गुरुवार, २६ नोव्हेंबर, २००९

शूरा मी वंदितो - २६/११



भावपूर्ण श्रद्धांजली त्या शूर वीरांना ज्यांनी दहशतवादाविरुद्ध लढा देताना आपले प्राण अर्पिले मुंबईला वाचविण्यासाठी, आपल्या सगळ्यांना वाचवण्यासाठी, आपल्या देशासाठी...

कॉन्स्टेबल : जयवंत पाटील
कॉन्स्टेबल : योगेश पाटील
कॉन्स्टेबल : अंबादास पवार
रेल्वे पोलीस: एम. सी. चौधरी
एनएसजी कमांडो: गजेंदर सिंग
इन्स्पेक्टर: शशांक शिंदे
सब इन्स्पेक्टर: प्रकाश मोरे
कॉन्स्टेबल : ए. आर. चित्ते
कॉन्स्टेबल : विजय खांडेकर
असिस्ट. सब इन्स्पेक्टर: व्ही. ओबाळे
सब इन्स्पेक्टर: बाबुसाहेब दुर्गुडे
सब इन्स्पेक्टर: नानासाहेब भोसले
मेजर: संदीप उन्नीकृष्णन
Add. कमिशनर पोलीस : अशोक कामते
सिनिअर पोलीस इन्स्पेक्टर: विजय साळसकर
ए टी एस प्रमुख: हेमंत करकरे

देशाच्या सर्व शूर सैनिकांना मी वंदन करतो जे अजूनही दहशतवादासाठी लढा देतायेत अगदी स्वतःच्या जीवाची, परिवाराचीही चिंता न करता फक्त आपल्यासाठी, आपल्या देशासाठी...

 
(हा फोटो माझा नाहीये इंटरनेट वरून घेतला आहे  )

मंगळवार, २४ नोव्हेंबर, २००९

ताम्हिणी सिक्रेट लेक

P@P च्या काही लोकांनी मुळशी ताम्हिणी च्या पठारांमध्ये लपलेला एक तलाव शोधून काढला आहे. काही लोकांनी अगदी दोन तीन तीन ट्रिप्स मारल्या. त्यांचे फोटो बघून राहवत न्हवते जायची खूप इच्छा होती पण एकटे जाणे म्हणजे तसे रीस्किच. शनिवारी कवडी झाले त्यामुळे रविवारचा काही प्लान न्हवता पण ध्रुव ला सांगून ठेवले होते जर लवळेला जाणार असशील तर मेसेज कर म्हणून.

शनिवारी रात्री उशिरा पंकजचा मेसेज आला "ताम्हिणी सिक्रेट लेक?" उत्तर त्याला पण माहित असावे लगेच होकार कळवून टाकला. मग पुढचा मेसेज आला "पहाटे ४.०० ला चैतन्य च्या घरी भेट, येताना सुहास ला पिक कर". मग फोनाफोनी झाली सुहासकडून पत्ता घेतला आणि झोपून गेलो. बरोबर ३.२७ ला अलार्म च्या ३ मिनिट अगोदरच जाग आली. आवरून सुहासकडे पोहोचलो पत्ता माहित न्हवता पण गुगल नकाशाचे आभार, पद्मावती-डहाणूकर मार्ग बिनचूक दाखवला. १० मिनटात सुहासकडे हजर. थंडी इतकी होती कि दोन जर्किन घालून पण जाणवत होती. सुहासचे हाल झाले बिचारा कानालापण बांदले नाही. बरोबर चार ला चैतन्य च्या घरी पोहोचलो पंकज आणि तो तयारच होते मी गाडी पार्क केली आणि कारमध्ये घुसलो. गर्मीत बरे वाटले. आम्ही मुळशीच्या दिशेने निघालो. चैतन्य मधून मधून ए.सी चालू करायचा मग मी आणि सुहास मागून ओरडायचो. पण काय करणार काचेवर दव जमायचे त्यामुळे तसे करणे भागच होते.

