर्दी होती आणि त्यात उद्या दिवाळी असल्यामुळे गर्दी साहजिकच होती. मला काही करून अंधार पडायच्या आधी घर गाठायचे होते. साधारण ६.२० ला वगेरे पलूसच्या हद्दीत प्रवेश केला आणि काय विशेष माझ्या आवडीचे गाणे चालू झाले "वेडात मराठे वीर दौडले सात...". ह्यामधले शब्द ऐकून रक्त असे खवळते की काय सांगू,

     बरोबर ६.२५ ला घरच्या अंगणात गाडी न्हेउन उभी केली. १८६ किमी अवघ्या ३.३० तासात पार करून सुखरूप पोहोचलो. घरचे एकदम खुश झाले. आवरून घेतले लगेच. नेहमीप्रमाणे मम्मी ने मटन भाकरीचा बेत केला होता जेवण तयार होत होते त्याचा घमघमाट सुटला होता.

घरी पण मम्मी पप्पानी केक आणला होता. मम्मी, पप्पा, दीदी ने औक्षण केले आणि केक कट करून वाढदिवस साजरा केला. ह्यावेळी दीदी आणि मम्मीने SLR वापरून फोटो काढले. सगळ्यांनी मिळून मस्त जेवण केले . जेवणाची चव अजूनहि तोंडावर आहे. अशारितीने अगदी धावपळीत पण पूर्ण धमालीत माझा पंचविसावा वाढदिवस पूर्ण झाला.

२५ मध्ये थांबून चालणार नाही अजून खूप काही करायचे शिल्लक आहे...भेटूच पुढच्या लेखा मध्ये

सागरी किनारा सफर - Coastal Prawl 2009

2009-09-27T13:14:00.000-07:00

आता हे काय नवीनच असे तुम्हाला वाटेल पण नवल वाटून घेऊ नका, होय आम्ही निघालोय महाराष्ट्राच्या सागरी किनाऱ्याची सफर करायला. आतापर्यंत सगळ्या गोष्टी ठरल्या आहेत सगळी तयारी पूर्ण जाली आहे आणि फक्त चारच दिवस राहिलेत. मागच्या वर्षी पंकज आणि त्याच्या मित्रांनी ह्या सफरीचा पहिला टप्पा पूर्ण केला आहे आणि आम्ही आता दुसरा टप्पा पार करतोय. अंतर खूप आहे आणि वेळ तसा कमीच आहे म्हणजे कितीही वेळ दिला तरी तो कमीच पडेल नाही का?.

तर ह्या सफरीची सुरवात आम्ही कोल्हापूरवरून करतोय म्हणजे तसे आम्ही पुण्यातूनच जाऊ पण आमच्या बाईक्स आम्ही ट्रान्सपोर्ट करतोय पुण्याहून कोल्हापूरपर्यंत ते पण फक्त वेळेअभावी. १ ऑक्टोबर ला सायंकाळी ७ बाईक्स टेम्पो मध्ये चढवल्या जातील ज्या पुढे जातील आणि आम्ही १४ लोक रात्री कोंडुसकर ने कोल्हापूरसाठी निघू.

थोडक्यात प्लान द्यायचा पर्यंत करतोय. इथून पुढचा जो प्लान आहे तो बनवण्यासाठी मी पंकज, श्रीकांत आणि संदीपने मिळून ४ तास घालवलेत. वेगवेगळे नकाशे, गुगल, पंकजचे मित्र, काही जुने अनुभव यांची सांगड घालून हा प्लान तयार झाला आहे. त्यात उदयने बनवलेल्या शिऱ्याची साथ पण होती. तर पूर्ण सफर हि चार दिवसांची आहे. २ तारखेला पहाटे कोल्हापूरमधून सुरवात करायची आणि ५ तारखेला पुण्यामध्ये शेवट करायचा.

२ तारखेला सकाळी महालक्ष्मीचे दर्शन घेऊन आम्ही राधानगरी रोडने फोंडा घाटातून कणकवली गाठायचे किंवा गगनबावडा करूळ घाटातून जायचे. बारापर्यंत मालवणला पोहचून सिंधुदुर्गबघून घ्यायचा. परत मालवणमध्ये यायचे जेवण करून देवगड साठी निघायचे. साधारण ५ पर्यंत देवगडला पोहचून देवगडचा किल्ला आणि तिकडचा दीपस्तंभ बघायचा आणि देवगड मधेच पहिला मुक्काम करायचा.

३ तारखेला सकाळी लवकर उठून विजयगड पहायचा आणि परत देवगड मध्ये येऊन दुपारचे जेवण जाले की पूर्णगडकडे वाटचाल करायची. सायंकाळी पूर्णगड बघून पुढे पावस मार्गे रत्नागिरीला दुसऱ्या मुक्कामाला पोहचायचे.

४ तारखेला पहाटे लवकर उठून जवळच असलेल्या गणेशगुळेचा बीच बघून यायचे. खूप सुंदर ठिकाण आहे म्हणे गणेशगुळे. तिकडून परत रत्नागिरीत यायचे आणि आवरून रत्नागिरीजवळ असलेल्या रत्नदुर्ग-भगवती ह्या शेजारी शेजारी असलेल्या दुर्गांचे दर्शन घ्यायचे. ते करून लगेच गणपतीपुळे कडे प्रस्थान करायचे. रत्नागिरी-गणपतीपुळे हे ३० किमी चे अंतर पूर्ण करून गणपतीचे दर्शन घ्यायचे आही परत जयगडला जायचे. साधारण ४ पर्यंत जयगड बघून पुढे वेळणेश्वरला मुक्काम करायचे ठरले आहे पण जयगड ते वेळणेश्वर मध्ये एक खाडी आहे जर आम्हाला फेरी मिळाली तर काम सोप्पे होईल नाहीतर १०० किमी चा प्रवास वाढेल. वेळणेश्वरला समुद्राच्या शेजारीच मुक्कामाची सोय होतीये म्हणजे अगदी दार उघडले की पुढे किनारा.

५ तारखेला जो शेवटचा दिवस आहे त्या दिवशी सकाळी लवकरच वेळणेश्वर मंदिरात जायचे त्यानंतर हेदवी च्या गणपती मंदिर पहायचे. तिथून पालशेत मार्गे गुहागर गाठायचे आणि फेरी घेऊन दाभोळला पोहचायचे. ह्या सफरीचा शेवट दाभोळमध्ये करून परतीचा प्रवास चालू करू. बहुदा दापोली, पालगड, लाटवनमार्गे महाडला मुंबई-गोवा महामार्गाला पोहचू म्हणजे परत कुठला तरी एक पर्याय निवडून पुण्याला परत येता येईल.

