रविवार, २७ सप्टेंबर, २००९

सागरी किनारा सफर - Coastal Prawl 2009

ता हे काय नवीनच असे तुम्हाला वाटेल पण नवल वाटून घेऊ नका, होय आम्ही निघालोय महाराष्ट्राच्या सागरी किनाऱ्याची सफर करायला. आतापर्यंत सगळ्या गोष्टी ठरल्या आहेत सगळी तयारी पूर्ण जाली आहे आणि फक्त चारच दिवस राहिलेत. मागच्या वर्षी पंकज आणि त्याच्या मित्रांनी ह्या सफरीचा पहिला टप्पा पूर्ण केला आहे आणि आम्ही आता दुसरा टप्पा पार करतोय. अंतर खूप आहे आणि वेळ तसा कमीच आहे म्हणजे कितीही वेळ दिला तरी तो कमीच पडेल नाही का?.

तर ह्या सफरीची सुरवात आम्ही कोल्हापूरवरून करतोय म्हणजे तसे आम्ही पुण्यातूनच जाऊ पण आमच्या बाईक्स आम्ही ट्रान्सपोर्ट करतोय पुण्याहून कोल्हापूरपर्यंत ते पण फक्त वेळेअभावी. १ ऑक्टोबर ला सायंकाळी ७ बाईक्स टेम्पो मध्ये चढवल्या जातील ज्या पुढे जातील आणि आम्ही १४ लोक रात्री कोंडुसकर ने कोल्हापूरसाठी निघू.



थोडक्यात प्लान द्यायचा पर्यंत करतोय. इथून पुढचा जो प्लान आहे तो बनवण्यासाठी मी पंकज, श्रीकांत आणि संदीपने मिळून ४ तास घालवलेत. वेगवेगळे नकाशे, गुगल, पंकजचे मित्र, काही जुने अनुभव यांची सांगड घालून हा प्लान तयार झाला आहे. त्यात उदयने बनवलेल्या शिऱ्याची साथ पण होती. तर पूर्ण सफर हि चार दिवसांची आहे. २ तारखेला पहाटे कोल्हापूरमधून सुरवात करायची आणि ५ तारखेला पुण्यामध्ये शेवट करायचा.

२ तारखेला सकाळी महालक्ष्मीचे दर्शन घेऊन आम्ही राधानगरी रोडने फोंडा घाटातून कणकवली गाठायचे किंवा गगनबावडा करूळ घाटातून जायचे. बारापर्यंत मालवणला पोहचून सिंधुदुर्गबघून घ्यायचा. परत मालवणमध्ये यायचे जेवण करून देवगड साठी निघायचे. साधारण ५ पर्यंत देवगडला पोहचून देवगडचा किल्ला आणि तिकडचा दीपस्तंभ बघायचा आणि देवगड मधेच पहिला मुक्काम करायचा.

३ तारखेला सकाळी लवकर उठून विजयगड पहायचा आणि परत देवगड मध्ये येऊन दुपारचे जेवण जाले की पूर्णगडकडे वाटचाल करायची. सायंकाळी पूर्णगड बघून पुढे पावस मार्गे रत्नागिरीला दुसऱ्या मुक्कामाला पोहचायचे.

४ तारखेला पहाटे लवकर उठून जवळच असलेल्या गणेशगुळेचा बीच बघून यायचे. खूप सुंदर ठिकाण आहे म्हणे गणेशगुळे. तिकडून परत रत्नागिरीत यायचे आणि आवरून रत्नागिरीजवळ असलेल्या रत्नदुर्ग-भगवती ह्या शेजारी शेजारी असलेल्या दुर्गांचे दर्शन घ्यायचे. ते करून लगेच गणपतीपुळे कडे प्रस्थान करायचे. रत्नागिरी-गणपतीपुळे हे ३० किमी चे अंतर पूर्ण करून गणपतीचे दर्शन घ्यायचे आही परत जयगडला जायचे. साधारण ४ पर्यंत जयगड बघून पुढे वेळणेश्वरला मुक्काम करायचे ठरले आहे पण जयगड ते वेळणेश्वर मध्ये एक खाडी आहे जर आम्हाला फेरी मिळाली तर काम सोप्पे होईल नाहीतर १०० किमी चा प्रवास वाढेल. वेळणेश्वरला समुद्राच्या शेजारीच मुक्कामाची सोय होतीये म्हणजे अगदी दार उघडले की पुढे किनारा.