ह्यामध्ये मी एकटाच फर्स्ट टायमर होतो बाकीचे तिघे पण अगोदर जाऊन आले होते. त्यांच्या मध्ये आज आम्ही खूपच लौकर निघालो होतो. चैतन्य ने पुठ्याची बिस्किटे घेतली होती (मारी गोल्ड) भूक लागेल तशी खात होतो. सुहासने झोपायचा बराच पर्यंत केला पण तो मागच्या सीटवर फिट होत न्हवता त्यात रस्ता इतका खराब होता की खड्डा कुठे आणि रस्ता कुठे समजतच न्हवते.

५.३० च्या दरम्यान आम्ही मुख्य रस्ता सोडला आणि एका उजवीकडे वळलो तो रस्ता एका अरुंद पुलावरून पुढे लोणावळ्याला जातो. रस्त्यात एक योगा आश्रम पण लागतो. दोन तीन की.मी आत आले की डाव्या बाजूलाच आहे सिक्रेट लेक. मस्त हवा सुटली होती. आम्हाला थोडा वेळ वाट पहावी लागणार होती कारण अजून सूर्योदय झाला न्हवता. सकाळच्या वेळी तळ्यावर बगळ्यांची हालचाल सुरु झाली होती. तलावाचे पाणी अगदी काचेसारखे स्वच्छ आणि शांत होते. जसा जसा सूर्य वर येऊ लागला तसे तसे आकाशात विविध रंग उभारू लागले. समोरच असलेल्या डोंगरावर सूर्याची किरणे पडली आणि त्याचे मस्त प्रतिबिंब पाण्यात दिसू लागले ह्याच साठी तर आलो होतो. एक एक क्षण कॅमेऱ्यात टिपून घेऊ लागले सगळे. चैतन्य ने लवकरच तो नाद सोडला आणि त्याची ३०० एम एम लावून पक्ष्यांच्या मागे गेला तो. पंकज आणि सुहास त्यांच्या १०-२० म्हणजे वाईड अंगल लेन्सेस लावून फोटो काढत होते मी मात्र माझी कीट लेन्स १८-२०० जी कधी बदलायची गरजच पडत नाही ती वापरून चालू होते माझे.


तिकडे दोन तास घालवल्यावर आम्ही परतीला लागलो. १०० मीटरच आलो असेन की एका शेतात एक बाबा काम करत असलेले दिसले सगळे एकदम म्हणाले छान पोट्रेट आहे. एकटाच उतरायचे ठरले म्हणून पंकज उतरला पण आम्हाला पण राहवले नाही.
 चैतन्य ला किंगफिशर दिसला, एक नाही चार होते मग तो कशाचा गाडीत बसतोय. सुहास ने गप्पा मारत मारत खूप फोटो घेतले बाबांचे. पंकज आणि चैतन्य किंगफिशर च्या मागे लागले होते. मनासारखे फोटो मिळाल्यावर आम्ही पोटाची आग थांबवण्यासाठी मुळशी कडे निघालो. एका ठिकाणी थांबून मस्त मिसळ पाव आणि चहाची मेजवानी झाली. मग गप्पा मारत मारत कधी पुणे आले कळलेच नाही. ४ ते १२ हे आठ तास कसे गेले कळलेच नाही...


बघा तुम्ही पण एकदा प्रयन्त करून लवकर उठा आणि मस्त भटकंतीला बाहेर पडा..निसर्ग तुम्हाला साद घालतोय...














सोमवार, २३ नोव्हेंबर, २००९

कावडी पक्षी शूट

दृष्टीकोन संपले आता काय? भटकंती कधी चालू करायची असा प्रश्न पंकजला दहावेळा विचारून झाला. शुक्रवारी तसा घरी जायचा प्लान होता पण काही कारणांमुळे तो पुढच्या वीकेंड ला गेला. आयताच मौका मिळाला परत एक मेसेज टाकला पण अजूनही काही प्लान बनला न्हवता. त्यातच विकासचा रात्री फोन आला पानशेत ला येणार का होय म्हणून टाकले. त्याच रात्री मस्त चिकन बनवले त्यामुळे जरा झोपायला उशीर झाला. पंकजचा मेसेज आला होता "If interested कावडी ला येणार का? " हा प्रश्न का होता ते समजले नाही असो. तर दोन दोन प्लान होते त्यात पोटात चिकन गेले होते.