तर असा हा चार दिवसांचा भरगच्च कार्यक्रम ठरला आहे बहुतेक बुकिंग्स झालेली आहेत. गाड्यांची कामे, नवीन टायर्स बदलून झाली आहेत. काही छोट्या खरेदी राहिलेत पण पुढच्या दोन तीन दिवसात ते पण होऊन जाईल. एका स्वप्नातीत सफरीची तयारी पूर्ण झाली आहे आता १ तारखेची आतुरतेने वाट पाहणे सुरु आहे.

लवकरच परत भेटूच पूर्ण सफरीचे प्रवास वर्णन लिहायचे म्हणजे सोपी गोष्ट नाहीये :-) .

आम्ही वापरलेले संदर्भ -
१. www.konkanyatra.com
२. www.raanvata.com/kokan
३. महाराष्ट्राचा अटलास
४. एक अजीब नकाशा (हा नकाशा तुमच्या कडे असेल तर तुम्ही कधीच चुकणार नाही ह्याची ग्यारंटी आहे. थोडा जुना झाला आहे म्हणजे जे नवीन रस्ते तयार केले गेलेत, नवीन पूल बांधले गेलेत ते ह्या मध्ये नाही मिळणार पण एक उत्कृष्ट गाईड म्हणून तुम्ही जरूर वापरू शकता)
५. माहितीचा खजाना म्हणजेच गुगल (सध्या एक नवीन म्हण प्रसिद्ध होतीये ती म्हणजे "पहिला गुगल करा आणि मग विचार करा" )
६. मित्र परिवार

रायरेश्वर-केंजळगड

2009-09-08T19:35:00.001-07:00

पहिला थोडासा केंजळगड आणि रायरेश्वराचा इतिहास बघू आपण -

रायरेश्वर -
किल्ल्याचा प्रकार : गिरीदुर्ग
डोंगररांगः वाई - सातारा
जिल्हा : पुणे
श्रेणी : सोपी
किल्ल्याची उंची : ४०००फुट

पाचगणीचे टेबललॅन्ड सर्वांनाच माहितच असते मात्र त्याच्यापेक्षाही उंच आणि लांब असे टेबललॅन्ड म्हणजे रायरीचे पठार. रायरीचे पठार पुण्याहून एका दिवसात पाहून येण्यासारखे आहे.दाट झाडी, खोल दर्‍या, उंचच्या उंच सुळके, अस्ताव्यस्त पसरलेली पठारे, लांबच लांब सोंडा आणि आडवळणी घाट. यामुळे हा परिसर तसा दुर्गमच आहे.
इतिहास : शिवरायांनी स्वराज्याची शपथ घेतली ती याच रायरेश्र्वराच्या डोंगरावर. मात्र ही घटना काल्पनिक आहे की खरी याबद्दल निश्चित विधान मांडता येणार नाही.गडावरील पहाण्यासारखी ठिकाणे : रायरेश्र्वरावर पाहण्यासारखे फार काही नाही. रायरेश्र्वराचे पठार हे ५ ते ६ कि.मी. पसरलेले आहे. त्यामुळे या पठारावरील वर्षाऋतुत पाहण्यासारखे असते. रायरेश्र्वरावर शंभुमहादेवाचे मंदिर लक्षात येत नाही. पठारावर अलिकडेच गावं वसलेली आहेत. पठारावर भात शेतीचे प्रमाणही मोठे आहे. पांडवगड, वैराटगड, पाचगणी, महाबळेश्र्वर, कोल्हेश्र्वर, रायगड, लिंगाणा, राजगड, तोरणा, सिंहगड, विचित्रगड, पुरंदर, रुद्रमाळ, चंद्रगड, मंगळगड हा सर्व परिसर येथून दिसतो.
गडावर जाण्याच्या वाटा : रायरेश्र्वराला जाण्याचे अनेक मार्ग आहेत. कोणत्याही मार्गाने जायचे झाल्यास भोर गावं गाठावे
(सौजन्य: मंगेश बोचरे)

केंजळगड -
किल्ल्याची उंची : ४२६९ फूट
किल्ल्याचा प्रकार : गिरीदुर्ग
डोंगररांगः महाबळेश्र्वर
जिल्हा : सातारा
श्रेणी : मध्यम
इतिहास : बाराव्या शतकात भोजराजाने केंजळगडाची निर्मिती केली. सन १६४८ मध्ये हा किल्ला अदिलशहाच्या आधिपत्याखाली आला. सन १६७४ मध्ये शिवरायांचा मुक्काम चिपळूण शहरात पडला. वाई आणि आजुबाजूच्या परिसरातील सर्व किल्ले शिवरायांच्या ताब्यात आले होते मात्र केंजळगड अजून त्यांच्या ताब्यात आला नव्हता. म्हणून शिवाजी महाराजांनी केंजळगड घेण्यासाठी आपल्या मराठी फौजा पाठवल्या. गंगाजी विश्र्वसराव किरदत हा किल्ल्याचा किल्लेदार होता, त्याने मराठांना चोख प्रत्युत्तर दिले. पण मराठांकडून तो मारला गेला आणि २४ एप्रिल १६७४ मध्ये किल्ला मराठांनी जिंकला. पुढे १७०१ मध्ये हा गड औरंगजेबाकडे गेला मात्र लगेच एक वर्षाने म्हणजे १७०२ मध्ये परत केंजळगड मराठांच्या ताब्यात आला. २६ मार्च १८१८ साली ब्रिटिश
अधिकारी जनरल प्लिटझर याने दुर्गाचा ताबा घेतला. (सौजन्य: मंगेश बोचरे)

तसा हा वीकेंड म्हणजे लाँग वीकेंड होता पण शुक्रवार शनिवार विश्रान्तितच गेला. भटकंतीचा कार्यक्रम ठरला न्हवताच पण पंकज चा मेसेंज आला होता कि रायरेश्वर-केंजळगड करायचा का म्हणून. तसे रविवारी महत्वाचे काही काम न्हवते त्यामुळे लगेच होकार पाठवून दिला. शनिवारी रात्री उशिरा समजले कि उद्या निघायचे आहे. लगेच नेहमीच्या कार्यकर्त्यांना विचारून पहिले पण बहुतेक नकारच मिळाले सो तिघेच जायचे ठरले. ठरल्याप्रमाने कात्रज बोगद्याबाहेर भेटलो. भूषणशी तोंड ओळख जाली आणि आमचा प्रवास सुरु झाला. वाटेत भोर मध्ये न्याहारी करायचे ठरले. सकाळी सकळी रस्त्यावर जास्ती वाहने न्हवती त्यामुळे गाडी चालवायला मजा येत होती. हायवे सोडून आम्ही भोर कडे निघालो. भोरच्या थोड्या अगोदर मस्त इंद्रधनुश दिसले मग काय लगेच गाडी थांबवून ते कॅमेऱ्यात टिपले. भोर मध्ये मस्त मिसळ पाव आणि चहा घेऊन रायरेश्वरच्या दिशेने वाटचाल चालू केली. भोर पासून एक ५ कि.मी. अंतरावर पंकजने गाडी थांबवलो बगतो तर तिकडे एका पठारावर एक वटवृक्ष एकटाच खडा होता खूप छान नजारा होता मोह आवरला नाही लगेच टिपला.
तिथेच आम्हाला एका विहिरीच्या काठावर असलेलेया झाडांवर वसलेली बया पक्षांची वस्ती दिसली. ह्या पक्षांबद्दल विशेष अशी माहिती जी पंकज ने सागितली ती म्हणजे नर बया मादी बया ला आकर्षित करण्यासाठी घर बनवतो घर पूर्ण होत आले कि तो मादीला बोलावतो आणि ज्याचे घर मादीला आवडते तिकडे मादी अंडी घालते. आम्हाला प्रत्क्याशात ते दृश्य पाहायला मिळाले. निसर्गाचे ते एक अनमोल दृश्य पाहून खूप आनद झाला.