५ तारखेला जो शेवटचा दिवस आहे त्या दिवशी सकाळी लवकरच वेळणेश्वर मंदिरात जायचे त्यानंतर हेदवी च्या गणपती मंदिर पहायचे. तिथून पालशेत मार्गे गुहागर गाठायचे आणि फेरी घेऊन दाभोळला पोहचायचे. ह्या सफरीचा शेवट दाभोळमध्ये करून परतीचा प्रवास चालू करू. बहुदा दापोली, पालगड, लाटवनमार्गे महाडला मुंबई-गोवा महामार्गाला पोहचू म्हणजे परत कुठला तरी एक पर्याय निवडून पुण्याला परत येता येईल.

तर असा हा चार दिवसांचा भरगच्च कार्यक्रम ठरला आहे बहुतेक बुकिंग्स झालेली आहेत. गाड्यांची कामे, नवीन टायर्स बदलून झाली आहेत. काही छोट्या खरेदी राहिलेत पण पुढच्या दोन तीन दिवसात ते पण होऊन जाईल. एका स्वप्नातीत सफरीची तयारी पूर्ण झाली आहे आता १ तारखेची आतुरतेने वाट पाहणे सुरु आहे.

लवकरच परत भेटूच पूर्ण सफरीचे प्रवास वर्णन लिहायचे म्हणजे सोपी गोष्ट नाहीये :-) .




आम्ही वापरलेले संदर्भ -
१. www.konkanyatra.com
२. www.raanvata.com/kokan
३. महाराष्ट्राचा अटलास
४. एक अजीब नकाशा (हा नकाशा तुमच्या कडे असेल तर तुम्ही कधीच चुकणार नाही ह्याची ग्यारंटी आहे. थोडा जुना झाला आहे म्हणजे जे नवीन रस्ते तयार केले गेलेत, नवीन पूल बांधले गेलेत ते ह्या मध्ये नाही मिळणार पण एक उत्कृष्ट गाईड म्हणून तुम्ही जरूर वापरू शकता)
५. माहितीचा खजाना म्हणजेच गुगल (सध्या एक नवीन म्हण प्रसिद्ध होतीये ती म्हणजे "पहिला गुगल करा आणि मग विचार करा" )
६. मित्र परिवार

मंगळवार, ८ सप्टेंबर, २००९

रायरेश्वर-केंजळगड

पहिला थोडासा केंजळगड आणि रायरेश्वराचा इतिहास बघू आपण -

रायरेश्वर -
किल्ल्याचा प्रकार : गिरीदुर्ग
डोंगररांगः वाई - सातारा
जिल्हा : पुणे
श्रेणी : सोपी
किल्ल्याची उंची : ४०००फुट

पाचगणीचे टेबललॅन्ड सर्वांनाच माहितच असते मात्र त्याच्यापेक्षाही उंच आणि लांब असे टेबललॅन्ड म्हणजे रायरीचे पठार. रायरीचे पठार पुण्याहून एका दिवसात पाहून येण्यासारखे आहे.दाट झाडी, खोल दर्‍या, उंचच्या उंच सुळके, अस्ताव्यस्त पसरलेली पठारे, लांबच लांब सोंडा आणि आडवळणी घाट. यामुळे हा परिसर तसा दुर्गमच आहे.
इतिहास : शिवरायांनी स्वराज्याची शपथ घेतली ती याच रायरेश्र्वराच्या डोंगरावर. मात्र ही घटना काल्पनिक आहे की खरी याबद्दल निश्चित विधान मांडता येणार नाही.गडावरील पहाण्यासारखी ठिकाणे : रायरेश्र्वरावर पाहण्यासारखे फार काही नाही. रायरेश्र्वराचे पठार हे ५ ते ६ कि.मी. पसरलेले आहे. त्यामुळे या पठारावरील वर्षाऋतुत पाहण्यासारखे असते. रायरेश्र्वरावर शंभुमहादेवाचे मंदिर लक्षात येत नाही. पठारावर अलिकडेच गावं वसलेली आहेत. पठारावर भात शेतीचे प्रमाणही मोठे आहे. पांडवगड, वैराटगड, पाचगणी, महाबळेश्र्वर, कोल्हेश्र्वर, रायगड, लिंगाणा, राजगड, तोरणा, सिंहगड, विचित्रगड, पुरंदर, रुद्रमाळ, चंद्रगड, मंगळगड हा सर्व परिसर येथून दिसतो.
गडावर जाण्याच्या वाटा : रायरेश्र्वराला जाण्याचे अनेक मार्ग आहेत. कोणत्याही मार्गाने जायचे झाल्यास भोर गावं गाठावे
(सौजन्य: मंगेश बोचरे)

