मंगळवार, २४ नोव्हेंबर, २००९

ताम्हिणी सिक्रेट लेक

P@P च्या काही लोकांनी मुळशी ताम्हिणी च्या पठारांमध्ये लपलेला एक तलाव शोधून काढला आहे. काही लोकांनी अगदी दोन तीन तीन ट्रिप्स मारल्या. त्यांचे फोटो बघून राहवत न्हवते जायची खूप इच्छा होती पण एकटे जाणे म्हणजे तसे रीस्किच. शनिवारी कवडी झाले त्यामुळे रविवारचा काही प्लान न्हवता पण ध्रुव ला सांगून ठेवले होते जर लवळेला जाणार असशील तर मेसेज कर म्हणून.

शनिवारी रात्री उशिरा पंकजचा मेसेज आला "ताम्हिणी सिक्रेट लेक?" उत्तर त्याला पण माहित असावे लगेच होकार कळवून टाकला. मग पुढचा मेसेज आला "पहाटे ४.०० ला चैतन्य च्या घरी भेट, येताना सुहास ला पिक कर". मग फोनाफोनी झाली सुहासकडून पत्ता घेतला आणि झोपून गेलो. बरोबर ३.२७ ला अलार्म च्या ३ मिनिट अगोदरच जाग आली. आवरून सुहासकडे पोहोचलो पत्ता माहित न्हवता पण गुगल नकाशाचे आभार, पद्मावती-डहाणूकर मार्ग बिनचूक दाखवला. १० मिनटात सुहासकडे हजर. थंडी इतकी होती कि दोन जर्किन घालून पण जाणवत होती. सुहासचे हाल झाले बिचारा कानालापण बांदले नाही. बरोबर चार ला चैतन्य च्या घरी पोहोचलो पंकज आणि तो तयारच होते मी गाडी पार्क केली आणि कारमध्ये घुसलो. गर्मीत बरे वाटले. आम्ही मुळशीच्या दिशेने निघालो. चैतन्य मधून मधून ए.सी चालू करायचा मग मी आणि सुहास मागून ओरडायचो. पण काय करणार काचेवर दव जमायचे त्यामुळे तसे करणे भागच होते.

ह्यामध्ये मी एकटाच फर्स्ट टायमर होतो बाकीचे तिघे पण अगोदर जाऊन आले होते. त्यांच्या मध्ये आज आम्ही खूपच लौकर निघालो होतो. चैतन्य ने पुठ्याची बिस्किटे घेतली होती (मारी गोल्ड) भूक लागेल तशी खात होतो. सुहासने झोपायचा बराच पर्यंत केला पण तो मागच्या सीटवर फिट होत न्हवता त्यात रस्ता इतका खराब होता की खड्डा कुठे आणि रस्ता कुठे समजतच न्हवते.

५.३० च्या दरम्यान आम्ही मुख्य रस्ता सोडला आणि एका उजवीकडे वळलो तो रस्ता एका अरुंद पुलावरून पुढे लोणावळ्याला जातो. रस्त्यात एक योगा आश्रम पण लागतो. दोन तीन की.मी आत आले की डाव्या बाजूलाच आहे सिक्रेट लेक. मस्त हवा सुटली होती. आम्हाला थोडा वेळ वाट पहावी लागणार होती कारण अजून सूर्योदय झाला न्हवता. सकाळच्या वेळी तळ्यावर बगळ्यांची हालचाल सुरु झाली होती. तलावाचे पाणी अगदी काचेसारखे स्वच्छ आणि शांत होते. जसा जसा सूर्य वर येऊ लागला तसे तसे आकाशात विविध रंग उभारू लागले. समोरच असलेल्या डोंगरावर सूर्याची किरणे पडली आणि त्याचे मस्त प्रतिबिंब पाण्यात दिसू लागले ह्याच साठी तर आलो होतो. एक एक क्षण कॅमेऱ्यात टिपून घेऊ लागले सगळे. चैतन्य ने लवकरच तो नाद सोडला आणि त्याची ३०० एम एम लावून पक्ष्यांच्या मागे गेला तो. पंकज आणि सुहास त्यांच्या १०-२० म्हणजे वाईड अंगल लेन्सेस लावून फोटो काढत होते मी मात्र माझी कीट लेन्स १८-२०० जी कधी बदलायची गरजच पडत नाही ती वापरून चालू होते माझे.


तिकडे दोन तास घालवल्यावर आम्ही परतीला लागलो. १०० मीटरच आलो असेन की एका शेतात एक बाबा काम करत असलेले दिसले सगळे एकदम म्हणाले छान पोट्रेट आहे. एकटाच उतरायचे ठरले म्हणून पंकज उतरला पण आम्हाला पण राहवले नाही.
 चैतन्य ला किंगफिशर दिसला, एक नाही चार होते मग तो कशाचा गाडीत बसतोय. सुहास ने गप्पा मारत मारत खूप फोटो घेतले बाबांचे. पंकज आणि चैतन्य किंगफिशर च्या मागे लागले होते. मनासारखे फोटो मिळाल्यावर आम्ही पोटाची आग थांबवण्यासाठी मुळशी कडे निघालो. एका ठिकाणी थांबून मस्त मिसळ पाव आणि चहाची मेजवानी झाली. मग गप्पा मारत मारत कधी पुणे आले कळलेच नाही. ४ ते १२ हे आठ तास कसे गेले कळलेच नाही...


बघा तुम्ही पण एकदा प्रयन्त करून लवकर उठा आणि मस्त भटकंतीला बाहेर पडा..निसर्ग तुम्हाला साद घालतोय...