तो कार्यक्रम आटोपून लगेच आम्ही लक्ष्याकडे वाटचाल चालू केली आणि कोरले गावात पोहोचलो. तिकडेच आमच्या गाड्या लावून आम्ही रायरेश्वराच्या पठाराकडे चालायला चालू केले. रस्ता म्हणजे तशी गाडी वाटच आहे जिकडे तुम्ही वरती पर्यंत गाडीने जाऊ शकता पण आम्ही चालणेच पसंद केले. रस्त्यात येणार धबधबे कॅमेऱ्यात टिपत, गप्पा मारत मारत आम्ही रायरेश्वरच्या जवळ पोहोचलो जिकडून लोखंडी शिड्या चालू होतात. तिथून फक्त अर्ध्या तासामध्ये वरती पोहोचते. वरती जाताना सगळीकडे निळी पिवळी फुले दिसतात. असे वाटते कि चादरच पसरली आहे.

आम्ही शिड्या चढून वरती गेलो मस्त गार हवा चालू होती आणि धुके होते. रायरेश्वराचे पठार खूप मोठे आहे. ११ कि.मी. लांबी आणि दीड किमी रुंदी असेल. एवढे काय आम्हनाला एका दिवसात शक्य नव्हते. आम्ही मंदिर शोधायला चालू केले. रस्त्या शेजारी पांढरी पिवळी फुले होती. वाटेतच एक पाण्याचे टाके दिसले टाके कसले छोटे तळेच होते. थोडा वेळ चाल्यावर एक वस्ती दिसली आणि तिकडेच रायरेश्वराचे मंदिर आहे. हीच ती जागा जिकडे महाराजांनी स्वराज्याची शपथ घेतली होती. तिकडे एका गावकऱ्याने मंदिर उघडून दिले. आत जाऊन दर्शन घेतले मन प्रसन्न झाले दोन मिनिटांसाठी तो प्रसंग डोळ्यासमोरून गेला ज्यात शिवाजी महाराज आपल्या मावल्यांसोबत स्वराज्याची शपथ घेतायेत. दर्शन घेऊन आम्ही त्या गावकर्याच्या घरी गेलो तिकडे चहा आणि पुठ्याच्या (मारी) बिस्किटे खाल्ली (हे मला तिकडेच समजले). निरोप घेऊन आम्ही केंजळगडाच्या दिशेने निघालो. शिड्या उतरून खाली येताना एक पुणेरी ग्रुप भेटला (हे लोक खूप पैसे मोजून रायरेश्वरला आले होते आणि आम्ही फक्त २ लि. पेट्रोल आणि खायचा खर्च पण असो).

रायरेश्वरपासून तसा केंजळगड जवळ दिसतो पण तरी अर्धा तास जातोच पोचायला त्यात एका आजोबांनी आमची वाट चुकवलीच वाट शोधात शोधात एका वस्तीवर पोहोचलो जिकडे एका ताईंनी वाट सांगितली खरी पण आम्ही एक Right is the Right turn म्हणून एक Right घेतला खरा पण थोडे पुढे आल्यावर कळली कि आपण Wrong Turn घेतला ते. मग काय चिखलातून वाट शोधात, झुडपांचा सहारा घेत शेवटी एका ठिकाणी आम्हाला वाट सापडलीच. एकदा वाट सापडल्यावर पुढच्या अर्धा तासातच आम्ही केंजळगडाजवळ पोहोचलो. तिकडे एकाच दगडात कोरलेल्या ५२ ऐतिहासिक पायऱ्या आहेत. त्या चढून वरती गेले कि तुम्ही केंजळगडाच्या पठारावर पोहोचता.

वरती जास्ती काही शिल्लक नाहीये एका ठिकाणी २-३ मूर्ती आहेत, एक चुन्याचा घाना एक जुने कोठार येवडेच शिल्लक आहे. आम्ही रायरेश्वरच्या बाजूला असलेल्या कड्यावर जाऊन जवळ असलेल वडापाव खायचे ठरवले. वरती चालताना स्वर्गात असल्याचा अनुभव मिळत होता. एकदेपण पिवळ्या फुलांची चादर पसरली होती. काद्य्वर पोहचून आम्ही वडापाव वर ताव मारला जोडीला पुठ्ठा बिस्किटे होतीच. पंकजने जुनी गाणी चालू केली पण थोडे थांबायला सांगून मी "म्यानातून उसळे तरवारीची पात.." हे गाणे चालू केले..का कुणास ठाऊक पण हे गाणे एकले कि एक वेगळेच feeling येते. त्यानंतर पंकज ने त्याचा जुन्या गाण्यांचा नजराणा चालू केला. तिकडे तिघाचा एक फोटो घेतला. आणि लगेचच परतीची वाट पकडली.

परत येताना खूपच कसरत करावी लागली. पूर्ण रस्ता निसरडा आणि चिखलाने माखला होता. मी तर म्हणजे ५-६ वेळा लोटांगण घातले (भटकंतीच्या भाषेत तोंड काळे करणे म्हणतात याला). काय करणार दुसरा काही पर्याय नसायचाच. तसा भूषण पण २-३ वेळा पडलाच. पण आमच्यातला एक वरिष्ट अनुभवी भटकंती कार्यकर्ता ज्याने त्याच्या ब्लॉगवर स्वताबद्दल लिहायचे टाळले आहे त्याने पण एक दोनदा लोटांगण घातलेच. असो खूप सारा उतार चढून कसेबसे एकदा आम्ही खालती पोहोचलो अजून आमच्या गाड्या ज्या कोरले गावात होत्या ते २ किमी दूर होते. ५- ५.३० च्या दरम्यान कोरले मध्ये पोहोचलो तिकडे आमच्या साहेब तर आडवेच झाले होते खूप कंटाळा आला होता..त्यात शहाणपणा म्हणजे Floaters घालून ट्रेक ला आलो होतो पायाची वाट लागली होतो एक फोड पण आला होता. थोडा वेळ विश्रांती घेऊन आम्ही पुण्याच्या दिशेने वाटचाल चालू केली. पुन्हा भोर मध्ये इडली, उतप्पा यावर ताव मारून ७ च्या आसपास पुण्यनगरीत प्रवेश केला. खूप साऱ्या आठवणी, अनुभव, दृश्य मनात, डोळ्यात, कॅमेऱ्यात साठवून रायरेश्वर-केंजळगडाचा ट्रेक पूर्ण केला...

