शनिवार, २३ जानेवारी, २०१०

माझा अमेरिका प्रवास

पोहोचलो एकदाचा अमेरिकेत, हो पण त्यासाठी २६ तासांचा खडतर प्रवास करावा लागला राव. पहिल्यांदा येताना जितकं कुतुहूल, उस्चाह होता तितका ह्यावेळी न्हवता म्हणूनच घरच्यांना पण सांगितले होते सोडायला वगेरे यायची गरज नाही माझा मी जाईन. खरेदी पण काही केली नाही एक महिना तर यायचे होते आणि योगेश, विपिन, झएद अशी मित्रमंडळी होतीच ज्यांनी सांगून ठेवलेच होते फक्त कपडे आणि मिठाई घेऊन ये म्हणून. काका हलवाई मधून खूप सारी मिठाई खरेदी केली बाकी किरकोळ खरेदी बिग बजार मधून केली. अगदी आधल्या दिवशीच सूटकेस भरली. त्याची पण एक स्टोरीच होती माझ्या दोन्ही सुटकेस अमेरिकेत मग मित्राच्या घेऊन आलो.

सोमवारी रात्री उशिरा म्हणजे मंगळवारी पहाटे २ ला विमान निघणार होते मग उगाच स्पेशल गाडी करण्याची तसदी नाही घेतली (ह्यावेळी कॉस्ट कटिंग करावे म्हंटले). महामंडळाच्या शिवनेरीचे तिकीट बुक केले इंटरनेट वरून. (कसे करायचे माहित नसेल तर इथे क्लिक करा). सोमवारी ऑफिसला जावेच लागले काय करायचे अजून तिकीट मिळाले न्हवते (ऑफिस मध्ये दोन तीन विभाग अशे असतात की जे सरकारी पेक्षा विचित्र वागतात) तर दुपारी १२ ला तिकीट मिळाले. आता अमेरिकेला जायचे म्हणून शूज ड्राय क्लिनिंग ला दिले होते ते मिळायला दोन वाजले. घरी येऊन दोन चार घास पोटात टाकले आणि स्वारगेट ला पोहोचलो. चारला म्हणजे चारलाच शिवनेरी ने प्रयाण केले.

साधारण ७.३० च्या दरम्यान मी आएरोलि मध्ये उतरलो. ठरल्याप्रमाणे मुबारक आला होताच . दोन मिनटात त्याच्या रूम मध्ये पोहोचलो आणि जेवायला बाहेर पडलो . नुकतीच त्याने यामाहाची फेजर नावाची गाडी घेतली आहे चालवून बघितली, मस्त वाटली . परत आल्यावर थोडे दिवस गाडी अदलाबदली करू असे सांगून टाकले त्याला . तिथेच जवळ एका हॉटेल मध्ये जेवण केले. गरम मसाला नाव होते हॉटेलचे काय मस्त तंदुरी चिकन ,चिकन टिक्का मसाला, मुर्ग लाहोरी दिले म्हणता थोडाच खाणार होतो पण राहवलेच नाही..9 च्या दरम्यान जेवण झाले. अमीन मागे लागला होता अजून भरपूर वेळ आहे आमचे  म्हणजे पटनीचे मुंबई मेन ऑफिस जे नव्यानेच आयरोलीमध्ये चालू केले आहे ते  बघून येऊ. नको म्हंटले तरी एकेनाच मग तिकडे जाऊन आलो जवळच होते छान आहे मोठे आहे. पुढच्या वेळी आतून बघेन.

९.३० च्या दरम्यान आम्ही एअरपोर्ट साठी निघालो अपेक्शेपेक्षा लवकर म्हणजे १०.३० लाच पोहोचलो. थोड्या वेळाने मंगेशपण आला. अर्धातास गप्पांमध्ये गेला, सोमवार असून पण एअरपोर्टला खूप गर्दी होती. तिकडे जॉन ला त्याच्या ऑडी मधून जाताना पाहिलं काय माहित आला असेल कोणाला तरी सोडायला नाहीतर निघाला असेल कुठे तरी.

११ च्या सुमारास कार्यकर्त्यांचा निरोप घेऊन आत प्रवेश केला. एअर इंडिया ची फ्लाईट होती मनात असे बसले होते कि देसी आहे म्हंटल्यावर बेकार सर्विस, बकवास विमान, म्हाताऱ्या एअर होस्टेस वगेरे वगेरे..आणि दुसरे कारण म्हणजे बोर्डिंग पास घेण्यासाठी एक तर भली मोठी रांग आणि त्यात ती काकू बराच वेळ घेत होती त्यात मुंबई एअरपोर्ट ला एसी चा पत्ता नाहीये नावालाच अंतरराष्ट्रीय. बोर्डिंग पास घेऊन इमिग्रेशन आणि सुरक्षा चाचणी करून टर्मिनलला गेलो. मला वाटले होते जरा कडक चेकिंग होईल पण नाही तेच आपले नेहमीचे. अजून दोन तास होते त्यामुळे मस्त एका खुर्चीवर ताणून दिली. अजून काउंटर ला कोणीच आले न्हवते एका अर्धा तास अगोदर एक सफाई कामगार आला आणि म्हणाला तुम्हाला गेट ७ ला जावे लागेल तिथून बोर्डिंग होणार आहे अधिकृत घोषणाच झालीच नाही सगळे गेट ३ वरून ७ ला आलो तर इथे कोणीच नाही. कोणा एका दुसऱ्या एअरलाईनचे बोर्डिंग चालू होते लोकांनी त्या बिचाऱ्या पोरीला प्रश्न विचारून त्रास दिला. शेवटी एक २० मिनिट अगोदर एक पोलीस काका आले आणि त्यांनी माफी मागून बोर्डिंग चालू केले.