सकाळी 4.30 ला काय उठायचे जमणार नाही म्हणून पानशेत ऐवजी कावडी ला जायचे ठरवले मग एक दोन मेसेज केले आणि ध्रुवला पिक करून सकाळी ६.१५ ला हडपसरच्या पुलाखाली भेटायचे ठरले. सकाळी उठून ध्रुवला घेतले आणि गाडी हडपसरच्या दिशेने सोडली. थंडी खूप होती. पंकज आणि चैतन्य वेळेत आले आणि आंम्ही कवडीच्या दिशेने निघालो. तसे जास्ती लांब नाही 10 मिनिटे बस होतील हडपसर पासून. रेल्वे फाटक लागले होते त्यामुळे तिकडे थांबावे लागले. ध्रुव म्हणाला इकडे सूर्योदय छान मिळतो मग काय रेल्वे गेल्यावर गाडी फाटकापलीकडे उभी केली पंकज आणि चैतन्य मागे राहिले होते. रेल्वे रुळाचे दोन तीन फोटो घेतले तेवढ्यात ते दोघे आलेच त्यांच्या मागेच स्वातीची गाडी आली. पंकज ने सागितले किरण आणि सुहास पण येतायेत मागून.

म्हंटले आज काही खरे नाही स्वाती किरणची ४०० एम एम आणि चैतन्य आणि धृवची नवीन ३०० एम एम म्हणजे आज भरपूर पक्षी कॅमेऱ्यात कैद होणार असं वाटलं. सूर्योदयाचे फोटो घेऊन आम्ही कावडीच्या दिशेने निघालो. मेन रोड पासून साधारण एक कि.मी असेल. गावात शिरले कि तुम्ही लगेच नदीकाठी पोहचता. हल्लीच झालेल्या अति वृष्टीमुळे खूप सारी घाण तेथे असलेल्या कोल्हापुरी बंधाऱ्यावर अडकून बसली होती. पण घाण असलेल्या जागीच पक्ष्यांना मेजवानी बरेच पक्षी तिकडे पाहायला मिळाले. सकाळचा नजरा मस्त होता उगवत्या सूर्याची किरणे पाण्यावर पडली होती, पाण्यातून वाफा निघत होत्या, त्यातच एखादा पक्षी झेप मारून पाण्यातून त्याचे खाद्य उचलून जायचा. माझ्याकडे २०० एम एम असल्यामुळे तसा पक्ष्यांचे फोटो काढायचा येवढा स्कोप न्हवता पण एक दोन तीन मिळाले. पंकज आणि सुहास ची पण अशीच काही अवस्था होती त्यामुळे आम्ही बंधाऱ्यावर बसून गप्पा मारणे पसंद केले.


सकाळचे कोवळे उन, व्हिटामिन डी वगेरे वेगळे सांगायची गरज नाहीये ना. माझा वाकी सुहासला जाम आवडला आम्ही त्याबरोबर खेळलो. एक तासाभरात ह्या लोकांचे समाधान झाले असावे चांगले काही फोटो मिळाल्याचा आनंद दिसत होता. साधारण १० च्या सुमारास डी सी मध्ये नाश्ता करायचे ठरवून आम्ही तिथून निघालो.

ठिकाण- कवडी (हडपसर पासून जवळ. टोल नाक्याच्या पुढे १०० मी वर कवडीची फाटी दिसते डावीकडे)
वेळ - शक्यतो सकाळी लवकर किंव्हा सायंकाळी पक्षी बाहेर पडतात

माझ्या काही क्लिक्स..












बुधवार, १८ नोव्हेंबर, २००९

दृष्टीकोन दुसरा तिसरा दिवस

दिवस २ रा :
पहिला दिवस खूपच हेक्टिक होता त्यात रात्री जागून ब्लॉग लिहिला होता..सकाळी लवकर उठून परत तिकडे पोहोचलो. आज शनिवार असल्यामुळे गर्दी अपेक्षित होती.

सकाळी दहा नंतर लोक यायला सुरुवात झाली. आज फोटोग्राफर्ससाठी मेजवानी होती म्हणजे ऋषीचे लाईटरूम चे आणि सुहास चे फोटोशॉपचे सेशन्स होते. ११.३० ला सेशन चालू झाला खूपच छान झाला आज नवीन काहीतरी शिकायला मिळाले. सुहासने पण मास्किंग बद्दल खूप छान सांगितले.