Shoe Dry Cleaning

2009-09-07T10:56:00.000-07:00

How many times you washed your shoes? What happens to your shoes when you come back from trek, outing in rainy days? How it smells when you don't wash your wet and dirty shoes?

Well to get rid of all these and similar situation here is the answer "Shoe Dry cleaning". My friend Vaibhav already explained this in his blog. I thought of putting it here for all those lazy peoples who hates washing and cleaning their own shoes.

Here are the results of shoe dry cleaning. Images taken before and after shoe cleaning...

Address of the shop is as follows:

Classic dry cleaners,

Near Bedekar misal, shagun chowk,

Laxmi rd, Pune.

Phone: 020-65008872

They will return your shoes in just two days and for just Rs. 70 for sports shoes and Rs. 90 for leather shoes.

पुरंदर - वज्रगड

2009-09-02T10:44:00.000-07:00

तसा ह्या वीकेंड चा काही कार्यक्रम ठरला नव्हता पंकज श्रीकांत यांना मेला मेली जाली पण काहीच ठरले नव्हते त्यातच निखिलने गुरुवारी इमेल टाकला ३ पर्याय होते १. डूक्स नोज २. पुरंदर वज्र ३. आपापल्या घरी बसायचे :-) गणेश ने लगेच नक्की करून टाकले माझे काही नक्की नव्हते पण शुक्रवारी ठरलेच शनिवारी सकाळी किल्ले पुरंदर वज्रगड करायचा. शेवटच्या क्षणी निखिलचे रांजणवाडी उठल्यामुळे रद्द झाले मग काय फक्त मी आणि गणेश असा कार्यक्रम ठरत होता आणि त्यात डॉक्टर तयार जाले यायला मग मी, गणेश आणि डॉक्टर दोन गाड्यावरून जायचे ठरले.

ठरल्याप्रमाणे गणेश सकाळी ६.०० वाजता हजार झाला मीच जरा कंटाळा केला त्यामुळे जरा आवारेपर्यंत उशीर झाला आणि ७ वाजता गाडी सुरु केली. पावसाची चिन्ह नव्हती म्हणून रेनकोट घेतलेच नाहीत ज्याचा परत पश्चाताप झाला पण असो इतका पण पाउस नव्हता. कात्रज घाटातून जाताना मस्त वाटत होते दोनी बाजूला हिरवीगार झाडी मधून रस्ता त्यात थोडा थोडा पाउस अशामध्ये गाडी चालवण्याचा आनंद काही वेगळाच. जसा कात्रजचा बोगदा पार केला तसा पाउस चालू झाला पण आम्ही हळूहळू का होईना गाडी चालवत राहिलो

नसरापूर मधून मुख्य हायवे सोडून डावीकडे नारायणपूर साठी टर्न घेतला. मधेच बालाजी चे मंदिर लागते पण येताना जायचे ठरले सो आम्ही नारायणपूर मध्ये पोहोचलो जिकडे एकमुखी दत्ताचे मंदिर आहे. तिकडे चौकशी केली आणि पुरंदर कडे निघालो. पुरंदर च्या पायथ्याशी गेलो तर गावामध्ये कोणी दिसलेच नाही आणि त्यातच एक वरती जाणारी वाट दिसली मग काय आम्ही गाड्या तिकडे हाकायला चालू केल्या. वाट काही संपत नव्हती आणि चढ वाढत होता वाटले की पुरंदर बहुतेक गाडीवरूनच सर करावा लागतो. वरती पोहोचल्यावर आर्मी चा बोर्ड दिसला "हा परिसर आर्मी चा आहे अतिक्रमण करू नये" आत शिरलो तर उजव्या बाजूला एक पाण्याचा तलाव लागला थोडे पुढे गेल्यावर मुरारबाजींचा दोनी हातात तलवारी असलेला पुतळा लागला त्यांना वंदन करून पुढे गेलो.
नक्की समजत न्हवते कुठे आलो आहे ते तिकडे खूप साऱ्या पडक्या पण चांगल्या अवस्थेतल्या इमारती दिसत होत्या आश्चर्य म्हणजे जुनी चर्चची इमारत पण होती वाटले इंग्रजांनी बांधलेल्या इमारती असाव्यात. पुढे आलो तर एक हॉटेल लागले पोटात कावळे तर ओरडतच होते त्यात थंडी आणि पावसामुळे वाट लागलेली. हॉटेल मध्ये चौकशी केली तर तो म्हणाला सगळे सांगतो पहिला खाऊन घ्या. मग काय मस्त पोह्याचा बेत करायला सांगून आम्ही मागेच असलेल्या मंदिरात जाऊन पुरंदरेश्वाराच दर्शन घेतले.

परत येऊन तिकडेच एका पाण्याच्या चुलीवर हात शेकून घेतले थोडा बरे वाटले. पोहे आणि चहा घेऊन हॉटेल वाल्याचा निरोप घेतला. आतापर्यंत आम्हाला समजले होते की आम्ही पुरंदर वर आलो आहे मग ठरले की वज्रगड चा ट्रेक करायचा मग तिकडे निघालो. हॉटेल पासून सरळ गेले की डाव्या बाजूला एक मोठे तलाव लागते. जुन्या इमारती आहेतच साथीला एकंदर आर्मी ने सगळे वापरून टाकून दिले आहे नाहीतर खूप चागले पर्यटन स्थळ म्हणून विकसित करता आले असते अजूनही करता येईल.

थोडे पुढे आलो तर महाराजांचा अर्धाकृती पुतळा लागला मस्तक टेकून पुढे वज्र च्या दिशेने वाटचाल चालू केली. वज्र साठी पुतळ्यापासून डाव्या बाजूने जावे आणि नंतर पडक्या इमारतीच्या पासून उजवीकडे वळण घ्यावे. चढण लागते पायवाट आहे. वाटेवर खूप सारे कोळ्यांचे जाळे लागले त्यात लाल कलर चे कोष्टी होते मग काय थोडे फोटो घेतले आणि वज्रची वाट चढू लागलो.
जास्ती नाही फक्त २०-२५ मिनिटात वज्रगड चे बुरुज आणि दरवाजा लागतो. गडावर जास्ती काही नाही राहिले वज्र मारुती चे मंदिर छोटे पाण्याचे टाके, एक महादेवाचे मंदिर पण आहे जिकडे ३-४ लोक राहू शकतात. ३-४ पडलेले बुरुज आणि थोडी तटबंदी शिल्लक आहे.