साधारण १.४५ ला विमानात प्रवेश केला आणि आश्चर्याचा धक्का बसला नवीनखट्ट बोईंग ७७७ विमान होते. नव्या कोऱ्या छान सीट्स, इकॉनॉमी मध्ये पण भरपूर लेग स्पेस आनंद वाटला. सीट खिडकी कडेची होती त्यामुळे अडचण न्हवती. शेजारी एक इटालीअन पण अमेरिकेत स्थाईक बाई येऊन बसल्या आणि त्यांच्या पलीकडेच अमेरिकेत शिकत असणारा गोव्याचा नझीर. थोड्याच वेळात आमच्या गप्पा चालू झाल्या. विमान लेट झालेच साधारण ३ च्या दरम्यान विमानाने उड्डाण भरले आणि माझी अमेरिका यात्रा सुरु झाली. (छायाचित्र मी काढले नाहीये गुगल इमेज सर्च मधून घेतले आहे)     



विमानाचा फ्रंन्कफर्ट मध्ये हाल्ट होता दोन तासाचा तिथे पोहोचायला एक तास लेट झाला. जरी आम्ही त्याच विमानाने पुढे जाणार असलो तरी उतरावे लागले का तर म्हणे अमेरिकेत येणारा प्रत्येक प्रवासी डबल चेक झाला पाहिजे. चेकिंग पण कडक होते, एक न एक प्रवासी आणि प्रत्येकाची सुटकेस उघडून पहिली जात होती. चार तर गेले त्यात परत लेट. लोकल वेळेनुसार आम्ही काहीतरी सकाळी ६.३० ला पोहोचलो होतो आणि ९ ला वगेरे उड्डाण केले शिकागो साठी. शिकागो ला आम्ही सकाळी १०.५० ला पोहोचायला हवे होते पण १२.०० वाजले माझी तर दुसरी फ्लाईट होती १.२३ ला. बहुतेक चुकणार असे वाटले कारण १२ ला उतरून इमिग्रेशन, कस्टम, त्यानंतर सुटकेस चेक करावी लागणार होती आणि मग डोमेस्टिक टर्मिनल जे दुसऱ्या टोकाला होते तिकडे जावे लागणार होते.


सुदैवाने कुठेही अडचण आली नाही आणि अगदी शेवटच्या क्षणी म्हणजे १२.५३ ला मी युनायटेड च्या विमानात प्रवेश केला बहुतेक माज्यासाठीच ते थांबले होते ते. मी आलो नी आम्ही निघालो. बरोबर सायंकाळी ४.३० ला प्रोव्हीडन्स ला पोहोचलो. विपिन आणि योगेश येणार होते घ्यायला पण नंतर समजले कि ते कुठे तरी रस्ता चुकले. तसे नीलम आणि झएद त्यांच्या अगोदरच आले होते. मी माझ्या चेक इन सुटकेस ची वाट बगत होतो पण आलीच नाही बहुतेक शिकागो मधेच राहिली. मग तिकडे नोंद केली आणि त्यांनी उद्या घरपोच मिळेल म्हणून सांगितले.


घरी येऊन मस्त चहा पोहे खाल्ले २६ तासांच्या प्रवासाने डोके जम झाले होते. जास्ती झोप पण मिळाली नाही अपेक्शेपेक्षा चागली सर्विस दिली एअर इंडिया ने एअर होस्टेस चा अपवाद सोडला तर सगळे चांगले होते. दोन मराठी चित्रपट पण होते पण मी २ हिंदी आणि एक इंग्लिश बघितला. नझीरशी चांगली ओळख झाली त्यामुळे एकटे एकटे वाटले नाही. दोघे पण (बहुतेक सगळेच प्रवासी) कंटाळून गेलो होतो.. कुठे हि सेक्यूरिटी चेक चा जास्ती त्रास झाला नाही..फक्त थोडा जेट ल्याग झाला आहे म्हणूनच रात्री ४ ला हि पोस्ट सबमिट करतोय..

लवकरच पहिल्या विमान प्रवासात (माझा दुसरा असल्यामुळे थोड्याफार गोष्टी माहित झाल्या आहेत) घ्यावयाची काळजी आणि काय करावे आणि काय करू नये ह्यावर एक लेख लिहितोय..