दुपारी (दुपार कसली चार वाजले होते) चैतन्य ला जाऊन पराठे खाल्ले. (तिकडे आजकाल कांदे महागल्यामुळे कोबी देतात पराठ्याबरोबर - सौमित्र). तिकडून आलो तर विशालचे वाईल्ड लाईफ फोटोग्राफीवरचे सेशन चालूच झाले होते. विशाल त्याने काढलेले फोटो दाखवत होता आणि त्याच्या बद्दल ची माहिती सांगत होता. काही टिप्स पण दिल्या त्याने. प्रदर्शन फळाला लागल्यासारखे वाटत होते. खूप काही शिकायला मिळत होते, वेगवेगळे कॅमेरे, लेन्सेस वापरायला मिळाल्या. भूषणचा निकॉन 700D पूर्ण वेळ माझ्याकडेच होता.

दिवस कसा संपला कळलेच नाही. आता ओढ लागली होती ती भूषणची गाणी आणि गिटार ऐकण्याची. आज अगदी व्हीडीओ कॅमेरा सेट करून ठेवण्यात आला सुहासने पण त्याच्या 5D मधून व्हीडीओ घेतले. आजपण भूषणने गिटार ट्यून करून खूप छान गाणी गाईली. मजा आली. आज मुंबईवरून ऋषी आणि मंगेश आले होते मग रात्री मी, पंकज, सचिन, ऋषी, मंगेश आणी चैतन्य हॉटेल चैतन्य मध्ये चिकन खाल्ले. पंकजने वेगळे काहीतरी करायचे म्हणून चिकन पराठा मागवला पण प्रयन्त फसला निम्मा टाकून दिला.

दिवस ३ रा :
रविवार आज जरा उशिराच उठलो आणि दहा वाजेपर्यंत तिकडे पोहोचलो. सौमित्र ज्याच्याकडे चावी असायची, चैतन्य, ऋषी आणि मंगेश चौघेच आले होते. बाहेर खूप कॉलेज ची मुले दिसत होती काल एकले होते कि काहीतरी डान्स चा कार्यक्रम आहे पण नंतर समजले कि चेन मार्केटिंग चे बळी आहेत हि सगळी पोरे आणि काही सुटा बुटात असलेली पोरेच ह्यांना बकरा बनवत होती शेवटी मास्टर माइंड कुणीतरी दुसराच असणार पण जाऊदे गर्दी होती हे खरे. भूषण म्हणाला अगदी पोट्रेट्स आहेत सगळे. आज मंगेशच सेशन होते जे माझे राहून गेले काहीतरी मोठे मिस केले आहे मी. दुपारी सुनील कापडीयांचे प्रिंटींग विषयी सेशन झाले. ते चालू असतानाच पोटातली भूक भागवण्यासाठी पिज्झा ऑर्डर केले कधी न्हवे ते वेळेवर आलो तो. पोटात काहीतरी गेल्यावर पोट शांत झाले.

भर नोव्हेंबर मध्ये पाउस पडत होता पण तरी पण लोक येतच होते. रात्री आठच्या दरम्यान कुंड्या आणि झाडे घेऊन जाण्यासाठी अजिंक्यचा टेम्पोवाला हजर झाला. जितक्या वेळेत आम्ही कुंड्या वर आणल्या होत्या त्याच्या कितीतरी कमी वेळात त्या टेम्पोत भरल्या गेल्या. फक्त झाडे (झाडे कसले वृष होते ते) टेम्पोत चढवताना हाल झाले. (सुदैवाने मी तिकडे न्हवतो म्हणजे रिकामा बसलो न्हवतो फ्रेमजवळ माहितीचे कागद चिकटवत होतो). अजून एक तासभर बाकी होता पण आताच कसे सुने सुने वाटत होते. वेळ होती ग्रुप फोटोची लगेच कॅमेरे सज्ज झाले आणि गुप फोटो सेशन झाले.