केंजळगड -
किल्ल्याची उंची : ४२६९ फूट
किल्ल्याचा प्रकार : गिरीदुर्ग
डोंगररांगः महाबळेश्र्वर
जिल्हा : सातारा
श्रेणी : मध्यम
इतिहास : बाराव्या शतकात भोजराजाने केंजळगडाची निर्मिती केली. सन १६४८ मध्ये हा किल्ला अदिलशहाच्या आधिपत्याखाली आला. सन १६७४ मध्ये शिवरायांचा मुक्काम चिपळूण शहरात पडला. वाई आणि आजुबाजूच्या परिसरातील सर्व किल्ले शिवरायांच्या ताब्यात आले होते मात्र केंजळगड अजून त्यांच्या ताब्यात आला नव्हता. म्हणून शिवाजी महाराजांनी केंजळगड घेण्यासाठी आपल्या मराठी फौजा पाठवल्या. गंगाजी विश्र्वसराव किरदत हा किल्ल्याचा किल्लेदार होता, त्याने मराठांना चोख प्रत्युत्तर दिले. पण मराठांकडून तो मारला गेला आणि २४ एप्रिल १६७४ मध्ये किल्ला मराठांनी जिंकला. पुढे १७०१ मध्ये हा गड औरंगजेबाकडे गेला मात्र लगेच एक वर्षाने म्हणजे १७०२ मध्ये परत केंजळगड मराठांच्या ताब्यात आला. २६ मार्च १८१८ साली ब्रिटिश
अधिकारी जनरल प्लिटझर याने दुर्गाचा ताबा घेतला. (सौजन्य: मंगेश बोचरे)

तसा हा वीकेंड म्हणजे लाँग वीकेंड होता पण शुक्रवार शनिवार विश्रान्तितच गेला. भटकंतीचा कार्यक्रम ठरला न्हवताच पण पंकज चा मेसेंज आला होता कि रायरेश्वर-केंजळगड करायचा का म्हणून. तसे रविवारी महत्वाचे काही काम न्हवते त्यामुळे लगेच होकार पाठवून दिला. शनिवारी रात्री उशिरा समजले कि उद्या निघायचे आहे. लगेच नेहमीच्या कार्यकर्त्यांना विचारून पहिले पण बहुतेक नकारच मिळाले सो तिघेच जायचे ठरले. ठरल्याप्रमाने कात्रज बोगद्याबाहेर भेटलो. भूषणशी तोंड ओळख जाली आणि आमचा प्रवास सुरु झाला. वाटेत भोर मध्ये न्याहारी करायचे ठरले. सकाळी सकळी रस्त्यावर जास्ती वाहने न्हवती त्यामुळे गाडी चालवायला मजा येत होती. हायवे सोडून आम्ही भोर कडे निघालो. भोरच्या थोड्या अगोदर मस्त इंद्रधनुश दिसले मग काय लगेच गाडी थांबवून ते कॅमेऱ्यात टिपले. भोर मध्ये मस्त मिसळ पाव आणि चहा घेऊन रायरेश्वरच्या दिशेने वाटचाल चालू केली. भोर पासून एक ५ कि.मी. अंतरावर पंकजने गाडी थांबवलो बगतो तर तिकडे एका पठारावर एक वटवृक्ष एकटाच खडा होता खूप छान नजारा होता मोह आवरला नाही लगेच टिपला.
तिथेच आम्हाला एका विहिरीच्या काठावर असलेलेया झाडांवर वसलेली बया पक्षांची वस्ती दिसली. ह्या पक्षांबद्दल विशेष अशी माहिती जी पंकज ने सागितली ती म्हणजे नर बया मादी बया ला आकर्षित करण्यासाठी घर बनवतो घर पूर्ण होत आले कि तो मादीला बोलावतो आणि ज्याचे घर मादीला आवडते तिकडे मादी अंडी घालते. आम्हाला प्रत्क्याशात ते दृश्य पाहायला मिळाले. निसर्गाचे ते एक अनमोल दृश्य पाहून खूप आनद झाला.