दरवाजाच्या उजव्या बाजूला गेले कि तिकडे मराठा साम्ज्र्याचे निशाण फडकत असलेले दिसते. तिकडे जाऊन आम्ही मानवंदना दिली आणि वज्रगडाचा निरोप घेतला.
पुढच्या ३० मिनटात आम्ही परत पुरंदर किल्ल्यावर आलो आणि आता पुरंदर ची वाट पकडली. पुन्हा थोड्या चढणीचा रस्ता आहे खूप काही अवघड असे काही नाही. १५-२० मिनटात पहिला दरवाजा लागतो जिकडे एका बाजूला म्हसोबाचे तर दुसऱ्या बाजूला दगडात असलेली हनुमानाची मूर्ती दिसते. दरवाजातून वरती आल्यावर परत एक दरवाजा लागतो तिकडे २ बुरुज पण आहेत. आतमध्ये २ छोटे पाण्याचे टाके आहेत. तिकडून पुढे एक चढ चढून गेल्यावर एक दगडी जिना लागतो क्षणभर वाटत होते हि वाट स्वर्गात जातीये कारण पूर्ण धुक्यात हरवलेली होती ती वाट. वरती गेल्यावर एक सुंदर महादेवाचे मंदिर दिसले दर्शन घेऊन लगेच परतीचा रस्ता पकडला.

तसे पहिले तर पुरंदर हा खूप मोठा किल्ला आहे. खूप वेळ आणि धुके नसलेलं वातावरव पाहिजे म्हणजे तुम्हाला पुरंदरची भव्यता कळेल. थोडा वेळ वरती भटकून आम्ही परतीची वाट पकडली. खालती यायला जास्ती वेळ लागला नाही. जिकडे गाड्या लावल्या होत्या तिकडे पोहचून मस्त भेळ आणि चहा मारला आणि परतीची वाट पकडली.

येताना नारायणपूर ला जाऊन एकमुखी दत्ताचे दर्शन घेतले. तिकडून डॉक्टर हॉस्पिटलला जायचे असल्यामुळे गणेशची गाडी घेऊन पुढे निघून गेले. मी आणि गणेश बालाजी चे दर्शन घेण्यासाठी थांबलो. बालाजी मंदिर आणि तिथल्या व्यस्थेबद्दल एक गोष्ट नमूद करवी वाटते कि स्वच्छता शिस्त पहायची असेल तर आवश्य भेट द्या. चप्पल, तुमच्या बरोबर असलेले साहित्य, मोबाइल, कॅमेरा ठेवण्यासाठी वेग वेगळ्या सोयी केल्या आहेत. जिकडे तिकडे त्यांचे कामगार फिरत असतात कचरा गोळा करण्यासाठी.

मंदिरात आत प्रवेश केल्यावर एक वेगळेच वातावरण आहे. तिथले गार्डस तुम्हाला मदत करतात कुठेही इकडे तिकडे भटकता येत नाही सगळ्या देवतांना एका विशिष्ट क्रमाने जावे लागते. सगळ्यात शेवटी प्रसाद दिला जातो एकाच लाडू मिळतो पण त्याची चव अजून तोंडावर आहे. तिथल्या कर्मच्यार्यानी आम्हाला जेऊन जायची विनंती केली पण लवकर परत यायचे असल्यामुळे जेवण करता आले नाही. दर्शन घेऊन प्रसन्न मनाने आम्ही पुण्याची वाट पकडली.

अश्या तरीने आम्ही पुरंदर वज्र ट्रेक संपवून ४ वाजता पुण्यनगरीत प्रवेश केला.

Kalsubai

2009-08-19T09:22:00.000-07:00

Well Pankaj already covered everything everything about our Kalsubai Trek in detail so what I can write about it but anyways I will try to cover my experience in short.

As Kalusbai is highest peak in the Sahyadri range and Maharashtra it was on my list from long time. Finally that moment arrived when we decided about this trek. Intially plan was to go by car but as the car owner dropped we decided to go by Bus. We means Pankaj, Ganesh and Me. At the last moment Sandy jumped in.

Friday 10.00 pm Ganesh came to my room so after having dinner Me, Sandy and Ganesh left for Shivajinagar bus stand with Masks on face as H1N1 fever was on its peak in Pune. Plan was to catch Shivajinagar-Nashik bus at 12.00 midnight. At 11.30 Pankaj joined us and we booked ticket till Sangamner. We reached Sangamner at around 3.00 am in the morning where we are supposed to wait till 6.00 am for our next bus Sangamner-Kasara which goes through the base village of Kalsubai which is Bari.

We had tea outside the Sangamner bus stand obiviously it was not good. :-) We tried to get the 2 hour sleep but we had our enemy ready on the bus stand thrusty for our blood. "The Mosqitoues". Somehow I managed to get one hour sleep half of time went in trying to cover my body. Again at 5.30 am we had one more round of Tea. Exactly at 6.00 am we started for Bari village. I tried hard to control my sleep but my eyes were not ready and I gave up. When I wake up I was amazed to see the greenery, those nice landscapes and waterfalls. It was nice drive though bus was crwody and was stopping at every possible stop.

We reached Bari at around 9.00 am and we started to walk towards the village. On the way only one villager came and asked us breakfast and lunch. Without wasting time we told him to hurry up so that we can start our trek asap. After eating poha and Tea we left behind some of our load and finally started to climb at around 10.00 am.

Way to Kalsubai peak go thourgh the tress, bushes, rice fields. Actual trek is not that hectic it's like climbing the Sinhgad only. On the way there are steel railings and ladders which makes your job easy. We reached on the top at around 12.30 pm. One can not imagine the joy of being at highest peak. We were on the top of clouds. When for a moment clouds got cleared we got amazing view of the bari village and other area from the top. It was very special moment for each of us. We spent around 30 min at the top in capturing moments and small food break.

Finally we started our downward journy at 1.00 pm and reached in village at 2.30 pm. As 3.00 pm is the last bus which goes to Sangamner we had our lunch and immediatly headed towards the bus stop. Unfortunately we missed that bus but we came to Akole by local transport and then to Sangamner and from there by bus to reach Pune at around 9.30.

It was very special moment in my life to complete this trek. I will post more whenever I will get some time.

The Monkey Hill Shoot - 05 July 09

2009-07-22T08:20:00.000-07:00

It's too late as we had this shoot on 5th of July and I haven't got time to write about it. Now days I am not able to keep pace with the events and blog entries either I am too busy that I am not getting time to write or I become lazy but anyways I am covering the event here.

So to start with Dinesh started Outing thread on P@P discussion board. I was very impressed with the snaps and the information that he posted. I decided to go and posted my presenece for the photo shoot. Plan was to book the return tickets of Sinhgad Express from Pune till Karjat so that event can be started early morning and we can get some good pictures. Around 15 members of P@P registerd for the photo shoot. As my boarding point was Shivajinagar I reached station at 6.00 am in the morning thanks to Dr. Amit for early morning ride till station.