नऊच्या दरम्यान आम्ही फ्रेम्स काढायला चालू केल्या. मी तितक्यात चटका करून सगळ्यांच्या कॅमेर्यातले फोटोस माज्या लापटोप वर टाकले (हावरटसारखे - पंकज). झाले सगळे रिकामे झाले.कोणीतरी जाऊन गिटार आणली हो हा कार्यक्रम चुकवून कसे चालेल पण त्या आधी मंगेश ला सगळ्यांनी निरोप दिला बिचारा एक पैसा घेतला नाही एवढे छान डिझाईन करून दिले होते त्याने. परत आज भूषणची गिटारवरची पाच गाणी झाली. उद्या हे सगळे नसणार याचे दुख सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होते पण प्रदर्शन यशस्वी झाल्याचा आनंदही तितकाच होता. त्याच आनंदाचे सेलिब्रेशन साठी गुडलक घाठले. मस्त चिकन वर तव मारला आणि १२ वाजता सगळ्यांचा निरोप घेतला.


शुक्रवार, १३ नोव्हेंबर, २००९

दृष्टीकोन २००९ - दिवस पहिला

(आज खूप कंटाळा आला आहे पण थोडासा लिहायचा पर्यंत करतोय डिटेल मध्ये पंकज टाकेलच) काल रात्रीची धावपळ अगदी फोटोगॅलरी साफ करण्यापासून ते लाईटस्, फ्रेम्स अगदी रात्री दोन वाजल्यापर्यंत चालू होती. तसे जेवण पण जाले न्हवते सचिनने आणलेले मालपाणी चे क्रीमरोल्स आणि ध्रुव ने आणलेले वडापाव एवढच पोटात होत. थोडी राहिलेली कामे सकाळी करायची ठरवून थोड्या तासांच्या निद्रेसाठी सगळे पसार झालो.

              सकाळी लवकर आवरून ठरल्याप्रमणे ९ वाजता गॅलरीला पोहोचलो. तिकडे सौमित्र आणि स्वाती राहिलेल्या फ्रेम्स लावत होते तर पंकज आणि चैतन्य राहिलेले चार फोटो फ्रेम करायला गेले. मी जाऊन राहिलेल्या लाईटस लावल्या आणि नंतर सगळ्या व्यवस्थित अडजस्त करून घेतल्या. तोपर्यंत भूषण कार्पेट वाल्यांना कार्पेट सहित घेऊन आला. वाह रेड कार्पेट टाकल्यावर काय मस्त फील आला छान वाटले. सकाळी लवकर येऊन सुहास ने बाहेरच मोठे पोस्टर लाऊन घेतले होते. फायनली ४ फ्रेम्स सोडल्यातर आणची तयारी पूर्ण झाली.११.०० ची वेळ दिली होती पाहुन्य्नाना, मग भूषण त्यांना आणायला गेला. सौमित्रने उगाच माझे नामकरण करून टाकले 'हर्क्युलिस' म्हणे काही केले नाही मी फक्त दोन चार खिळे जे निघत न्हवते आणि एक दोन विचित्र फ्रेम सरळ लावल्या तर सगळे लगेच हर्क्युलिस म्हणायला लागले :-)


१०.३० च्या दरम्यान विद्या महामंडळ मुकबधीर संस्थेची मुलं व त्यांचे शिक्षक आले. थोडेफार प्रेक्षक यायला सुरुवात झाली होती. बरोबर ११.०० ला भूषण प्रमुख पाहुणे श्री पारकनिस यांना घेऊन हजार झाला. डी.एन.ए चे मुख्य छायाचित्रकर श्री. अनिल अवचट ही वेळेत वेळ काढून हजार झाले. तसेच प्रदर्शनाचे मुख्य प्रायोजक युनायटेड पेरीफेरल्स श्री सुनील आपल्या दोन सहकार्यानं समवेत आले.


उदघाटनाचा कार्यक्रम वेळेत चालू झाला. आरती ने प्रमुख पाहुण्यांचा परिचय करून दिला. श्री पारकनिस हे नावाजलेले छायाचित्रकार आहेत त्यांची भरपूर प्रदर्शने झाली आहेत, त्याच बरोबर त्यांची दरवर्षी सवाई महोस्तवातल्या फोटोंची दिनदर्शिका बनते. पु. ला. चे ते खूप चांगले मित्र होते भारतीय डाकविभागाने प्रसिद्ध केलेल्या पु. ला. देशपांडे चे डाक तिकिटावर त्यांनी काढलेला फोटो आहे. आरती ने इतर पाहुण्च्याचा परिचय करून देत आलेल्या मुकबधीर विद्यार्थ्यानांचे स्वागत केले.