तो कार्यक्रम आटोपून लगेच आम्ही लक्ष्याकडे वाटचाल चालू केली आणि कोरले गावात पोहोचलो. तिकडेच आमच्या गाड्या लावून आम्ही रायरेश्वराच्या पठाराकडे चालायला चालू केले. रस्ता म्हणजे तशी गाडी वाटच आहे जिकडे तुम्ही वरती पर्यंत गाडीने जाऊ शकता पण आम्ही चालणेच पसंद केले. रस्त्यात येणार धबधबे कॅमेऱ्यात टिपत, गप्पा मारत मारत आम्ही रायरेश्वरच्या जवळ पोहोचलो जिकडून लोखंडी शिड्या चालू होतात. तिथून फक्त अर्ध्या तासामध्ये वरती पोहोचते. वरती जाताना सगळीकडे निळी पिवळी फुले दिसतात. असे वाटते कि चादरच पसरली आहे.

आम्ही शिड्या चढून वरती गेलो मस्त गार हवा चालू होती आणि धुके होते. रायरेश्वराचे पठार खूप मोठे आहे. ११ कि.मी. लांबी आणि दीड किमी रुंदी असेल. एवढे काय आम्हनाला एका दिवसात शक्य नव्हते. आम्ही मंदिर शोधायला चालू केले. रस्त्या शेजारी पांढरी पिवळी फुले होती. वाटेतच एक पाण्याचे टाके दिसले टाके कसले छोटे तळेच होते. थोडा वेळ चाल्यावर एक वस्ती दिसली आणि तिकडेच रायरेश्वराचे मंदिर आहे. हीच ती जागा जिकडे महाराजांनी स्वराज्याची शपथ घेतली होती. तिकडे एका गावकऱ्याने मंदिर उघडून दिले. आत जाऊन दर्शन घेतले मन प्रसन्न झाले दोन मिनिटांसाठी तो प्रसंग डोळ्यासमोरून गेला ज्यात शिवाजी महाराज आपल्या मावल्यांसोबत स्वराज्याची शपथ घेतायेत. दर्शन घेऊन आम्ही त्या गावकर्याच्या घरी गेलो तिकडे चहा आणि पुठ्याच्या (मारी) बिस्किटे खाल्ली (हे मला तिकडेच समजले). निरोप घेऊन आम्ही केंजळगडाच्या दिशेने निघालो. शिड्या उतरून खाली येताना एक पुणेरी ग्रुप भेटला (हे लोक खूप पैसे मोजून रायरेश्वरला आले होते आणि आम्ही फक्त २ लि. पेट्रोल आणि खायचा खर्च पण असो).

रायरेश्वरपासून
तसा केंजळगड जवळ दिसतो पण तरी अर्धा तास जातोच पोचायला त्यात एका आजोबांनी आमची वाट चुकवलीच वाट शोधात शोधात एका वस्तीवर पोहोचलो जिकडे एका ताईंनी वाट सांगितली खरी पण आम्ही एक Right is the Right turn म्हणून एक Right घेतला खरा पण थोडे पुढे आल्यावर कळली कि आपण Wrong Turn घेतला ते. मग काय चिखलातून वाट शोधात, झुडपांचा सहारा घेत शेवटी एका ठिकाणी आम्हाला वाट सापडलीच. एकदा वाट सापडल्यावर पुढच्या अर्धा तासातच आम्ही केंजळगडाजवळ पोहोचलो. तिकडे एकाच दगडात कोरलेल्या ५२ ऐतिहासिक पायऱ्या आहेत. त्या चढून वरती गेले कि तुम्ही केंजळगडाच्या पठारावर पोहोचता.