At station few members joined me. Once we boarded the train all of us gathered in D1 coach to join Nayana and Dinesh sir. Entire journey was good as we got some good information about the railway's and loco's from Dinesh sir. After passing the Khandala station Sinhgad express was supposed to stop at Monket Hill Station but unfortunately it won't and only option left with us is to get down at the next stop where every train stops to check the breaks (I don't remember th e exact name of that stop).

The location was fantastic as it's between the Khandala and Karjat stations in the ghats. All the members from diffrent coaches joined us and we had small intro session with some safty instruction from Harsh as he did lot of rail shoots and he is well aware of do's and dont's when you are near to rail tracks with good amount of traffic. As we missed the Monkey Hill spot plan changed. We decided to walk towards Thakurwadi village through a Service Tunnel. (It connects two ends and it is prepared for service staff).

Geared with cameras everyone started shooting and walking towards the tunnel to reach Thakurwadi. It's actaully 15 min walking distance but it took us half hour. We reached at Thakurwadi and plan got changed. Few folks wanted to leave to Pune so they left by Deccan and we decided to walk towards Jambrung along the tracks as there are two parallel tracks so its not dangrous. When we started Neha spotted one snake just near the tracks what a oppertunity one snake and 10 photographers and snake haven't moved a inch and we got our shots.

Walking towards Jambrung was a nice experience that too through two tunnels of around 5oo m in total length with trains passing from both the tracks. We got very good shots. When reached at Jambrung we had mini snacks break which was not enough and meanwhile Dinesh told us that next train Sinhgad Express is at 4.30 pm it was like "Aaasman se tapka aur Khajur mein aatka" situation.

But luckily we spotted one resort just above the tunnel named "The Tunnel Top Mini hill Station" without waisting much time we headed towords it. We requested the owner to prepare atleast Dal-Rice as they at very first they rejected saying they don't have any stock. But they aggreed to prepare poli bhaji and rice at 80 rs. per plate.It was very nice place as the name suggests just above the tunnel with so many huts and jhulas.

We had fun there until the food was ready. At around 3.00 pm food was ready and they arranged it very well. Food was awesome. After the food we headed towards Jambrung cabin to catch the Sinhgad Express.

We clicked some funny 'for orkut' kinda shots...we catched Sinhgad to start our desend journey towards Pune. Funny thing was we all had waiting list tickets which wasn't confirmed and they got cancelled. It was like travelling without ticket with fear of getting caught but luckily we reached Pune safely. With some good memories on the memory card.

See all the photos of the shoot here.

Photographers @ Work

The Green Winner

2009-07-15T21:30:00.001-07:00

Results of much awaited "Go Green Week Photography Contest" were out yesterday and my photograph won the first prize. It was a joint effort by me and Abhijeet and I am feeling very happy now after winning the contest. Contest of location wise and from Pune they chosen mine as winner.
Here goes the winning snap with the caption and the description

Capture Details are as follows:
Title of the Photograph: In Safe Hands…
Description of the Photograph:
"I am the Earth. You are the Earth. The Earth is dying. You and I are murderers."
Plant Trees - Go Green!!
Date: 25-June-2009
Place Taken: Magarpatta City Nursery
Equipment Data: (EXIF Data from photograph)
Camera: Nikon D40 and 18-200mm F3.5-5.6G IF-ED Zoom Nikkor Lens
Exposure: 0.005 sec (1/200)
Aperture: f/7.1
Focal Length: 44 mm
ISO Speed: 200
Exposure Bias: -1/3 EV
Flash: No Flash

Here are the results of the contest

My mailbox is flooded with the wishes thanks everyone for your good words.

Making of Go Green Campgain

2009-06-27T11:44:00.000-07:00

22 Jun - 26 Jun 09 was "Go Green" week and in Patni we had various events and competitions. Photography was one of the competition. My participation was by default so searched my collection to find out the perfect photograph which will go with the theme and as I won the first prize earlier in the Kalakruti Event in Patni expectations are high from me. With all this background I decided to do something different so I did some Googleing and got one idea.

At tea table I shared it with my friend Abhijit and we decided to go with it. It was obvious that Abhijit will be the model for the Go Green Photoshoot. So we decided the date and venue which was 25th June and in the Magarpatta City Nursery.

On 25th just after the lunch we headed towards the Garden and started searching for the object. After around 10 min of search Abhijit managed to find one. Abhijit the model took the position and I clicked few shots from different angles but was not much happy. I searched for better object and this time we clicked some good snaps. This was my first photoshoot with the Superstar Model [he calls himself :-) ] I was bit nervous [:-)] but I was supposed to click his hands only it made my job easy and we come up with this final image

In Safe Hands

"I am the Earth. You are the Earth. The Earth is dying.

You and I are the murderers.

Plant Trees - Go Green!!

After using some Photoshop

While coming back we saw Abhijit's friend [Everyday Abhijit see him at Pan shop in CyberCity] on fence I was not able to stop myself from clicking him..I think he is also saying Go Green!!

here goes some behind the scene photos:

Brahminy Myna - Standing Tall

2009-06-15T10:19:00.001-07:00

Brahminy Myna - Standing Tall, originally uploaded by Vaibhav.B.

Well I am getting into it. Bird Photography is not an easy job it demands lots of patients. This pic of Brahminy Myna is from backyard of my house.

Some information about this bird from WikiPedia - The Brahminy Myna (or "Mynah") or Brahminy Starling (Sturnia pagodarum^[2]) is a member of the starling family of birds. It is a resident breeder in eastern Afghanistan, Nepal, India and Sri Lanka.

The adults of these 21cm-long birds have grey upperparts and reddish-orange underparts and black wing quills. The head has a black crown, nape and crest, and the underneath of the tail is white. The bill and the strong legs are bright yellow, and there are yellow wattles on the gape. The recumbent crest may be fluffed up when the bird is excited. The sexes are similar; young birds have crestless sooty brown head and dull general coloration.

This passerine is typically found in dry forest and scrub jungle. Like most starlings, the Brahminy Starling is fairly omnivorous, eating fruit and insects. It builds a nest in holes. The normal clutch is 3-4 eggs.

In India, the bird is called Bamani myna (Bengal/Bihar), Kalasir myna (Hindi), Pabiyapawi (Uttar Bradesh), Harbola (Bengal), Popoya myna, etc. It was known as shaṇkarā in Sanskrit and compared to a parivrājikā (female ascetic wanderer) in the Mahābhāṣya due to its serene appearance; the English name may reflect this or refer to the traditional Brahmin choti hairstyle. The bird is popularly known as a myna - Salim Ali (1995) describes it as a "typical myna" in its behaviour and appearance -, whereas more recently (e.g. Grimmett et al. 1999) the term "starling" is preferred.

Planet Manhattan

2009-05-02T12:15:00.001-07:00

Same photo of Manhattan. Applied the Polaroid effect, Thanks to Soumitra he shared this technique here. It looks like a small planet with round pool in the center.