पाहुण्यांच्या हस्ते दीप प्रजवलन करून प्रदर्शनाचे उद्घाटन झाले. पारकनिस काकांनी आम्हा सगळ्यांना मार्गदर्शन केले. देशपांडे बाईनी त्यांच्या मुलांना समजावे म्हणून त्यांच्या भाषेत लगेच भाषांतर केले. विशेष म्हणजे आपल्या मुलाचे कौतुक करावयाला आलेल्या अबोधच्या बाबांनी बसल्या बसल्या एक कविता आणि दोन चारोळ्या लिहिल्या आणि त्या खास आमच्यासाठी वाचून

दाखवल्या. (आता त्या माझ्याकडे उपलब्ध नाहीयेत मी नंतर टाकेन). सौमित्र च्या आईनेही आमचे कौतुक केले. अशा तरीने आमच्या तिसऱ्या प्रदर्शनाला सुरुवात झाली.


या कार्यक्रमानंतर आमचे एक महत्वाचे काम राहून गेले होते ते चालू झाले ते म्हणजे छायाचित्रांची माहिती तसेच आमचे आणखी एक प्रायोजक फ्लॉप म्यगझिन यांनी एक स्पर्धा ठेवली ज्यात येणार रसिक त्यांच्या आवधीचे पाच फोटो निवडून देणार आणि मग त्यानंतर हे फ्लॉप म्यगझिन वाले त्यातले दोन निवडून ते फोटो विकत घेणार त्यासाठी फोटोना क्रमांक देणे आवश्यक होते. मग ते काम चालू झाले. त्यात खूप वेळ गेला पण काम सुंदर झाले. लोक येत होतेच.


दुपारी रेडीओ सिटी वरती आर जे ने दिल चाहता च्या गाण्यानंतर केलेली छान जाहीरात ऐकून सगळ्यांना अगदी सार्थक वाटले. ह्या वर्षी लोकांपर्यंत पोहोचण्यात कोणतीच कसर ठेवली नाहीये. दुपारीच आय. पी. एन. नावाच्या एका टी.व्ही. रिपोर्टर येऊन बातमी व रेकॉर्डिंग घेऊन गेल्या. हजर असलेल्या मेम्बर्स नी उस्फुर्तपने माहिती व प्रतिकिया दिल्या.





तीनच्या दरम्यान सगळ्यांना जाम भूक लागली होती सकाळपासून एक सामोसा आणि चहा वर होते सगळे. मग काय अमित ने पिज्झा मागवले जे पाच मिनटात येतो म्हणत १ तासांनी आले तोपर्यंत पोटात कावळ्यांचे रान उठले होते. लोक पिज्झा वर तुटून पडले. तसे घासपूस वाले दोनच होते पण उगाच पाप नको म्हणून बाकीच्यांनी एक एक घास तरी खाल्लाच त्यातला.


संध्याकाळी बर्यापैकी गर्दी झाली. लोक छायाचीतरांचा आनंद लुटण्यात मग्न होते. काहींनी फोटो विकत घेण्याबद्दल बोलून दाखवले तश्या नोंदीही करून घेतल्या. लोक अभिप्राय देऊन जात होते.

रात्री नऊ नंतर भूषणला आग्रह करून गिटार चा डेमो द्यायला सांगितला होता. त्याने खास घरी जाऊन गिटार आणली. मग काय सगळे बंद करून दिवसाचा शेवट केला आणि बाहेरच्या व्हरांड्यात पाय्रीवर्ती भूषण आणि त्याच्या गिटार जवळ घोळका करून बसलो. भूषणने सगळे सेट करून पहिल्या गाण्याला सुरुवात केली इंग्रजीमधले अनिस हे गाणे खूप छान रित्या गिटार वाजवत सदर केले. टाळ्यांचा कडकडाट झाला. त्यानंतर त्याने ये शाम मस्तानी आणि भवरे कि गुनगुन सादर केले काय सुंदर गिटार वाजवली सगळे स्तब्ध झाले होते. त्यानंतर फर्माईश म्हणून लकी आलींचे ओ सनम आणि स्वतःच्या आवडीचे डूबा डूबा राहता हू सादर केले.. गारवा आणि एका इंग्रजी गाण्यानंतर उद्या परत गिटारचा कार्यक्रम नक्की करून आम्ही तिथून बाहेर पडलो. पंकज आणि मी गंधर्वला जेवलो आणि घराची वाट पकडली.