वरती जास्ती काही शिल्लक नाहीये एका ठिकाणी २-३ मूर्ती आहेत, एक चुन्याचा घाना एक जुने कोठार येवडेच शिल्लक आहे. आम्ही रायरेश्वरच्या बाजूला असलेल्या कड्यावर जाऊन जवळ असलेल वडापाव खायचे ठरवले. वरती चालताना स्वर्गात असल्याचा अनुभव मिळत होता. एकदेपण पिवळ्या फुलांची चादर पसरली होती. काद्य्वर पोहचून आम्ही वडापाव वर ताव मारला जोडीला पुठ्ठा बिस्किटे होतीच. पंकजने जुनी गाणी चालू केली पण थोडे थांबायला सांगून मी "म्यानातून उसळे तरवारीची पात.." हे गाणे चालू केले..का कुणास ठाऊक पण हे गाणे एकले कि एक वेगळेच feeling येते. त्यानंतर पंकज ने त्याचा जुन्या गाण्यांचा नजराणा चालू केला. तिकडे तिघाचा एक फोटो घेतला. आणि लगेचच परतीची वाट पकडली.

परत
येताना खूपच कसरत करावी लागली. पूर्ण रस्ता निसरडा आणि चिखलाने माखला होता. मी तर म्हणजे ५-६ वेळा लोटांगण घातले (भटकंतीच्या भाषेत तोंड काळे करणे म्हणतात याला). काय करणार दुसरा काही पर्याय नसायचाच. तसा भूषण पण २-३ वेळा पडलाच. पण आमच्यातला एक वरिष्ट अनुभवी भटकंती कार्यकर्ता ज्याने त्याच्या ब्लॉगवर स्वताबद्दल लिहायचे टाळले आहे त्याने पण एक दोनदा लोटांगण घातलेच. असो खूप सारा उतार चढून कसेबसे एकदा आम्ही खालती पोहोचलो अजून आमच्या गाड्या ज्या कोरले गावात होत्या ते २ किमी दूर होते. ५- ५.३० च्या दरम्यान कोरले मध्ये पोहोचलो तिकडे आमच्या साहेब तर आडवेच झाले होते खूप कंटाळा आला होता..त्यात शहाणपणा म्हणजे Floaters घालून ट्रेक ला आलो होतो पायाची वाट लागली होतो एक फोड पण आला होता. थोडा वेळ विश्रांती घेऊन आम्ही पुण्याच्या दिशेने वाटचाल चालू केली. पुन्हा भोर मध्ये इडली, उतप्पा यावर ताव मारून ७ च्या आसपास पुण्यनगरीत प्रवेश केला. खूप साऱ्या आठवणी, अनुभव, दृश्य मनात, डोळ्यात, कॅमेऱ्यात साठवून रायरेश्वर-केंजळगडाचा ट्रेक पूर्ण केला...

सोमवार, ७ सप्टेंबर, २००९

Shoe Dry Cleaning

How many times you washed your shoes? What happens to your shoes when you come back from trek, outing in rainy days? How it smells when you don't wash your wet and dirty shoes?

Well to get rid of all these and similar situation here is the answer "Shoe Dry cleaning". My friend Vaibhav already explained this in his blog. I thought of putting it here for all those lazy peoples who hates washing and cleaning their own shoes.

Here are the results of shoe dry cleaning. Images taken before and after shoe cleaning...




Address of the shop is as follows:
Classic dry cleaners,
Near Bedekar misal, shagun chowk,
Laxmi rd, Pune.
Phone: 020-65008872

They will return your shoes in just two days and for just Rs. 70 for sports shoes and Rs. 90 for leather shoes.

बुधवार, २ सप्टेंबर, २००९

पुरंदर - वज्रगड

तसा ह्या वीकेंड चा काही कार्यक्रम ठरला नव्हता पंकज श्रीकांत यांना मेला मेली जाली पण काहीच ठरले नव्हते त्यातच निखिलने गुरुवारी इमेल टाकला ३ पर्याय होते १. डूक्स नोज २. पुरंदर वज्र ३. आपापल्या घरी बसायचे :-) गणेश ने लगेच नक्की करून टाकले माझे काही नक्की नव्हते पण शुक्रवारी ठरलेच शनिवारी सकाळी किल्ले पुरंदर वज्रगड करायचा. शेवटच्या क्षणी निखिलचे रांजणवाडी उठल्यामुळे रद्द झाले मग काय फक्त मी आणि गणेश असा कार्यक्रम ठरत होता आणि त्यात डॉक्टर तयार जाले यायला मग मी, गणेश आणि डॉक्टर दोन गाड्यावरून जायचे ठरले.