Manhattan

2009-01-07T21:19:00.001-08:00

After long time I was able to get such a beautiful photo. It is taken from the Liberty State Park, NJ. You can see the sky line of the Manhattan but the only missing thing is the tween towers of world trade center. You can see two cranes near the black building it is the ground zero of WTC. Work is in progress to built the new WTC at the same location.

Dream Lens

2008-12-19T10:38:00.000-08:00

I am glad that I got my dream lens during my dream visit to US. On the occasion of the Thanks Giving I placed order of my dream lens the AF-S DX VR Zoom-NIKKOR 18-200mm f/3.5-5.6G IF-ED on Adorama the web store for cameras and lens.

I can't express the feeling when first time I hold this lens in my hand. Handling like a new baby I attached it to my D40. It has excellent zoom with the silent focus motor. Everything is perfect this is the baap (father) of all lens.

I will try to post more and more photos clicked with this new born baby. Here goes the inaugural photos of the new lens

Way to Heaven

2008-11-08T19:12:00.001-08:00

Its my first weekend in US and see what I got a whole Sunday afternoon to click some best shots in my life. Well the one in the above frame is from the place where I am currently staying.

This place has awesome weather with fall season in progress and the road looks like it is leading to heaven.

Place: Royal Crest Estate, Warwick USA
Camera: Nikon D40
Date: 01-Nov-2008

Pune to USA

2008-10-28T17:28:00.000-07:00

Well I am very excited to write about this as everyone has dream of coming to US and for me it completed on Sunday 26-Oct-08. Well i will start from the Pune to airport travel which was bit hectic. Actually on saturady there was a lot of trafic on Mumbai road and it took around 1 hour to reach from IIT powai to airport via Sakinaka. I was very excited but was nervous also as i was going to stay away from loved once.

Well we entered in at around 8.00 pm and proceded for baggage check in as this was second time for so i was aware of the things and anyways airline peoples were there to help so formalities was not issue and also checking was not that strict as we were predicted. We gone thru baggage check in, immegration, cabin baggage check in and then waiting for boarding plane at gate. We got some time so had some food and then headed towards the gate again there was no tension as everything was simple only one thing which we felt bad is that airport is under construction and AC was not working so that was big problem specially you go with jackets on.

We boarded the plane at around 10.30 pm it was big Boeing plane with capacity of around 300 peoples. We already knew that we have window seats but those were at wings so reallty not able to see much from there. My copassenger was a small kid and he asked me so many queations in 30 min as i switched my seat with his dad as he was seating right behind me in middle seat. I think it was there plan to get rid of the person who will come to that seat but anyways i was also not intrested in that place as monitor and head lamp was not in working condition.

it was quite boring flight as the movies out there was old and most of them I already watched, also boring games no magzines. i don't know how i spent 16 to 17 hours in that non stop flight. At around 6.00 am on 26th-Oct we landed at Newark airport and lady seating next to me told me "welcome to US" it was nice feeling for me.

Once we landed we headed for immegration check where we got entry into dreamland its like dream came true for me. We had connecting flight immedatly so we rushed towords customs cleared it and checked in bags for next flight. Again it was easy to find the terminals as peoples were there to help you so no worries at all. Domestic flight was nice as it was bright sunny day n view from the plane was amazing. We landed at Providence at around 9.30 am and picked up by rommie at 10. Providence airport is small one but its very nice with some cars at display, information kioks n everything was neet and clean.

We reached our flat in just 10 min. Place where i am staying is very nice I mean you can get an idea by looking at the pictures below. Well Pune to US journy was awesome and its one more feather to my travelogue. i will come with more as and when i will get time to write.

(This snap is takenn from window of our flat)

SajjanGad - Mahableshwar

2008-09-18T10:42:00.000-07:00

On Sunday me Prasad n Ajit had small one day trek come trip to Fort Sajjangad and unplanned visit to hill station Mahableshwar. From long time Ajit n Prasad was asking me to plan a trip together and finally we got time for it and we decided to go for Sajjangad and Thoseghar Waterfall.

SajjanGad is famous for Swami its a small fort approx. 12km from Satara. One has to go to Satara first to visit this place and Thoseghar waterfalls are 12 Km from Sajjangad. We started late at around 10 AM in the morning from Palus my hometown. But it was not as issue as Prasad took his speed machine his new Honda Civic. In just half hour we reached at karad where we refueled our car and started heading towards Satara by NH4 which was another 30 to 40 min journey as sometimes prasad speeded his machine up to 155. (If you are in Car you can feel it's moving with its normal speed but only speedometer can tell the truth.)

From Satara we started moving towards our first destination SajjanGad. Road was new to us and was not in good condition so it took another 30 min to reach there. We had small photo shoot on the way as it was bright sunny day and there was no sign of rain in next few hours though it was bit cloudy.

We decided to avoid trek and parked our car at base of the fort. From there you have to take few steps to reach till the top. After reaching the top we started exploring the fort, taking snaps. After sometime suddenly weather changed. Whole area covered with the clouds and it started raining and it lasts for around 10 to 15 min.

The scene from the top of the fort was amazing. It had all the colors of the nature. You can imagine that by looking at the images below. There is a temple of lord Ram, Samadhi of Ramdas Swami, Temple of Hanuman, few hotels (where we haven't got any food :-( ).

We started heading down at around 2.00 Pm and also got the information that we can not go to Thoseghar as road is closed due to landslide and we have to go back to Satara. Then Prasad suggested that we can visit Mahabaleshwar and enjoy the nature. Plan was good so we decided to take the lunch at Satara which we skipped and had some snacks instead of lunch and started moving towards Mahableshwar which is just around 60km from Satara.

Road from Satara to Mahableshwar is full of trees, nice curves, ghat section with danger signs everywhere. You can enjoy the nature at the fullest here. We reached Mahableshwar at 5.00 PM it was not too late. but without wasting too much time We headed towards one of the point. Visibility at Mahableshwar was only 5 to 10 feet.

Road till the point was bit scary as it was thru the jungle and foggy. When we reached at the point all we heard was the sound of the wind and waterfall in the valley. For some time fog cleared exploring the beautiful view of the valley. We had long photo shoot there. As there was some time and fog was clearing so we decided to visit Sunset point but when we reached there we got just fog.

While coming back we visited market in Mahableshwar with visit to one or two shops and started out descend journy at around 7.00 or so. We reached Satara at around 8.30 where we had Dinner and then Prasad and Ajit dropped me at Satara bus depot from where i boarded bus to Pune and they headed towards Palus marking the end of another wonderful journy and some diffrent experiences.

KoraiGad Trek

2008-09-01T10:43:00.000-07:00

It was Friday evening and I was in office as usual doing nothing and also it was my last day on project so was not in good mood. Suddenly GTalk alert message popped up saying you have new mail from Shrikant with subject one day trek to KoraiGad that too on bikes. Few months ago my team mate told me that KoraiGad is nice place to visit as it is near to Amby Valley and weather is beautiful. Also when we visited Lonavala in July we haven't got chance to visit Koraigad as it was raining heavily and road visibility was around 10 to 15 feet’s so we dropped that plan.