 प्रदर्शनाचे काही फोटो इकडे देतोय पण विनंती आहे कि नक्की भेट द्या..


१. काही विदेशी नागरिकांनीही भेट दिली


 
 २. मुकबधीर संस्थेचे विद्यार्थी प्रदर्शन पाहताना

 
 ३. छायाचित्रे

 
४. प्रदर्शन पाहण्यात गुंग असलेला रसिक वर्ग 

 
 

५. छोटा प्रेक्षक



६. एक निवांत क्षणी मेम्बर्स
आवडले न हे सगळे मग जरूर भेट द्या..

सोमवार, ९ नोव्हेंबर, २००९

९ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

मागच्या वर्षी म्हणजे ९ नोव्हेंबर २००८ हा तसा म्हणजे आमचा अमेरिकेतला दुसराच रविवार होता. आज तसे विशेष असे काही न्हवते पण एक परफेक्ट सकाळ होती छान उन पडले होते. काल रात्री म्हणजे ८ नोव्हेंबर ला आम्ही चार रूम पार्टनर (मी, योगेश, विपिन आणि झयद म्हणजे बडे भैय्या)  बर्लीग्टन कोट कारखान्यात गेलो होतो खूप मोठे दुकान होते सगळीकडे वेगवेगळ्या प्रकारचे कोट होते. एक २ तास गेले आवडता आणि अंगात व्यवस्थित बसणारा कोट शोधायला. विपिन जो अंगाने तसा बारीक आहे त्याच्या मापाचा कोट सापडत न्हवता मग अगदी लहान मुलांच्या विभागात पण शोधले आणि तिकडे एक मिळाला पण त्याचे हातुपे बारीक होते शेवटी कंटाळून तो राहूदे म्हणाला पण शेवटी एक शोधलाच. तिकडचे   होईपर्यंत ४.३० वाजले, अंधार पडायला सुरुवात झाली होती.

तसा तिकडे लवकर अंधार पडतो ह्या दिवसात. थोडी खरेदी करायची होती म्हणून एका इंडिअन स्टोर मध्ये गेलो. तिकडे म्हणजे अगदी पापड लोंच्यापासून पीठ, बासमती  तांदुळ इत्यादी सगळे ऐवज बघायला मिळाले.




 तर परत ९ नोव्हेंबरच्या सकाळ बद्दल बोलू, कालच बिस्वास, भावीन आणि अश्विन इंडियामधून आले होते तसे मी बिस्वास ला अगोदरच मिठाई आणायला सांगितली होती झयदला काजू कतली खूप आवडते त्यामुळे आवरून आम्ही चौघे हॉटेलला गेलो. अश्विनची रेंटल कार आणायला  ऐअरपोर्टला जायचे होते सो हॉटेल मध्ये जाऊन मस्त मिठाई खाल्ली आणि मग सगळे ऐअरपोर्टला गेलो. अश्विनला   क्रायस्लर ची पी टी कृजर गाडी मिळाली तशी थोडी विचित्र दिसत होती म्हणजे जुन्या काळातल्या गाडीसारखी.
गाडी पिक करून एका ठिकाणी त्यांच्या साठी घर बघायला गेलो. छान लोकेशन होते. फोटोग्राफी साठी एकदम परफेक्ट. म्हणजे तसे आमच्या तिघांचे काही काम न्हवते त्यामुळे किरकोळ फोटोग्राफी चालूच होती. साधारण १.३० च्या दरम्यान त्या चौघांना निरोप देऊन आम्ही तिथून निघालो. अजून जेवणाचा पत्ता न्हवताच.