ठरल्याप्रमाणे गणेश सकाळी ६.०० वाजता हजार झाला मीच जरा कंटाळा केला त्यामुळे जरा आवारेपर्यंत उशीर झाला आणि ७ वाजता गाडी सुरु केली. पावसाची चिन्ह नव्हती म्हणून रेनकोट घेतलेच नाहीत ज्याचा परत पश्चाताप झाला पण असो इतका पण पाउस नव्हता. कात्रज घाटातून जाताना मस्त वाटत होते दोनी बाजूला हिरवीगार झाडी मधून रस्ता त्यात थोडा थोडा पाउस अशामध्ये गाडी चालवण्याचा आनंद काही वेगळाच. जसा कात्रजचा बोगदा पार केला तसा पाउस चालू झाला पण आम्ही हळूहळू का होईना गाडी चालवत राहिलो

नसरापूर मधून मुख्य हायवे सोडून डावीकडे नारायणपूर साठी टर्न घेतला. मधेच बालाजी चे मंदिर लागते पण येताना जायचे ठरले सो आम्ही नारायणपूर मध्ये पोहोचलो जिकडे एकमुखी दत्ताचे मंदिर आहे. तिकडे चौकशी केली आणि पुरंदर कडे निघालो. पुरंदर च्या पायथ्याशी गेलो तर गावामध्ये कोणी दिसलेच नाही आणि त्यातच एक वरती जाणारी वाट दिसली मग काय आम्ही गाड्या तिकडे हाकायला चालू केल्या. वाट काही संपत नव्हती आणि चढ वाढत होता वाटले की पुरंदर बहुतेक गाडीवरूनच सर करावा लागतो. वरती पोहोचल्यावर आर्मी चा बोर्ड दिसला "हा परिसर आर्मी चा आहे अतिक्रमण करू नये" आत शिरलो तर उजव्या बाजूला एक पाण्याचा तलाव लागला थोडे पुढे गेल्यावर मुरारबाजींचा दोनी हातात तलवारी असलेला पुतळा लागला त्यांना वंदन करून पुढे गेलो.
नक्की समजत न्हवते कुठे आलो आहे ते तिकडे खूप साऱ्या पडक्या पण चांगल्या अवस्थेतल्या इमारती दिसत होत्या आश्चर्य म्हणजे जुनी चर्चची इमारत पण होती वाटले इंग्रजांनी बांधलेल्या इमारती असाव्यात. पुढे आलो तर एक हॉटेल लागले पोटात कावळे तर ओरडतच होते त्यात थंडी आणि पावसामुळे वाट लागलेली. हॉटेल मध्ये चौकशी केली तर तो म्हणाला सगळे सांगतो पहिला खाऊन घ्या. मग काय मस्त पोह्याचा बेत करायला सांगून आम्ही मागेच असलेल्या मंदिरात जाऊन पुरंदरेश्वाराच दर्शन घेतले.


परत येऊन तिकडेच एका पाण्याच्या चुलीवर हात शेकून घेतले थोडा बरे वाटले. पोहे आणि चहा घेऊन हॉटेल वाल्याचा निरोप घेतला. आतापर्यंत आम्हाला समजले होते की आम्ही पुरंदर वर आलो आहे मग ठरले की वज्रगड चा ट्रेक करायचा मग तिकडे निघालो. हॉटेल पासून सरळ गेले की डाव्या बाजूला एक मोठे तलाव लागते. जुन्या इमारती आहेतच साथीला एकंदर आर्मी ने सगळे वापरून टाकून दिले आहे नाहीतर खूप चागले पर्यटन स्थळ म्हणून विकसित करता आले असते अजूनही करता येईल.