Considering all this I decided to attend this trek and then I checked the mail forwarded same to my friends from which Ganesh n Piyush and Satish agreed to come. My pillion was already fixed as Amin was coming to Pune so with all done I informed Shrikant that we are coming for this trek.

On Sunday me and Amin wake up early plan was something like this Ganesh supposed to join us at Chandani chauk and then we will be joining Piush and Shrikant at hinjewadi junction on Pune Mumbai highway also Satish waiting for us at Wakad and rest of the guys at Somatne phata. Everything except piyush (he was on the way but lost his cell on the way and didn't came it costs him 15k :-( ) and those rest of the guys (who joined late and came by Tavera) dropping out.

We waited for rest of the guys at first toll plaza but they didn't come on time so we had small photo shoot there. It was my photogenic helmet and bike who rocked the entire show.

We left the place with some nice snaps. Camera was with me and as Amin was riding I was free to click with Ganesh's point and shoot Coolpix camera. We reached at last toll plaza just before Lonavala and started waiting for Dhaval and Gang but someone called up and said we are leaving now (too bad). So we had chai-pani with breakfast at Manshakti Ashram canteen. After some time Dhaval and gang joined us there and we started heading towards destination via Lonavala, Bhushi dam, INS Shivaji. Road between INS Shivaji and KoraiGad is awesome it’s almost like a racing trek.

There are amazing turns and riding bike on them is such a pleasure which I can't explain here you have to visit that place. A sudden cloudy patch with very low visibility is one of the attractions of this spot.

We reached at the Koraigad base at around 11.00 PM which was too late as this journey takes only 2 hours. We parked our bikes at some local house and he charged Rs. 15 per bike.

Actual trek is of just 30 to 45 minutes we were at the top by 12.00 noon. Sabko ek hi lagi thi kad jake pani mein dubki lagate hein kyounki as expected it was not raining and everyone was tired. As soon as we reached the top everyone jumped into the water. There is a lake at the top of the Koraigad so no worries also lake is deep so you can swim.

After getting fresh we started to explore the Koraigad actually it was covered in clouds and visibility was poor. Camera persons Me, Samyek, Ganesh clicking insects, butterflies with guidance from Shrikant, Amin we started to move ahead.

From Koraigad you will get very nice view of beautiful Amby Valley. You can clearly see the entire runway, gate inline houses, lakes you can hear music also. Clouds add flavor to the show hiding the najara in between.

We finished our exploration and photo shoot and started descend journey. We reached base at around 4.00 PM where we had tea and again some photo shoot as it was me, my red beast, my photogenic helmet acting as model.

We started from there towards one of the point at Lonavala I don't remember the exact name but the view of valley from there was awesome.

We had group photo all bikers at that place and from there we just rocked the road with same curves and turns, highway till Somatane phata where we guys had tea and kanda Bhaji at dhaba and all of sudden it started raining heavily with dhadam dhudum and lightning. When rain slowed down we headed towards the final destination home sweet home.

Cheers,
Vaibhav ... see you soon with next trek

Frame

2008-08-27T09:30:00.001-07:00

Look at the world through the window. I got this natural black frame while i was on Lohgad trek. You can see the greenery, river, fort and sky with clouds. What all you can get in a single frame.

Picture is taken from fort Lohgad, river is Pawana river and the fort is tung fort.

Lohgad Trek (Aug 23, 08)

2008-08-27T04:40:00.000-07:00

My first trek as organizer and guess what we completed successfully with 24 odd trekkers from office. Actually is started with Sumnesh asking us to organize a trek as he was keep saying u people go for treks every weekend arrange one for our team also. Finally Nikhil who visited Lohgad few weeks back come up with plan of Lohgad and then thru mail trail our planning started.

Till Wednesday there was almost no response from peoples then we checked the actual count which was less than 10. I dropped detailed plan to all the members of BU (Special note : plan reviewed by Nikhil). Till Thursday night we got count of 20 with few members quitting. With final count and transport details and things to carry i dropped mail to everyone and left the office on Friday.

Saturday morning was special wake up early in the morning reached Shivajinagar station at around 7.15 AM which was too early as Local timing was 8.00 AM from Pune Station. But i was one of the coordinator so i had to be present there. In few minutes Ganesh joined me. I already informed everyone by SMS so that Brijesh can book the tickets at Pune station. Javed and Chirayu helped on that. And finally 17 members frm Pune'ST boarded local train. We were waiting for train at Shivajinagar which came in approx. 6 min.

We had small intro round with new members Rommy, Sanuj and Amruta and then started the Anatakshari round with peoples singing worse than train beggars. But this is how it goes. We reached Malawali station at around 9.30 AM where we had team photo at the station and our trek to Lohgad started with Nikhil leading the show.

It was bit tiresome as there was no rain. But once you go in nature those landscapes, trees, lakes make you forget everything everyone was clicking the natures beauty. When we reached at the one of big waterfall on the way everyone almost shouted and jumped into the water. It gave everyone so much relief as we started walking again towards our destination.

We reached at the base of fort at around 12.00 PM while we relaxed there Pawan sang Hanuman Chalisa. Nikhil joined us with Sammer and Mahesh and then we started out march to fort. Reached the top in just half hour with some good snaps of Tung Tikona, Pawana dam back water.

Lunch time: everyone was so tired by now so the lunch boxes came out with the attraction of event Nikhil ke hath se banaye hue Parathe (they were awesome), Jams breads, biscuits, Farsan and lot more. After wonderful lunch we started exploring Lohgad with people clicking snaps.

We started our descend journey at around 2.00 PM so that we can catch the 4.00 PM local to pune. Target time was little with tired members wishing to enjoy the waterfall at the fullest. Reached waterfall at 3.30 PM and to our surprise it started raining. Everyone jumped into the water and guess what we missed 4.00 PM Local Nikhil with other 6 members left for the 4 PM local and we decided to go by 5.20 Local.

After getting wet it was butta(Sweet Corn) time which everyone enjoyed. We headed towards station to have some tea and Wada pav. When we heard the same local which comes from Pune to Malawali at 5.00 comes back from Lonavala everyone started running to catch the seat as we had tickets till lonavala it was easy. After getting into the train another round of Antakshari started which lasted till Shivajinagar where i ended my journey saying bye to all buddies.

It was awesome experience. Will come back next week with one more trek.

About Me

2008-08-17T23:18:00.000-07:00

Hello first of all thanks for visiting my blog. This is my first post and its good to start with the introduction so lets start..

As my blog link says my name is Vaibhav and actually i written lot of stuff as part of introduction on various networking sites mainly Orkut and FlickR so better i will redirect to you those pages. Please take little effort to visit my profiles on and also on .

Well that's it so hope i will try to write about my new experiences in day to day life. Happy reading.

Cheers,
Vaibhav