 झयद बोलला होता इथे जवळच समुद्र आणि एक पोर्ट आहे मग त्याच्या मागे लागून तिकडे गेलो. पोर्ट चे नाव होते ग्रीनविच बे मरीना. पोर्ट म्हणजे खाजगी बोटींचा पार्किंग लॉट आहे तो. कित्येक महागड्या बोटी बांधून ठेवल्या होत्या तिकडे. निळाशार समुद्र आणि लाकडी पोर्ट ला बांधून ठेवलेल्या बोटी खूप छान नजरा होता. झयदभाई माहिती सांगत होते कसे असते. इथले लोक उन्हाळ्यामध्ये कशे मजा करतात मग थंडी ची सुरवात झाली कि बोटी कश्या घरी घेऊन जातात वगेरे वगेरे... उन जरी असले तरी हवे मध्ये खूपच थंडी होती.




 
तिकडे थोडे चांगले फोटो मिळाले काही नकली फोटो पण काडले जसा की हा.





अर्धा तास थांबून आम्ही घरचा रस्ता पकडला...तर असा होता माज्या मागच्या वर्षीचा आजचा दिवस


शनिवार, ७ नोव्हेंबर, २००९

८ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

मागच्या वर्षी ह्याच दिवशी शनिवार होता. ऑफिसला सुट्टी होती त्यात थंडी आणि काम जास्ती असल्यामुळे बाहेर जाने झालेच नाही. रात्री चिकन आणायला बाहेर पडलो मग थोडेसे फोटो काढले ते इकडे पोस्ट करतोय

१. Haxtons liquor Shop Warwick, RI. थोडक्यात सरकारमान्य देशी (म्हणजे अमेरिकन) दारूचे दुकान. पण हे आपल्या सारख्या दुकानांसारखे नसते ह्याचे पार्किंगच एकरभर जागेत असते मग दुकान केवढे असेल ह्याची कल्पना करा


२. Chipotle Mexican Grill Restaurant इकडे व्हेज आणि चिकन रोल चांगले मिळतात


३. Burger किंग - काही सांगायची गरज नाही होय ना


4. McDonald's - हे तर तिथूनच आलेय


5. सिग्नलला थांबलेल्या गाड्यंचा टेल लाईटसचा आउट ऑफ फोकस फोटो 


नवीन काही सुचत नाही किंव्हा कुठे नवीन भटकंती करत नाही तोपर्यंत असेच अमेरिका दौऱ्याचे फोटो टाकत जाईन...

DRUSHTIKON 2009 - दृष्टीकोन २००९

Photographers@Pune proudly invites you to
 DRUSHTIKON 2009

The world we live in is made up of a myriad of places, events and colors… from the serene and picturesque mountains... to the raging seas. All made of different colors and different shades. The moment you see such immaculate sights, be it natural or artificial, you always want to capture them forever.
Over the past couple of years, we have been capturing countless such spectacular sights too, but with a slight difference. The difference is in seeing the world through our lens…
A different world through our Drushtikon ...

For this rich experience visit



शुक्रवार, ६ नोव्हेंबर, २००९

७ नोव्हेंबर २००८ मागच्या वर्षी

मागच्या वर्षी आजच्या दिवशी म्हणजे शुक्रवार ७ नोव्हेंबर २००८ ला काढलेले काही फोटोज. मी,Zaid, योगेश आणि विपिन दुपारी १२ च्या सुमारास ऑफिसमधून घरी जेवायला आलो होतो. कॅमेरा नेहमी जवळच असल्यामुळे रंगीबिरंगी झाडांचे फोटो टिपणाच्या हा एक प्रयन्त... तुम्हाला हे फोटो नक्की आवडतील हि आशा..

१. आमच्या घराबाहेरच एक मोठे झाड होते त्याखाली पडलेला हा पानांचा सडा


२. पिवळा रंग हा ह्या मौसमात हमखास बघायला मिळतो सगळीकडे..असाच एका पिवळ्या पानांनी लग्गडलेल्या झाडाखाली पार्क केलीली कार


३. रंगात हरवलेला रस्ता


४. थोडा रिसर्च करायचा प्रयन्त केला कि पाने पिवळी का होतात - पण तो आपला विषयच नाही


५. गाडीमधून घेतलेला पानांच्या सड्याचा फोटो


तर असा असतो अमेरिकेतील Autumn ज्याला ते लोक Fall पण म्हणतात. खरं म्हणजे थंडी सुरु होण्या अगोदर तिकडच्या झाडांची पाने पहिला रंगीबिरंगी होतात आणि मग गळतात. बर्फ चालू झाला कि मग झाडांना पानेच राहत नाहीत.