थोडे पुढे आलो तर महाराजांचा अर्धाकृती पुतळा लागला मस्तक टेकून पुढे वज्र च्या दिशेने वाटचाल चालू केली. वज्र साठी पुतळ्यापासून डाव्या बाजूने जावे आणि नंतर पडक्या इमारतीच्या पासून उजवीकडे वळण घ्यावे. चढण लागते पायवाट आहे. वाटेवर खूप सारे कोळ्यांचे जाळे लागले त्यात लाल कलर चे कोष्टी होते मग काय थोडे फोटो घेतले आणि वज्रची वाट चढू लागलो.
जास्ती नाही फक्त २०-२५ मिनिटात वज्रगड चे बुरुज आणि दरवाजा लागतो. गडावर जास्ती काही नाही राहिले वज्र मारुती चे मंदिर छोटे पाण्याचे टाके, एक महादेवाचे मंदिर पण आहे जिकडे ३-४ लोक राहू शकतात. ३-४ पडलेले बुरुज आणि थोडी तटबंदी शिल्लक आहे.

दरवाजाच्या उजव्या बाजूला गेले कि तिकडे मराठा साम्ज्र्याचे निशाण फडकत असलेले दिसते. तिकडे जाऊन आम्ही मानवंदना दिली आणि वज्रगडाचा निरोप घेतला.
पुढच्या ३० मिनटात आम्ही परत पुरंदर किल्ल्यावर आलो आणि आता पुरंदर ची वाट पकडली. पुन्हा थोड्या चढणीचा रस्ता आहे खूप काही अवघड असे काही नाही. १५-२० मिनटात पहिला दरवाजा लागतो जिकडे एका बाजूला म्हसोबाचे तर दुसऱ्या बाजूला दगडात असलेली हनुमानाची मूर्ती दिसते. दरवाजातून वरती आल्यावर परत एक दरवाजा लागतो तिकडे २ बुरुज पण आहेत. आतमध्ये २ छोटे पाण्याचे टाके आहेत. तिकडून पुढे एक चढ चढून गेल्यावर एक दगडी जिना लागतो क्षणभर वाटत होते हि वाट स्वर्गात जातीये कारण पूर्ण धुक्यात हरवलेली होती ती वाट. वरती गेल्यावर एक सुंदर महादेवाचे मंदिर दिसले दर्शन घेऊन लगेच परतीचा रस्ता पकडला.

तसे पहिले तर पुरंदर हा खूप मोठा किल्ला आहे. खूप वेळ आणि धुके नसलेलं वातावरव पाहिजे म्हणजे तुम्हाला पुरंदरची भव्यता कळेल. थोडा वेळ वरती भटकून आम्ही परतीची वाट पकडली. खालती यायला जास्ती वेळ लागला नाही. जिकडे गाड्या लावल्या होत्या तिकडे पोहचून मस्त भेळ आणि चहा मारला आणि परतीची वाट पकडली.

येताना नारायणपूर ला जाऊन एकमुखी दत्ताचे दर्शन घेतले. तिकडून डॉक्टर हॉस्पिटलला जायचे असल्यामुळे गणेशची गाडी घेऊन पुढे निघून गेले. मी आणि गणेश बालाजी चे दर्शन घेण्यासाठी थांबलो. बालाजी मंदिर आणि तिथल्या व्यस्थेबद्दल एक गोष्ट नमूद करवी वाटते कि स्वच्छता शिस्त पहायची असेल तर आवश्य भेट द्या. चप्पल, तुमच्या बरोबर असलेले साहित्य, मोबाइल, कॅमेरा ठेवण्यासाठी वेग वेगळ्या सोयी केल्या आहेत. जिकडे तिकडे त्यांचे कामगार फिरत असतात कचरा गोळा करण्यासाठी.

मंदिरात आत प्रवेश केल्यावर एक वेगळेच वातावरण आहे. तिथले गार्डस तुम्हाला मदत करतात कुठेही इकडे तिकडे भटकता येत नाही सगळ्या देवतांना एका विशिष्ट क्रमाने जावे लागते. सगळ्यात शेवटी प्रसाद दिला जातो एकाच लाडू मिळतो पण त्याची चव अजून तोंडावर आहे. तिथल्या कर्मच्यार्यानी आम्हाला जेऊन जायची विनंती केली पण लवकर परत यायचे असल्यामुळे जेवण करता आले नाही. दर्शन घेऊन प्रसन्न मनाने आम्ही पुण्याची वाट पकडली.

अश्या तरीने आम्ही पुरंदर वज्र ट्रेक संपवून ४ वाजता पुण्यनगरीत प्रवेश केला.